21 oktober 2018

2018-09-20 Het terugwinnen van de Eer van Sion - Reclaiming the Honour of Zion​

Berg Sion (Foto: Uri Aloni) - Mount Zion (Photo: Uri Aloni)


Nederlands en/and English

NEDERLANDS

Naarmate  de Joden in heel Europa steeds meer onder vuur worden genomen, en de schande van antisemitisme grote schade blijft aanrichten in de Britse Labour Party , is er een altijd aanwezig gevaar van misverstanden over waar het allemaal om gaat

Bron: Israel Today, Charles Gardner, september 2018


Waarom zijn de Joden, en Israël in het bijzonder, het middelpunt geworden van zoveel lasterpraat? En wat in vredesnaam is zionisme, een verzamelwoord wat doorgaans op een kleinerende manier wordt gebruikt door tegenstanders van de Joodse staat?

Te midden van de vele smakeloze beschuldigingen van anti-Joodse sentimenten die de oppositieleider Jeremy Corbyn omringen, werd onlangs aangehaald dat hij in een toespraak in 2013 gezegd zou hebben, dat zionisten in het Verenigd Koninkrijk "geen gevoel voor Engelse ironie" hebben. Hetgeen naar de mening van critici inhoudt, dat zij niet volledig Brits zouden zijn.

Nog afgezien van het feit dat dit een vervelende betichting is, die duidelijk niet waar is - Britse Joden zijn zeker de meest getrouwen van de minderheden geweest, die enorm hebben bijdragen aan ons succes op zoveel terreinen, niet in het minst in de economie - laten we dat voor een ogenblik terzijde schuiven, in een poging om er achter te komen wat met het zionisme wordt bedoeld.

Het is dus een soort van belediging, waarmee – naar wij begrijpen – één of ander synoniem wordt bedoeld om een ‘racistisch‘ volk te beschrijven, wat beschuldigd wordt van het stelen van Palestijns land. Maar de realiteit is heel anders, en we moeten voorkomen dat deze valse betekenis, een gangbare definitie wordt.

In werkelijkheid valt het zionisme onder de meest edele en heilige begrippen, die in de Engelse taal (of in welke taal dan ook) voorkomen en degenen die kiezen voor het zionisme, zouden daar met recht trots op moeten zijn. Want het is in wezen een Bijbels begrip van de plaats, waar we contact maken met God om Hem te aanbidden.

Het verwijst In het bijzonder naar Jeruzalem, de residentie van God op aarde, ook wel bekend als de "stad van onze God" (Ps 48). Het is een hele speciale plaats, die God voor zichzelf heeft verkozen als een "rustplaats" (Ps 132). Dus om het te gebruiken als een vorm van belediging is feitelijk gelijk aan godslastering, omdat het de kleinering inhoudt van iets dat gewijd is aan de Schepper.

Ten tijde van Jezus werd van de Joden verwacht, dat ze op een speciale bedevaart gingen om de jaarlijkse drie grootste feesten bij te wonen - allemaal in Jeruzalem – terwijl ze zongen over het 'opgaan naar Sion'. Het Boek der Psalmen is rijkelijk gevuld met vreugdevolle uitingen over het heilige wonder van deze regelmatig plaatsvindende reizen. Jeruzalem rust op 4 heuvels (bergen), waaronder de berg Sion, op een hoogte van bijna 3.000 voet, hetgeen dus vraagt om een stevige klim van ongeveer 4.000 voet binnen een afstand van amper 30 mijl van de Dode Zee, die op 1.200 voet onder de zeespiegel ligt, het laagste punt op aarde.

Sion beschrijft de stad Jeruzalem (Jesaja 40:9) en de natie Israël als Gods volk (Zacharia 9:13, Jesaja 60:14). En het is een plek die God liefheeft (Ps 87), die voor het eerst betekenis kreeg, toen koning David, de Ark van het Verbond naar het bolwerk van 'Sion' bracht, ook wel de ‘Stad van David’ genoemd.

