05 december 2018

2018-12-05 Kinderen die in de buurt van de grens met Gaza wonen, drukken angst uit door te tekenen - Children living near Gaza border express fear through drawing

Tekening van een kind (Foto: Ria Doekes, Yad l'Ami) - Drawing of a child (Photo: Ria Doekes, Yad l'Ami)


Nederlands en/and English

NEDERLANDS

De laatste ronde van gevechten in Gaza heeft veel Israëlische kinderen dagenlang in veilige kamers en schuilplaatsen gebracht; één van de manieren waarop ze zichzelf bezig houden is tekenen

Bron: YnetNews, Noam Barkan, Shahaf Frenkel, november, 2018


Michal Weiman, die op professionele wijze kindertekeningen interpreteert, zag tekenen van ernstige angst en verlangen naar een andere realiteit.

Tijdens de laatste ronde van gevechten tussen Israël en Hamas, waarbij bijna 500 raketten werden afgevuurd op Israël, ondervonden de Israëlische kinderen in gemeenschappen nabij de grens met Gaza niet alleen non-stop alarmsirenes met Code Red-raketten, maar ook het uren opgesloten zitten in schuilkelders en veilige kamers. Eén van de manieren waarop ze omgaan met hun angstaanjagende realiteit is door creatief te zijn.

We vroegen Michal Weimar, een decoder van kindertekeningen, om de afbeeldingen te analyseren van kinderen voor wie oorlog een vast onderdeel is geworden van het dagelijks leven. Wat ze ontdekte is dat er onder de felle kleuren, angst, onzekerheid en een verlangen zit om een andere realiteit te creëren.

'Bewakers die het huis beschermen tegen Code Red'

De zes jaar oude Shani Kadosh van Moshav Pri Gan tekende een bewaker die een helm droeg, en een schild en een zwaard vasthield. Shani's moeder, Mickey, legde uit dat de bewaker geacht wordt "het huis te beschermen wanneer een alarm met de rode code klinkt". Shani heeft twee zussen - een twee-jarige en een negen-jarige. "Vorige week waren er veel sirenes met raketten en de kinderen waren bang", zei de moeder. "Ze vroegen om hun ontbijt in onze veilige kamer en waren bang om naar buiten te komen. Ik zong liedjes voor ze, we dansten, we probeerden de kinderen bezig te houden”. Na het bestuderen van de tekening benadrukte Michal dat kinderen "een taal hebben die verschilt van de taal van volwassenen. We zien een foto met een zon, blauwe hemel en bloemen, maar als we kijken naar hoe de foto wordt getekend, zien we iets heel anders. De kleur wordt op de tekening neurotisch toegepast en meestal op het dak van het huis, wat de gedachten weergeeft”. "We zien een dubbele deur die gericht is op het slot. Twee bloemen aan elke kant van de deur symboliseren bescherming en twee bewakers, één aan elke kant, is een poging om symmetrie te bereiken. Als we kijken naar de manier waarop het wordt getekend, begrijpen we wat het kind echt voelt, en we kunnen het gebrek aan balans, de druk en onrust zien dat wordt gevoeld. Ze probeert een andere realiteit te creëren - met twee bewakers die haar beschermen in tijden van oorlog”, legde Michal uit.

'Een hand die de oorlog stopt'

Ziv, uit de regio Eshkol en voor het eerst naar school gaat, tekende zichzelf al slapend in een veilige kamer. "Het is eigenlijk onze gang, er is geen veilige kamer in ons huis”, zei Ziv's moeder. “Het geluid van de waarschuwende pieper in ons huis is een schrikbeeld voor Ziv”, vervolgde zijn moeder, “hij tekende de pieper, zichzelf en zijn vader staande in een veilige ruimte, evenals een sirene speaker naast de openbare schuilkelder”. Michal's interpretatie suggereert dat de tekening van Ziv een visuele manifestatie is van geluiden die zijn nood veroorzaken. "Het kind tekent de geluidsgolven, het geluid dat een raketwaarschuwing maakt, dit is een kind met auditieve gevoeligheid, die wordt beïnvloed door de stressvolle geluiden, en hij drukt zijn benauwdheid uit door de tekeningen", legde ze uit. "Hij tekende zichzelf met gigantische handen. Dit is wat geweldig is aan kinderen - ze kunnen zichzelf voorstellen als Superman, iemand die een oorlog kan stoppen, hoewel ze in werkelijkheid geen invloed hebben. Dit is iets dat we kinderen zouden moeten aanmoedigen om te tekenen, het vertelt hen: 'Je kunt elke realiteit verzinnen die je wilt; je kunt de werkelijkheid op de pagina veranderen’. Het is geweldig dat een kind dit gebruikt als een hulpmiddel om een alternatieve realiteit te creëren - de hand die de oorlog stopt en die hem en zijn vader beschermt”, ging Michal verder.

