05 oktober 2018

20181005 ​ Zev Levi, Israëliër: “Aan mijn belager“- Zev Levi, an Israeli: “To my attacker”

Resultaat van de actie door Palestijn (Foto: Zev Levi) – Result of the action of Palestinian (Photo: Zev Levi)


Nederlands en/and English

NEDERLANDS

Mijn vrouw is boos op je, maar dat ben ik niet. Je wilde me niet persoonlijk aanvallen, je wilde een Israëliër aanvallen

Bron: TOI, Zev Levi, 4 oktober 2018


Ten eerste verdient jouw volk een land, maar jij hoort in de gevangenis.

Ik heb nagedacht over onze ontmoeting sinds het gebeurde en ik besefte dat ik niet eens weet of de juiste woorden bestaan.

Om 21.37 uur vorige week donderdagavond reed ik over een weg die slingert door een bos. Geen straatverlichting, niet in de buurt van steden of dorpen. Jij stond samen met een groep anderen in het donker, in een gebied zonder mobiele service en met een maximumsnelheid van 80 km/u (50 mph). Mijn passagier - een jonge collega die slechts twee weken in Israël was -, was aan het dutten. We waren op de weg terug naar Jeruzalem na een ontmoeting in Natzrat-Illit. Mijn navigatie-app is ingesteld om gevaarlijke gebieden te vermijden. Er waren niet veel andere auto's in de buurt en degenen die we zagen, haalden ons allemaal in. We waren op de weg 458.

Ik hoorde een ongelooflijke luide knal en voelde toen een stortvloed van zand (dat eigenlijk glas was) op mijn gezicht. De volgende paar minuten zag ik patronen van groene zwaailichten, alsof we een nachtclub passeerden met een lichtshow.

Ik dacht dat er een autoband was gesprongen of dat er iets in de motor was geëxplodeerd, dus ik nam gas terug en wilde de auto aan de kant van de weg zetten. Toen ik zag dat mijn voorruit kapot was (tegenover het stuur) en besefte dat het misschien geen ongeluk was, besloot ik door te rijden en voorover te leunen om door het gedeelte van de vooruit te kijken, dat niet kapot was. Later vertelde een politieagent me, dat je een sintelblok naar me gooide. Een andere agent zei dat jij en je vrienden lasers op je doelen schijnen om ze te desoriënteren en te verwarren. Dat verklaart de groene lichten.

Mijn vragen beginnen hier. Ik weet niet hoe ik je acties moet beschrijven. Ik heb gezien hoe media-agentschappen verwijzen naar wat je deed, namelijk "stenen naar auto's gooien". Die definitie roept beelden op van tieners die een onschuldige commotie veroorzaken, alsof je gewoon in achtergelaten fabrieken binnendringt of zoiets. Wat je hebt gedaan, vermoordt mensen, dus die uitdrukking is niet van toepassing. Mijn familie heeft je een terrorist genoemd. En iemand die een ander probeert te vermoorden. Maar ik denk niet dat die etiketten passen. Je viel me aan op een roekeloze en gevaarlijke manier, maar je hebt niet op me geschoten of een bom op me gegooid. Bestaat er een term voor de vorm tussen 'een verontrustende tiener die eigendommen vernielt' en 'iemand die een vliegtuig een gebouw invliegt'? Het voelt alsof je doel was om me te doden door een auto-ongeluk, in plaats van me eigenhandig te vermoorden. Maar nogmaals, je gooide een sintelblok naar me, dus misschien probeerde je me toch zelf te vermoorden ... Wat zou je gedaan hebben als ik was gestopt? Zou je naar me toe zijn gerend en hebben geprobeerd te vechten? Zou je geprobeerd hebben mijn hoofd af te snijden? Wat ben je? Een terroristische delinquent? Een tweedegraads terrorist ?? Dit alles wil zeggen dat ik niet eens de woorden heb om deze aanval te formuleren.

