01 november 2018

2018-11-01 ​Tien foute veronderstellingen aangaande Israël - Ten false assumptions regarding Israel

(Afbeelding: 123RF) - (Image: i12RF)


Nederlands en/and English

NEDERLANDS

Israël moet zich constant verdedigen tegen beschuldigingen en veroordelingen die de internationale en Arabische wereld over haar uitstort

Bron: Jerusalem Online, Amb. Alan Baker, 14 oktober 2018


Op grond van de steeds terugkerende leugens, verdraaiingen en perversiteiten rechtvaardigen zij, droevig genoeg, hun spervuur aan aanvallen tegen de Joodse Staat. Het wordt tijd dat deze leugens worden ontkracht.


#1 “Terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever-gebieden (Judea en Samaria) zal Israël veiligheid en internationale acceptatie opleveren” - FOUT

(Foto: Alan Baker)

Voordat Israël deze gebieden in handen kreeg in de oorlog van 1967, spande de Arabische Staten zich op alle mogelijke manieren in, om Israël zowel militair als diplomatiek te verzwakken. De Arabische en Iraanse pogingen vandaag de dag om   de Joodse geschiedenis in het Bijbelse land Israël en Jeruzalem en de legitimiteit van de Staat Israël te betwisten, vindt zijn weerklank in de internationale gemeenschap, recent nog in de UNESCO. De Palestijnen zijn vastbesloten om uiteindelijk hun staat in een geheel gevolmachtigd Palestina te vestigen en zij brengen dit idee over op hun kinderen. Het meest recente, absurde initiatief van de Palestijnse leiding om Groot-Brittannië  te vervolgen voor het verstrekken van de Balfourverklaring, laat de diepgewortelde afwijzing van het bestaan van Israël zien. Vanaf de oprichting van de Staat Israël in 1948 tot aan vandaag, is Israël, als enig lid van de VN, haar volgens het VN-Handvest gegarandeerde recht op ‘soevereine gelijkheid’ geweigerd. Het is duidelijk dat terugtrekking uit deze gebieden onder deze omstandigheden Israëls veiligheid in gevaar zou brengen.


#2 “Israëls’ bezetting van de Westelijke Jordaanoever-gebieden is illegaal en een schending van internationale wetten” - FOUT

(Foto: Alan Baker)

Israël kwam in 1967 deze gebieden binnen, nadat zij zichzelf moest verdedigen tegen een aanval van al haar buren in een offensieve en agressieve oorlog. Het bezetten van een grondgebied tijdens een gewapend conflict is in het internationaal recht en in de praktijk een geaccepteerde en wettelijk erkende stand van zaken. Israël heeft beloofd de internationale humanitaire en wettelijke normen voor het besturen van zulke gebieden na te leven. Het bestuur van die gebieden staat onder strikte, juridische supervisie van Het Hooggerechtshof van Israël. Het gebied heeft nooit onder Palestijns bestuur of soevereiniteit gestaan. Toen het onder beheer van Jordanië was, heeft Jordanië nooit de intentie gehad het tot een Palestijnse Staat te maken. De vaak gebruikte term in VN-resoluties ‘bezet Palestijns gebied’ heeft absoluut geen legale basis of geldigheid. Geen enkel legaal, historisch of ander bindend document ondersteunt dit en het gebruiken van die term loopt vooruit op nog lopende onderhandelingen. Het is een geaccepteerd feit dat over de toekomst van die gebieden nog gesproken wordt. Israël houdt zich bezig met verdedigbare, algemeen erkende, historische en wettelijke claims met betrekking tot die gebieden. Er zijn getekende overeenkomsten tussen de Palestijnse leiders en Israël, waarbij in een overeengekomen raamwerk is vastgesteld, dat het geschil over deze gebieden met betrekking tot de permanente status  door onderhandelingen tot stand zou komen. Binnen deze overeenkomst tussen Israël en de Palestijnen kan niet door een derde of externe politieke beslissing of resolutie vastgesteld worden dat die gebieden aan de Palestijnen behoren.