Evenzo is het zionisme een verlangen van de Joden, die verspreid zijn over de hele wereld, naar de terugkeer naar hun eeuwenoude land. Het is een kernbegrip van de, aan het eind van de 19e eeuw door Theodor Herzl opgerichte, zionistische beweging die daarmee fungeerde als drijfveer voor de Joodse immigratie naar het Heilige Land. Voor de Joden waar dan ook, is het zoiets als ‘thuiskomen', zelfs als (zoals in de meeste gevallen) hun voorouders 2000 jaar in ballingschap zijn geweest. Het is een door God aangewezen locatie, en Joden hebben een goddelijk recht om daar te wonen.

En zo beschrijft Sion, als een thuisland voor het Joodse volk, ook het recht op zelfbeschikking in de heropgerichte staat Israël. De Joden hebben immers sinds duizenden jaren richting Jeruzalem gebeden. Zelfs de westerse kerk, die enigszins haar Hebreeuwse wortels uit het oog heeft verloren, bouwde van oudsher haar altaren op het Oosten - in de richting van Jeruzalem!

Maar er zijn ook christelijke zionisten, die het bestaansrecht van Israël ondersteunen en er alles aan doen om hen te helpen waar zij kunnen, met inbegrip van het voorzien in documenten en  financiering om vervolgde Joden in staat te stellen om ‘aliyah’ te maken en Israëlische staatsburgers te worden.

Dus, meer in het algemeen, is het zionisme ook een uiting van verlangen van niet-Joden die hunkeren naar Emmanuel (God met ons) om onder ons te leven, hetgeen liefde, vreugde en vrede in ons leven brengt. Dit was duidelijk het sentiment achter de vaderlandslievende Britse lofzang ‘Jeruzalem’ van William Blake, wat de wens om de hemel op aarde naar 'het groene en mooie land van Engeland' te brengen, tot uitdrukking bracht en onlangs met zoveel geestdrift door duizenden werd gezongen tijdens de laatste Night of the Proms in de Royal Albert Hall. Hoewel de woorden enigszins vreemd zijn, kennelijk opgaand in het geloof dat de Britten behoren tot de verloren stammen van Israël en dat Jezus deze heilige kusten zowaar bezocht, waarvoor weinig bewijs is, doet het zeker iets resoneren van een algemeen verlangen naar het zijn van Christus onder ons.

Christians United for Israel, die de "verpletterende" stilte van de kerk omtrent de  schande  van het antisemitisme opmerkt, wijst erop dat een aanval op het zionisme, ook een aanval is op christenen. Zwijgen uit angst om zich in te laten met wat wordt beschouwd als een 'politieke' controverse, "zou één van de grootste fouten van de kerk van deze eeuw, tot nu toe kunnen zijn, want het staat centraal in het christelijk geloof en in de theologie en  het heeft consequenties die werkelijkheid kunnen worden, wanneer de kerk het volgende doelwit wordt van dezelfde ‘vlammen van de haat’, die in heel Europa opnieuw opduiken".

In antwoord op de eerste vraag die aan het begin van dit artikel werd gesteld, wel, dat is een belangrijk onderwerp dat het beste een andere keer kan worden besproken. Maar in het kort, juist omdat de Joden Gods uitverkoren volk zijn worden ze zo beschimpt. Het is een vlaag van jaloezie van allen, die in opstand komen tegen de keuze van God. Maar zij die God liefhebben, zullen houden van degenen die Hij liefheeft, in het bijzonder Israël, "Zijn oogappel” (Zacharia 2:8).

----------

Charles Gardner is een Engelse blog-schrijver voor de Times of Israel en de auteur van ‘Israel the Chosen’, 'Peace in Jerusalem' en 'A Nation Reborn' 




_____________

ENGLISH

As Jews across Europe come under increasing fire, and the scandal of anti-Semitism continues to wreak havoc in Britain’s Labour Party, there is an ever-present danger of misunderstanding as to what it’s all about

By: Israel Today, Charles Gardner, September 2018


Why have Jews, and Israel in particular, become the focus of so much vilification? And what on earth is Zionism, a catch-all word generally being used in a disparaging way by opponents of the Jewish state?

Among the many unsavory allegations of anti-Jewish sentiment surrounding Opposition Leader Jeremy Corbyn, he was recently cited as having said in a 2013 speech that Zionists in the UK had “no sense of English irony”, which critics said implied they weren’t fully British.