Als je me (een Israëliër) als een vijand van het Palestijnse volk ziet, weet dan dat ik mezelf niet zo zie. Er zijn meer kanten aan dit conflict dan dat er strijdkrachten zijn die ertegen vechten, maar er is niets dat ik kan zeggen om je daarvan te overtuigen. Bekijk Combatants for Peace een svoor meer informatie.

Als je invloed op de situatie wilt hebben, moet je weten dat je dat niet hebt. Je versterkt de status-quo. Je houdt de dingen zoals ze zijn. Ik weet zeker dat het je razend maakt om dit te horen. Vooral van een Israëliër. Maar ik ben dan ook de persoon die je bijna hebt gedood, dus zie het onder ogen.

Als je gewoon een boze jongen bent, kan geen enkele redenering je bereiken. Mij aanvallen was een idioot iets om te doen.

Tijdens het rijden probeerde ik de politie te bellen en zodra we weer verbinding hadden, stelden ze de vragen die je kon verwachten: waar je ons aanviel, of we mensen of voertuigen hebben gezien, kentekens, herkenningspunten enzovoort. Gedurende de volgende 30 of 40 minuten ging mijn telefoon voortdurend af; verschillende vertegenwoordigers van het leger en de politie belden met exact dezelfde vragen.

Toen we verder reden, werden mijn benen gekieteld door de glasdeeltjes die uit de voorruit en op het dashboard vielen. Later zag ik dat sommigen kleine snijwonden hadden gemaakt die al begonnen te genezen. We stopten bij een controlepost en de soldaten lieten ons hun faciliteiten gebruiken om het glas van onze huid te wassen en het glaspoeder van de auto af te vegen.

We gingen naar het dichtstbijzijnde politiebureau om een aanklacht in te dienen. Ze hadden een waterkoeler maar hadden geen bekers. Terwijl ik in het grimmig verlichte kantoor van de onderzoeker zat en naar de waterschade in het plafond en de ingelijste foto's van zijn kinderen op zijn bureau keek, besefte ik dat elke keer dat ik mijn benen bewoog, ik fijne stukjes glas op zijn vloer liet vallen. Ik was echter meer verontrust door de kleine scherven die in mijn borsthaar vastzaten; ze veranderden bij het krabben door de jeuk, in een glassplinter.

Tegen de tijd dat ik om 00:30 uur thuiskwam, was mijn leven al weer normaal; ongeacht wat er tussen jou en mij was gebeurd; ik moest nog steeds de schoenen van mijn vrouw zien te vinden toen ze ze kwijt was, en haar haar telefoon aangeven als ze te moe was om op te staan.

Dat brengt me bij hoe ik me voel over jou. Mijn vrouw is boos op je, maar dat ben ik niet. Je deed het niet om mij aan te vallen, je wilde een Israëliër aanvallen. Elke Israëliër. Maar je bent er niet op 'uit om mij onderuit te halen'. Je weet niet waar ik woon. Of wie ik ben. Toen ik eenmaal wegreed, was onze relatie grotendeels voorbij. Voor mij ben je zo naamloos en gezichtsloos als ik voor jou was toen je je doel uitkoos.

Wat betreft mijn politieke overtuigingen is er niets veranderd. Vóór ons incident wist ik dat aanvallen zoals dit plaatsvonden. Nu ben ik slechts een deel van die statistieken. Mijn ervaring heeft geen invloed op mijn mening. Alleen zou er een reden moeten zijn, en je hebt geen reden opgegeven. Je hebt zojuist ... geluid gemaakt. Bij willekeurig toeval was ik op die weg toen je daar was. Bij willekeurig toeval was ik in de auto die je wilde raken. Aanvallen zoals de jouwe hebben goede, liefdevolle, onzelfzuchtige mensen gedood en jouw aanval overleefde ik. Je zou kunnen zeggen dat ik het geluk had dat ik het overleefd heb of dat ik de pech had om geraakt te worden, maar dat het moeilijk vast te stellen is, wat geluk of pech hebben is; het is allemaal gewoon willekeurig. Ik ben echter gefrustreerd om in contact te zijn geweest met weer een persoon die de impasse in stand houdt. Jouw beslissing geeft rechts (die aan de macht zijn) nog een reden om de Palestijnse zelfbeschikking te bestrijden, en links nog een reden om je als een kind te zien - een sterke maar ineffectieve bezettingsdichtheid; gehersenspoeld door de minste van twee kwaden, om burgers aan te vallen.