#3 “Het Palestijns leiderschap is populair en wordt eensgezind ondersteund” - FOUT

(Foto: Alan Baker)

Het Palestijns leiderschap is helemaal niet eensgezind. Er is een totaal onoverbrugbare kloof tussen de Palestijnse Autoriteit (PA), die het bestuur over de Westelijke Jordaanoever (Judea en Samaria) trachten te hebben en het Hamasbestuur in Gaza. Het leiderschap wordt als onverbeterlijk corrupt beschouwd. President Mahmoud Abbas is in het elfde jaar van zijn vierjarig ambtstermijn. Door de bevolking wordt de PA niet als geloofwaardig en verantwoordelijk gezien en is niet populair. Deze situatie ondermijnt elk vertrouwen in een leefbaar en eensgezind bestuur en in de representatie van de Palestijnse bevolking. Het staat in de weg bij elke internationale verplichting en inspanning.


#4 “Het Palestijns leiderschap is bescheiden en bereidwillig om te onderhandelen en in vrede te leven met Israël”- FOUT

(Foto: Alan Baker, archief)

Het Palestijnse leiderschap is helemaal niet bescheiden. Zelfs zonder de aansporing van Hamas is het gewikkeld in een officieel goedgekeurde ‘denormalisatie’-politiek tegenover Israël. Terroristen worden vaak door de Palestijnse leiding aangemoedigd, geprezen en herdacht. De Palestijnse leiding weigert onderhandelingen te heropenen en weigert ook Israëlische leiders te ontmoeten noch met hen een dialoog aan te gaan. De PA blokkeert elk contact tussen Palestijnen en Israëliërs op diplomatiek, professioneel en persoonlijk niveau. Dit is in strijd met de toezeggingen door de Palestijnen, vastgelegd in de Akkoorden van Oslo: “het aanmoedigen en ontwikkelen van samenwerking en van overleg tussen burgers op elk niveau”. De Palestijnse leiding neemt het initiatief en steunt openlijk boycots, afsplitsingen en sancties (BDS), die tot doel hebben de legitimiteit van Israël in de internationale gemeenschap te ondermijnen. Dit is het geval bij internationale en regionale organisaties, internationale tribunalen en gespecialiseerde instanties binnen de VN.

Terwijl Israël bereid is het Tweestaten-principe te accepteren, blijft de Palestijnse leiding weigeren te accepteren dat Israël de democratische Staat is voor het Joodse volk.


#5 “Israëlische nederzettingen zijn illegaal en zijn een aantasting van internationale wetgeving” - FOUT

(Foto: Alan Baker)

Deze beschuldigingen zijn gebaseerd op een misinterpretatie van relevante internationale wetten en wederzijdse toezeggingen tussen Israël en de PLO. Het verbod op het verplaatsen van bevolkingsgroepen naar bezet gebied tijdens een oorlog, vastgelegd in de 4de Conventie van Geneve, is speciaal opgesteld om het met geweld wegvoeren van bevolkingsgroepen zoals in de Tweede Wereld Oorlog, te vermijden. In het geval van Israëls nederzettingenpolitiek is er geen sprake van gedwongen uitzetting of afgedwongen schikkingen. Dit heeft niets te maken met of is relevant voor het nederzettingenbeleid van Israël. In afwachting van een permanente overeenstemming is Israël gerechtigd tot het gebruik van land dat niet tot privébezit behoort. Het gebruik van niet tot privébezit behorend land voor nederzettingen of voor de landbouw is volledig verenigbaar met internationaal geaccepteerde normen zolang de status van het land niet verandert in afwachting van het eindresultaat waarover onderhandeld wordt. Daarom kunnen Israëls nederzettingen niet beschouwd worden als schending van het internationaal recht. Niettegenstaande het verschil van inzicht met betrekking tot de rechtsgeldigheid van de nederzettingen volgends de Akkoorden van Oslo, is dit een geval van open onderhandelingen tussen de Palestijnen en Israël. Zolang er geen resultaat van de onderhandelingen is, hebben de Akkoorden van Oslo geen stop of restricties voor Israël of de Palestijnen met betrekking tot bestemmingsplannen voor en bouwen op land dat onder hun beheer valt. Integendeel, juist bestemmingsplannen en bouwen zijn toegestaan. Arbitraire en unilaterale bepalingen vooraf, met betrekking tot de rechtmatigheid van nederzettingen, zijn in strijd met die overeenkomsten. Elke vraag naar hun verwijdering is het vooruitlopen op een nog te onderhandelen kwestie.

De verklaring dat de nederzettingen de oorzaak van het conflict zijn, is niet logisch. Het Arabisch-Israëlisch conflict bestond al voor de vestiging van welke nederzetting dan ook, getuige de poging van de Arabische Staten in 1948 om de oprichting van de Staat Israël te verhinderen. Sindsdien proberen zij nog steeds haar ondergang te bewerkstelligen.