Quite apart from this being a nasty slur that is patently untrue – for British Jews have surely been the most loyal of minorities, contributing hugely to our success in so many fields, not least the economy – let’s put that aside for a moment in a bid to unpack what is meant by Zionism.

So it’s a form of insult for some – we get that – meant as a kind of synonym to describe a ‘racist’ people accused of stealing Palestinian land. But the reality is very different, and we need to rescue this skewed meaning from common use.

In truth, Zionism is among the most noble, holy concepts found in the English language (or any language) and those who take up its cause should be justly proud of doing so. For it is essentially a biblical concept of the place where we go up to meet with God to worship him.

Specifically, it refers to Jerusalem, God’s dwelling place on earth also known as the "city of the Great King" (Psalm 48). It is a very special domain which God himself has chosen as a “resting place” (Psalm 132). So to use it as a form of insult virtually amounts to blasphemy because it involves denigration of something sacred to the Creator.

In the time of Jesus, Jews were expected to make a special pilgrimage to attend three major feasts a year – all in Jerusalem – when they would sing about going 'up to Zion'. The Book of Psalms is liberally strewn with joyful expressions of the holy wonder of these regular journeys. The city is built on mountains, including Mt Zion, at an elevation of nearly 3,000ft, which thus requires a stiff climb of some 4,000ft within the space of just 30 miles from the Dead Sea – which, at 1,200ft below (normal) sea level, is the lowest point on earth.

Zion describes the city of Jerusalem (Isaiah 40.9) and the nation of Israel as a whole (Zechariah 9.13, Isaiah 60.14). And it is a place God loves (Psalm 87), having first assumed significance when King David brought the Ark of the Covenant into the stronghold of ‘Zion’, also named the ‘City of David’.

Similarly, Zionism is a longing expressed by Jews dispersed around the world for a return to their ancient land, encapsulated in the late 19th century by Theodor Herzl and his Zionist movement that propelled the initial waves of Jewish immigration to the Holy Land. For Jews everywhere, it is like returning ‘home’, even if (as in most cases) their ancestors have been exiled for 2,000 years. It is a divinely appointed location, and Jews have a divine right to live there.

And so Zion, as a homeland for the Jewish people, has also come to describe their right to self-determination in the re-established state of Israel. After all, Jews have prayed towards Jerusalem for thousands of years. Even the Western church, which has somewhat lost sight of its Hebraic roots, has traditionally built its altars facing east – towards Jerusalem!

But there are also Christian Zionists, who support Israel’s right to exist and make every effort to help them in any way they can, including sourcing the documents and finance to enable persecuted Jews to make ‘aliyah’ by becoming Israeli citizens.

So, more broadly speaking, Zionism is also an expression of longing by Gentiles who yearn for Emmanuel (God with us) to live among us, bringing love, joy and peace into our lives. This was clearly the sentiment behind William Blake’s patriotic British anthem Jerusalem, expressing the desire to bring heaven on earth to “England’s green and pleasant land” and sung with such gusto by thousands at the Last Night of the Proms in the Royal Albert Hall recently. Though the words are a little strange, seemingly wrapped up in a belief that the British are among the lost tribes of Israel and that Jesus actually visited these hallowed shores for which there is little evidence, it does surely echo something of a general longing for Christ to be among us.

Christians United for Israel, noting the church’s “deafening” silence on the anti-Semitism scandal, points out that an attack on Zionism is also an attack on Christians. Remaining silent because of fears of engaging in what is deemed a ‘political’ controversy “could be one of the biggest mistakes by the church so far this century” because it is central to Christian faith and theology and “has consequences that may only be realised when the church becomes the next target of the same ‘flames of hatred’ that have reappeared throughout Europe”.

In answer to the first question posed at the beginning of this article, well that’s a big subject that would best be tackled another day. But, in short, it is just because Jews are God’s chosen people that they are so reviled. It is a fit of jealousy on the part of all who rebel against God’s choice. But those who love God will love whoever he loves, especially Israel, “the apple of his eye” (Zechariah 2:8).

----------

Charles Gardner is a blog-writer for the Times of Israel and the author of 'Israel the Chosen', 'Peace in Jerusalem' and 'A Nation Reborn'

224 views


Comments