Vanuit een persoonlijk niveau gezien, als je dacht dat het aanvallen van mij op de één of andere manier invloed zou hebben op mijn leven – om mijn perfecte leven moeilijk te maken - weet dan, dat ik ook in het Midden-Oosten leef. De ochtend van je aanval kreeg ik een parkeerboete omdat ik op een verkeerde manier 'OK' zei tegen een bewaker; de volgende dag moest ik de beschadigde auto naar vier verschillende politiebureaus rijden, want iedereen vertelde me dat ze me niet konden helpen, maar de volgende zou dat wel zouden kunnen. Ik woon al in een land van George Costanzas - mensen die zich zo door het universum onrechtvaardig behandeld voelen, dat ze menen het recht hebben  om het leven moeilijk te maken voor vreemden. Jij bent gewoon één van hen. 

Een paar minuten nadat je ons hebt geraakt, besefte ik wat het nachtmerriescenario had kunnen zijn. Het had kunnen gebeuren dat je me had gedood en mijn passagier, de jonge toerist, vast kwam te zitten met mijn lichaam achter het stuur en jou in de buurt. Voordat we thuiskwamen, zei hij dat hij was geconfronteerd met hoe Israël vol racistische stereotypen zit, die nog steeds aanvaard worden. Dat slaat op jou.

Dus waar naartoe vanaf dit punt? Volgende week zal ik de auto laten repareren. Tot die tijd, leen ik die van mijn zus. Wat de politie betreft, is de zaak al officieel gesloten - ze kunnen je niet identificeren. Maar ik kan me voorstellen dat dit niet het soort ding is dat jij maar één keer doet. En het zal je uiteindelijk inhalen. Tot die tijd, denk ik niet dat je er spijt van zult krijgen. Ik kan me voorstellen dat je trots zult zijn. Ik stel me voor dat mijn kinderen de dienstplichtige soldaten zijn, die door jouw kinderen zullen worden gezien/gevreesd/gehaat/aangevallen. Ik ga proberen mijn kinderen groot te brengen om het type soldaat te zijn die het leven van onschuldige mensen niet moeilijk zal maken, maar ik heb geen idee of ik zal slagen.

Ik verwacht niet dat er iets zal veranderen in mijn leven, maar ik blijf zeker stemmen zoals ik altijd doe, in de hoop dat er iets verandert. Ik ga nog steeds politiek beleid ondersteunen dat gelijkheid nastreeft, en dat jij het verdient om vervolgd te worden voor je daden. Ik weet niet zeker of en hoe je over je aanval denkt, maar ik moet reageren zoals ik het wil, en dit is hoe ik er op dit moment mee omga.

Ten slotte wil ik, tegen alle Israëlische lezers, zeggen dat ik denk dat we altijd moeten blijven investeren in Palestijnse zelfbeschikking. Ik begrijp dat eerdere pogingen hebben gefaald, maar onze huidige aanpak - collectieve straf terwijl we wachten op Palestijnen om zichzelf te organiseren op een manier die ons goed uitkomt - is zowel falend als immoreel. En bloederig. En onnodig. Ik begrijp dat we zouden moeten betalen om de infrastructuur van een land met vertegenwoordigers die ons afschuwelijke dingen aandoen, te verbeteren. Maar ze zullen niet weggaan en we zullen beïnvloed worden door wat ze in de toekomst zullen doen. We kunnen open blijven staan voor het verbeteren van de situatie totdat we vinden wat goed werkt, of we kunnen de dingen laten verslechteren. Als we willen dat de huidige situatie verandert, moeten we blijven doorgaan om het te veranderen; werk mee met iedereen die met ons wil werken om het te laten gebeuren. Als de sterkere kracht zijnde, zijn er verschillende regels op ons van toepassing. Als Israël zijnde, zijn er andere regels op ons van toepassing. We moeten dat accepteren.