#6 “De Joden hebben geen recht of kunnen aanspraak maken op Jeruzalem. Het behoort aan de Arabieren” - FOUT

(Foto: Alan Baker)

De Palestijnse leiders maipuleren de geschiedenis. In hun presentaties aan internationale organisaties zoals de UNESCO, ontkennen zij de Joodse geschiedenis en hun erfenis van Joodse heilige plaatsen. Zij kunnen het historische feit, dat Jeruzalem sinds mensenheugenis het episch centrum van de Joodse godsdienst en erfenis is, niet veranderen. Dit speelt ook een belangrijke rol in de geschiedenis van het Christendom. In de Koran, in het Oude en het Nieuwe Testament en in de geschriften van historici wordt dit bevestigd. Er is geen enkele grond voor de valse beschuldigingen over de heilige plaatsen van Moslims in Jeruzalem, waarmee de Palestijnse leiders proberen aan te sporen tot geweld. Zij kunnen het feit niet veranderen dat ten gevolge van de Oslo-akkoorden de kwestie Jeruzalem een onderwerp van onderhandeling is tussen Israël en de Palestijnen.

Het is ondenkbaar en heeft in feite geen enkele grond dat er zonder een raamwerk van onderhandelingen en besluitvorming een eenzijdige terugtrekking uit Arabische delen van Jeruzalem plaats zal vinden. Elke aanname of verwachting dat het Israëlisch publiek onder druk deze vraag zal steunen, berust nergens op.


#7 “De Israëlische leiding en regering zijn star, extreem en tegen vrede” - FOUT

(Foto: Alan Baker)

De intense vijandigheid tegen Israëls democratisch gekozen regering is misplaatst en een belediging voor het Israëlische volk. De tendens, speciaal in Europa en internationale organisaties, om buitensporige beschuldigingen tegen Israël (meestal oude antisemitische verzonnen krantenberichten) te accepteren, is niet meer dan toegeven aan wrange manipulatie. In Westerse landen en maatschappijen, waar betrouwbaarheid en een gevoel van politieke correctheid gezaghebbend is, staan deze beschuldigingen ‘in the spotlight’. Dit gaat ten koste van waarachtige, objectieve, historische, wettelijke en feitelijke analyses. Goedbedoelende en betrouwbare Europese en Amerikaanse politici, leiders en organisaties samen met internationale en regionale organisaties hebben het idee dat zij beter in staat en toegerust zijn om te weten wat het beste is voor Israël, beter dan de gekozen leiders en het volk van Israël zelf. Het Israëlische publiek, stemmers en hun gekozen functionarissen, hebben dagelijks te maken met vijandige dreiging en terreur en zijn er zich, politiek gezien, terdege van bewust en zijn volledig capabel om over het lot van Israël te beslissen. De aanname dat internationale druk de ondergang van Israëls democratisch gekozen regering zal bewerkstelligen, logenstraft de kracht van Israëls democratie en ondermijnt Westerse democratische principes.


#8 “De huidige status quo tussen Israël en de Palestijnen is onhoudbaar” - FOUT

(Foto: Alan Baker)

De huidige, politieke patstelling tussen Israël en de Palestijnen is niet het resultaat van verzet van Israëlische zijde, zoals sommige Westelijke leiders, regeringen en commentatoren beweren. Israël heeft herhaaldelijk haar bereidwilligheid getoond om onmiddellijk het onderhandelingsproces weer te hervatten. Er is in de Akkoorden van Oslo vastgelegd, en Israël is daar ook heel duidelijk over, dat zij niet de intentie heeft welke eenzijdige actie dan ook uit te voeren, die tot doel heeft het nederzettingenbeleid te veranderen. De ‘huidige status quo’ wordt bepaald door het feit dat de Palestijnse leiders constant weigeren naar de onderhandelingstafel terug te keren. Zij geven er de voorkeur aan binnen de internationale gemeenschap hun slachtofferrol te behouden en steeds negatieve initiatieven te ontplooien die de bedoeling hebben, Israël als Joodse Staat te ontkennen en ter discussie te stellen. De Palestijnse leiders voeren bij voorkeur een politieke oorlog door steun aan het boycotten tegen Israël en het opstarten van wettelijke strafprocedures tegen Israëlische leiders in internationale en nationale gerechtshoven. De eenzijdige instelling van politiek georiënteerde oplossingen is niet de geaccepteerde manier om de status quo te veranderen. De huidige status quo is houdbaar omdat er vandaag de dag geen haalbaar diplomatiek proces voorhanden is.


#9 “Islam fobie is hetzelfde als Antisemitisme” - FOUT

(Afbeelding: Alan Baker)

De tendens in de internationale gemeenschap om antisemitisme te koppelen aan islam fobie als twee dezelfde verschijnselen van racisme is totaal verkeerd. Deze tendens vloeit helaas voort uit een overdreven politieke correctheid in veel Westerse landen en gemeenschappen. Antisemitisme is al duizenden jaren een tragisch verschijnsel, alleen gericht tegen Joden, dat geleid heeft tot slachtingen, pogroms, uitzettingen, publieke martelingen en executies, lynchen, gedwongen bekeringen, verwoesting van synagogen, slavernij, confiscatie van bezittingen, uitmondend in de Nazi-holocaust. Antisemitische thema’s zijn hoofdbestanddeel in Palestijnse en Arabische media, school curricula, cartoons en preken. Het doel van antisemitisme is, nog steeds, het uitroeien en het op gang brengen van een totale genocide van het Joodse volk. Antisemitisme kan niet vergeleken worden met of gelinkt worden aan Islam fobie, want de laatste vloeit voort uit de angst voor de Islam. Dit is het resultaat van fanatieke Islamitische bewegingen en de door hen veroorzaakte terreur. Het heeft niets te maken met welke filosofie dan ook, die een genocide van Moslims voorstaat. In deze context zien we de onwettig verklaring van Israël door de meeste Westerse landen als een nieuwe versie van antisemitisme.


# 10 “Israël is een racistische staat die de mensenrechten met voeten treedt en apartheid toepast” - FOUT

(Foto: Alan Baker)

Deze claim wordt steeds herhaald door Palestijnse leiders en propagandisten op de linkerflank uit de hele wereld. In eerste instantie werd dit bepleit door Yasser Arafat en later overgenomen door NGO-groepen tijdens de in opspraak geraakte VN-Conferentie over Racisme in Durban in 2001. Het is kenmerkend voor een gebrek aan begrip van het racistische karakter van ‘apartheid’ en een dieper onbegrip over het karakter van Israël als een open, pluriforme en democratische samenleving. De vergelijking van Israël met Zuid-Afrika, dat onder blanke overheersing stond, is absoluut afgewezen door hen die van dichtbij kennis hadden van het oude Apartheidssysteem, speciaal Zuid-Afrikanen. Toegevoegd aan het ter discussie stellen van het bestaan van de Staat Israël, heeft deze propaganda tot doel de internationale gemeenschap op het verkeerde been te zetten. Ook om het aan te moedigen tot het instellen van internationale sancties naar het model van het voormalige Apartheidsregime in Zuid-Afrika. Israël is een multiraciale en veelkleurige samenleving en de Israëlisch-Arabische bevolking neemt actief deel aan  politieke processen. Israëlische Arabieren genieten volledige gelijkheid en vrijheid van meningsuiting. Zij kiezen hun eigen leden van de Knesset en Arabische rechters dienen in het Hooggerechtshof. Israëlische Arabieren zijn hoofden van ziekenhuisafdelingen, professoren aan universiteiten, diplomaten, hoge functionarissen in het leger en bij de politie. Elke religieuze stroming heeft zijn eigen religieuze rechtssysteem, zoals de Sharia, de Canon en de Joodse wetten. In tegenstelling tot die van Arabische en andere staten, waar één godsdienst uitgeroepen is tot staatsreligie of Westerse landen, waar het Christendom de voornaamste godsdienst is. Of Moslimlanden zoals Iran en Saoedi-Arabië waar bepaalde gebieden, steden en wegen alleen toegankelijk zijn voor Moslims en waar vrouwen tweederangsburgers zijn en homo’s beschouwd worden als criminelen. De Israëlische wet beschouwt Judaïsme, Islam en het Christendom als officiële godsdiensten, aan wie de grondwet complete vrijheid en gelijkheid garandeert.

Aanzetten tot of het praktiseren van racisme is in Israël een strafbaar feit, net zoals elke vorm van discriminatie op basis van ras, religie, sexe of gender. Israëlische scholen, universiteiten en ziekenhuizen maken geen onderscheid tussen Joden en Arabieren.