Zev Levi

_______________    

ENGLISH

My wife is angry at you, but I'm not. You didn't want to attack me personally, you wanted to attack an Israeli

By: TOI, Zev Levi, October 4, 2018


Firstly, your nation deserves a country, but you belong in jail.

I’ve been thinking about our encounter since it happened and I realized that I don’t even know if the right words exist.

At 9:37 p.m. last week Thursday night, I was driving along a road that winds through a forest. No street lights, not close to any towns or villages. Your group stood in the dark, in an area with no cell service and a speed limit of 80km/hr (50mph). My passenger – a young colleague who had been in Israel only two weeks at the time, was dozing. We were on our way back to Jerusalem after a meeting in Natzrat-Illit. My navigation app was set to avoid risky areas. There weren’t many other cars around, and the ones we saw all overtook us. We were on road 458.

I heard an impossibly loud boom, then felt a shower of sand (which was actually glass) on my face. For the next few minutes, I saw patterns of green flashing lights, as if we were passing a nightclub with a light-show.

I thought a tire had burst or something in the engine had exploded, so I slowed the car down and began to pull over. Seeing that my windshield had smashed (directly in front of the steering wheel) and realizing it may not have been an accident, I decided to keep moving, leaning over to see through the glass that wasn’t too fractured. Later, a policeman told me that you threw a cinder block at me. Another officer said that you and your colleagues shine lasers at your targets to disorient and confuse them. That explains the green lights.

My questions start here. I don’t know how to describe your actions. I’ve seen media outlets refer to what you did as, “throwing rocks at cars.” That definition conjures up images of teenagers causing a harmless ruckus, as if you were just breaking into abandoned factories or something. What you did kills people, so that phrase doesn’t suit. My family has called you a terrorist. And an attempted murderer. But I don’t think those labels fit either. You attacked me in a reckless and dangerous way, but you didn’t shoot at me or throw a bomb at me. Is there a term between ‘troubled teen who vandalizes property’ and ‘person who flies a plane into a building’? It feels like your goal was to cause me to die in a car crash, rather than to kill me yourself. Then again, you threw a cinder block at me, so maybe you were trying to kill me yourself… What would you have done if I had stopped? Would you have run up to me and tried to fight? Would you have tried to cut my head off? What are you? A terrorist-delinquent? A second-degree terrorist?? All of this is to say that I don’t even have the words to articulate this attack.

If you see me (an Israeli) as an enemy of the Palestinian people, know that I don’t see myself like that. There are more sides to this conflict than there are armed forces fighting it, but there’s nothing I can say to convince you of that. Check out Combatants for Peace for more.

If you’re trying to have an impact on the situation, you should know that you aren’t. You are strengthening the status quo. You are keeping things the way they are. I’m sure that’s infuriating to hear. Especially from an Israeli. But I’m also the person you almost killed so, deal with it.

If you’re just an angry kid, no argument can reach you. Attacking me was an idiotic thing to do.

While driving, I called the police and, once we had cell service again, they asked the questions you’d expect: where you hit us, if we saw any people or vehicles, license plates, landmarks and so on. For the next 30 or 40 minutes, my phone was constantly ringing; different representatives from the army and police force called with the exact same questions.

As we drove on, my legs were tickled by the glass particles falling from the windshield and dashboard. Later, I saw that some had made small cuts that were already starting to heal. We pulled over at a checkpoint and the soldiers let us use their facilities to wash the glass off our skin and wipe down the glass-powder from the car surfaces.