----------    

Amb. Alan Baker is Directeur van het Institute of Contemporary Affairs in het Jerusalem Center en hoofd van het Global Law Forum. Hij nam deel aan de onderhandelingen en samenstelling van de Oslo Akkoorden met de Palestijnen. Ook was hij betrokken bij overeenkomsten en vredesverdragen met Egypte, Jordanië en Libanon. Hij diende als juridisch adviseur en als adjunct directeur-generaal van Buitenlandse Zaken van Israël en als ambassadeur in Canada

___________

ENGLISH    

Israel is constantly defending herself against the accusations and condemnations the international and Arab world level upon her

By: Jerusalem Online, Amb. Alan Baker - October 14, 2018


The repetition of lies, distortion and perversion has sadly continues to act as justification for their barrage of  attacks against the Jewish State. It is time for these lies be called out.


#1 “Israeli withdrawal from the West Bank territories (Judea and Samaria) will provide Israel with security and international acceptance” - WRONG

(Photo: Alan Baker)

Prior to Israel’s entry into the territories in the 1967 war, the Arab states made every effort to attack and weaken Israel militarily and diplomatically. The Arab and Iranian attempts today to challenge Jewish history in the Biblical land of Israel and in Jerusalem and the legitimacy of the State of Israel as a Jewish state still resonate in the international community, most recently in UNESCO. The Palestinians are committed to eventually establishing their state over all of mandatory Palestine and they indoctrinate their children this way. The most recent, absurd initiative by the Palestinian leadership to prosecute Britain for issuing the 1917 Balfour Declaration proves the deeply-rooted Palestinian rejection of the existence of Israel. From Israel’s establishment in 1948 and up to present day, Israel has been, and continues to be the only UN member state denied its UN Charter-guaranteed right of “sovereign equality”. Clearly, withdrawal from the territories now under these conditions would threaten Israel’s security.


#2 “Israel’s ‘occupation of the territories’ is illegal and a violation of international law” - WRONG

(Photo: Alan Baker)

Israel entered the territories in 1967 after being attacked by all its neighbors, acting in self-defense against an offensive and aggressive war. Occupation of territory during an armed conflict is an accepted and recognized legal state-of-affairs in international law and practice. Israel has committed itself to abide by the international humanitarian and legal norms for the administration of such territories. Israel’s administration of the territories is under strict judicial supervision by Israel’s Supreme Court. The territory was never under Palestinian rule or sovereignty, and when it was under Jordanian control there was no intention by Jordan to turn it into a Palestinian state. The oft-used term in UN resolutions “occupied Palestinian territories” has no legal basis or validity whatsoever. It is not supported by any legal, historical or other binding document, and its use prejudges the outcome of a still pending negotiation. It is an accepted fact that the issue of the future of the territories is in dispute. Israel entertains valid, widely acknowledged and long-held historic and legal claims regarding the territories. Signed agreements between the Palestinian leadership and Israel have established an agreed framework for settling the territorial dispute through negotiation of their permanent status. Pending agreement between Israel and the Palestinians regarding the permanent status of the territory, no external, third-party political determination or resolution can establish that that the territories belong to the Palestinians.


#3 “The Palestinian leadership is united and popularly supported” - WRONG

(Photo: Alan Baker)

The Palestinian leadership is far from united. There is a total, irreconcilable disconnect between the Palestinian Authority leadership in the West Bank areas of Judea and Samaria, and the Hamas administration in Gaza. The leadership is seen as incorrigibly corrupt. President Mahmoud Abbas is in the 11th year of his four-year term. The Authority lacks internal credibility, accountability, and popular support. This situation undermines any confidence in a viable and united governance and representation of the Palestinians. It neutralizes any capacity to enter into and to implement any international commitment or obligation.


#4 “The Palestinian leadership is moderate, willing to negotiate and to live in peace with Israel” - WRONG

(Photo: Alan Baker, file)

The Palestinian leadership, is far from moderate, by any standard. Even without Hamas incitement, it engages in an officially-sanctioned policy of “de-normalization” vis-à-vis Israel. The leadership often praises, memorializes, and encourages Palestinian terrorists. The Palestinian leadership refuses to resume negotiations, and refuses to meet or to enter into any dialogue with Israel’s leaders. It blocks contacts between Palestinians and Israelis at the diplomatic, professional, and people-to-people levels. This policy runs counter to Palestinian commitments in the Oslo Accords to encourage development of cooperation and “people-to-people dialogues” at all levels. The Palestinian leadership initiates and openly supports boycotts, divestment, and sanctions (BDS) aimed at the delegitimization of Israel in the international community on international and regional organizations, international tribunals, and the UN and its specialized agencies. While Israel has expressed its willingness for the principle of “two states for two peoples,” the Palestinian leadership consistently refuses to accept the concept of Israel as the democratic nation state of the Jewish People.


#5 “Israel’s settlements are illegal and violate international law” - WRONG

(Photo: Alan Baker)

These allegations are based on a misreading of the relevant international laws and the reciprocal commitments between Israel and the PLO. The prohibition on the transfer of population into territory occupied during war, set out in the 1949 Fourth Geneva Convention, was specifically drafted in order to prevent a recurrence of the mass forcible population transfers that occurred during the Second World War. In the case of Israel’s settlement policy, there are no forced expulsions or coerced settling. This has no bearing on, or relevance to Israel’s settlement policy, which enables the legitimate utilization of non-privately-owned land pending the permanent settlement of the dispute. Use of non-privately-owned public land for settlement or for agriculture is fully consistent with accepted international norms as long as the status of the land is not changed pending its final negotiated outcome. As such, Israel’s settlements cannot be seen to be a violation of international law. Any determination of such is based on a selective, politically biased viewpoint taken outside the accepted international practice. Notwithstanding the divergence of views on the legality of Israel’s settlements, according to the Oslo Accords, this issue is an open negotiating issue between the Palestinians and Israel. Pending attainment of a negotiated settlement, the Oslo Accords place no freeze or restriction on either Israel or the Palestinians to engage in planning, zoning, and construction in the respective areas under its control. To the contrary, planning, zoning and construction are specifically permitted. Accordingly, arbitrary and unilateral predetermination as to the legitimacy of settlements, and any call for their removal prior to an agreement between Israel and the Palestinians are inconsistent with the agreements and constitute prejudgment of a negotiating issue. The claim that the settlements are the source of the conflict holds no logic. The Arab-Israel conflict existed long before the establishment of any settlement, with efforts by the Arab states in 1948 to prevent the establishment of the state of Israel and their ongoing efforts since then to bring about its demise.


#6 “Jerusalem belongs to the Arabs. The Jews have no rights or claims to it” - WRONG

(Photo: Alan Baker)

The Palestinian leadership manipulates history and denies Jewish history and heritage in Jewish holy sites in its presentations to international organizations such as UNESCO. They cannot alter the historic fact that Jerusalem has, from time immemorial, been the epicenter of the Jewish religion and heritage. It also plays a major role in the history of Christianity. This is acknowledged in the Quran, the Old and New Testaments and in the writings of historians. Attempts by the Palestinian leadership to generate incitement and violence through false accusations regarding the Muslim holy sites in Jerusalem have no basis and will not alter the fact that the issue of Jerusalem is an agreed negotiating issue between Israel and the Palestinians pursuant to the Oslo Accords. Any assumption or expectation that the Israeli public may be pressured into supporting demands for a unilateral withdrawal from Arab areas of east Jerusalem outside of a negotiated and agreed-upon framework is misplaced and has no basis in fact.


#7 “The Israeli leadership and government are inflexible, extreme and oppose peace” - WRONG

(Photo: Alan Baker)

The intense hostility towards Israel’s democratically-elected government is misplaced and insulting to the Israeli public. The tendency, especially in Europe and in international organizations, to accept outrageous Palestinian allegations against Israel, often old anti-Semitic canards, is nothing more than submission to cynical manipulation. Such allegations deliberately abuse the bona fides and sense of political correctness prevalent among Western countries and societies. This comes at the expense of genuine objective, historic, legal and factual analysis. Well-meaning and sincere European and American politicians, community-leaders and organizations together with international and regional organizations appear to feel that they are better-able and equipped, more-so than Israel’s elected leaders and the Israeli public, to know what is in the better interests of Israel. The Israeli public, whose voters and their elected officials face the threats of hostility and terror on a daily basis, have deep political awareness and are fully capable of determining the fate of Israel. The assumption that international pressure will bring about the downfall of Israel’s democratically-elected government belies the strength of Israel’s democracy and undermines the West’s democratic principles.