We headed to the nearest police station to file a report. They had a water cooler but were out of cups. While sitting in the investigator’s starkly lit office, looking at the water damage on the roof and the framed pictures of his children on his desk, I realized that every time I moved my legs, I was dropping fine pieces of glass on his floor. I was more perturbed by the tiny shards stuck in my chest-hair; they turned every scratched itch into a glass splinter.

By the time I got home at 12:30 a.m., my life was already back to normal; regardless of what happened between you and me; I still had to find my wife’s shoes when she lost them, and pass her her phone when she was too tired to get up.

Which brings me to how I feel about you. My wife is angry at you, but I’m not. You didn’t want to attack me, you wanted to attack an Israeli. Any Israeli. But you’re not ‘out to get me.’ You don’t know where I live. Or who I am. Once I drove away, our relationship was essentially over. To me, you’re as nameless and faceless as I was to you when you took your aim.

Regarding my political beliefs, nothing has changed. Before our incident, I knew that attacks like this happened. Now, I’m just part of those statistics. My experience doesn’t influence my opinion. Nor should it. Only argument should, and you didn’t make an argument. You just made … noise. By random chance, I was on that road when you were there. By random chance, I was in the car you targeted. Attacks like yours have killed good, loving, selfless people and, by random chance, yours left me alive. You could say I was lucky to have survived or unlucky to have been hit, but it’s hard to feel lucky or unlucky; it’s all just random. I am, however, frustrated to have come into contact with yet another person keeping this conflict deadlocked. Your decision gives the Right (who are in power) another reason to fight Palestinian self-determination, and the Left another reason to see you as an infant – a strong yet ineffectual resister of occupation; brainwashed by the lesser of two evils to attack civilians.

On a personal level, if you thought attacking me would impact my life somehow – make my perfect life difficult – know that I also live in the Middle East. The morning of your attack, I got a parking fine for saying ‘OK’ the wrong way to a guard; the next day, I had to drive the damaged car to four different police stations, as each one told me they wouldn’t help me but the next one would. I already live in a country of George Costanzas – people who feel so wronged by the universe that they feel entitled to make life difficult for strangers. You’re just more of the same.

A few minutes after you hit us, I realized what the nightmare scenario would have been. It would have been if you took me out and my passenger, the young tourist, found himself stranded with my body behind the wheel and you in the area. Before we got home, he said he was confronted by how Israel is full of racist stereotypes that keep being validated. That’s on you.

So where to from here? Next week, I’ll get the car fixed. I’m borrowing my sister’s until then. In terms of the police, the case is already officially closed – they can’t identify you. But I imagine this is not the type of thing you do only once. And it’ll catch up with you eventually. Until then, I don’t imagine you’ll regret it. I imagine you’ll be proud. I imagine my kids will be the conscripted soldiers your kids see/fear/hate/attack. I’m going to try raise my kids to be the type of soldiers who won’t make life difficult for innocent people, but I have no idea if I’ll succeed.

I don’t expect anything to change in my lifetime but I’m definitely going to keep voting the way I do in the hope that something does. I’m still going to support policies that pursue equality, and you still deserve to be prosecuted for your actions.

I’m not sure if or how you’re thinking about your attack, but I get to react however I need to, and this is how I’m dealing with it at the moment:

Lastly, to any Israeli readers, I want to say that I think we should always be investing in Palestinian self-determination. I understand that past attempts have failed, but our current approach – collective punishment as we wait for Palestinians to self-organize in a way that we’re OK with – is both failing and immoral. And bloody. And unnecessary. I understand that we’d be paying to improve the infrastructure of a nation that has representatives who do abhorrent things to us. But they’re not going anywhere, and we are going to be affected by what they do in the future. We can either keep being available to improve the situation until we find what works, or we can let things deteriorate. If we want this situation to change, we should keep being around to change it; work with whoever will work with us to make it happen. As the stronger power, different rules apply to us. As Israel, different rules apply to us. We need to accept that.

Zev Levi


246 views


Comments