#8 "The present status quo between Israel and the Palestinians is unsustainable” - WRONG

(Photo: Alan Baker)

The present situation of political stalemate between the Palestinians and Israel is not the result of Israeli defiance, as claimed by some Western leaders, governments, and commentators. Israel has repeatedly expressed its willingness to resume the negotiation process immediately. Israel is committed in the Oslo Accords and has made it very clear that it has no intention of carrying out any unilateral action aimed at changing the status of the territories. The “present status quo” is determined by the fact that the Palestinian leadership consistently refuses to return to a negotiating table. It prefers to indulge the international community with its victimhood and to generate negative initiatives aimed at denying Israel’s character as the Jewish State, and delegitimizing Israel. Palestinian leadership prefers to conduct diplomatic warfare through boycotts against Israel and legal proceedings against Israel’s leaders in international and national courts. The one-sided imposition of politically oriented solutions is not an acceptable mode of changing the status quo. In the absence of a viable diplomatic process today, the current status quo is sustainable.


#9 “Islamophobia is parallel to Antisemitism” - WRONG

(Image: Alan Baker)

The tendency in the international community to link anti-Semitism with Islamophobia as two equal phenomena of racism is totally wrong. This tendency regrettably emanates from exaggerated political correctness on the part of many Western countries and communities. Anti-Semitism has been a tragic phenomenon conducted solely against Jews for thousands of years, causing massacres, pogroms, expulsions, public torture and executions, lynching, forced conversion, destruction of synagogues, enslavement, confiscation of belongings, culminating in the Nazi Holocaust. Anti-Semitic themes are a staple of Palestinian and Arab media, school curricula, cartoons, and sermons. The aim of anti-Semitism has been to exterminate and bring about the total genocide of the Jewish People as a race. Anti-Semitism cannot be compared or linked to Islamophobia, which emanates from the fear of Islam as a result of fanatical Islamic movements and the terror generated by them. It bears no relation whatsoever to any philosophy advocating genocide of Muslims. In this context, de-legitimization of Israel is seen by most Western states, as a new version of anti-Semitism.


#10 “Israel is a racist state that violates human rights and practices apartheid” - WRONG

(Photo: Alan Baker)

This claim is repeated by Palestinian leaders and left-wing propagandists throughout the world. It was initially advocated by Yasser Arafat and adopted by NGO groups at discredited 2001 UN Conference on Racism at Durban. It is indicative of an evident lack of understanding of the racist nature of the phenomenon of “apartheid” and an even further and deeper misunderstanding of the character of Israel as an open, pluralistic and democratic society. The comparison of Israel to South Africa under white supremacist rule has been utterly rejected by those with intimate understanding of the old Apartheid system, especially South Africans. The aim of such propaganda, in addition to delegitimizing the very basis of existence of the State of Israel, is to cynically manipulate the international community and to encourage imposition of an international sanctions regime against Israel modeled on the actions against the former apartheid regime in South Africa. Israel is a multi-racial and multi-colored society, and the Israeli Arab population actively participates in the political process. Israeli Arabs enjoy complete equality and freedom of expression. They elect their own Knesset members and Arab judges serve in the Supreme Court. Israeli Arabs serve as heads of hospital departments, university professors, diplomats, and senior police and army officers. Each religious community has its own religious court system, applying Sharia, Canon, and Jewish law respectively. Unlike those Arab and other states in which one religion is declared the state religion, or Western countries where Christianity is the predominant religion, or Moslem countries like Iran and Saudi Arabia where certain areas, towns, and roads are restricted to “Moslems only,” and where women are treated as second-class citizens and gay people as criminals, Israeli law regards Judaism, Islam, and Christianity as official religions and constitutionally ensures complete freedom and equality to all. Incitement to or practice of racism in Israel is a criminal offence, as is any discrimination on the basis of race, religion, sex or gender. Israeli schools, universities, and hospitals make no distinction between Jews and Arabs.

----------    

Amb. Alan Baker is Director of the Institute for Contemporary Affairs at the Jerusalem Center and the head of the Global Law Forum. He participated in the negotiation and drafting of the Oslo Accords with the Palestinians, as well as agreements and peace treaties with Egypt, Jordan, and Lebanon. He served as legal adviser and deputy director-general of Israel’s Ministry of Foreign Affairs and as Israel’s ambassador to Canada

224 views


Comments