'De mens kan geen raketten verslaan'

Het eerste dat opvalt wanneer we naar een tekening van de zeven jaar oude Noya uit Sderot kijken, is een gigantische raket die bijna de hele pagina beslaat. Efrat Shraizin, de moeder van Noya, beschreef de situatie thuis bij elke nieuwe escalatie in Gaza. "Mijn man werkt binnen de Veiligheid en wordt midden in de nacht opgeroepen, dus we hebben geen andere keus dan alle informatie te delen met onze twee meisjes - Noya en haar kleine zusje, de drie jaar oude Amelie”, verklaarde Efrat, toevoegend: "Vandaag kunnen de meisjes onderscheid maken tussen de bommen die door de IDF in Gaza zijn gevallen en de raketten die op ons zijn gericht”. De moeder ging door met te bekennen, dat hun jongste dochter in bed plast door de angst tijdens raketaanvallen, terwijl de oudere in tijden van veiligheidsspanningen toevlucht neemt tot stress-eten. “Ondanks de moeilijke situatie waarin we ons bevinden, is het moeilijk voor me om mijn dochters te horen zeggen: 'Dood aan de Arabieren’. Ik probeer steeds uit te leggen dat er aan de andere kant ook mensen zijn die lijden, en er zijn ook goede mensen, niet iedereen is slecht”, zei ze. Michal zegt, dat Noya's keuze om een onevenredig grote raket te tekenen - vergeleken met de mensen in haar tekening die er klein uitzien - aangeeft, dat in de ogen van het kind, raketten uit Gaza dingen zijn die "alles in een seconde kunnen verslinden". Dit is ook een gevolg van het gebrek aan begrip van de kinderen voor de veiligheidssituatie, omdat kinderen niet luisteren naar "politieke analisten of militaire beoordelingen". Alles wat ze horen zijn onverklaarde explosies en raketalarmsignalen. Noya's beslissing om geen land te tekenen - wat staat voor stabiliteit en veiligheid - benadrukt haar onzekerheid over de omstandigheden waarin ze zich bevindt. Michal voegde eraan toe, dat handen 'de capaciteiten van een persoon symboliseren' en Noya's keuze om mensen met kleine handen te tekenen onderstreept haar geloof dat 'een man een raket niet kan verslaan'. Bovendien gelooft Michal dat Noya's keuze om slechts één kleur te gebruiken een afspiegeling is van haar humeur en niet wil "investeren in de tekening".

'Angst en spanning vanwege gebrek aan controle'

De tekening van de vijf jaar oude Anael, die ook uit Sderot komt, is zeer kleurrijk, mooi en minutieus en laat een vis zien die in de zee zwemt. Onder de oppervlakte ligt echter de angst de controle te verliezen over wat er gaande is. "Mijn benadering is dat kinderen de waarheid moeten horen over wat er om hen heen gebeurt, zodat ze de realiteit door mijn uitleg begrijpen en niet door hun verbeeldingskracht”, zeiden Adi Abergil, de moeder Anael en de zes jaar oude Noam. "Soms schudt het hele huis vanwege de explosies in Gaza, dus leg ik hen uit dat er niets te vrezen valt, dit zijn IDF-aanvallen, en daarom zijn er geen raketalarmen", benadrukt de moeder. Adi legde ook uit dat, in tijden van spanningen rond de veiligheid, de kinderen hun gedrag veranderen omdat ze constant in angst zijn. "Noam volgt me overal, zelfs 's nachts, hij stopt niet met huilen en slaapt nauwelijks. Adele, de oudste van de drie, maakte me op een avond wakker en vroeg me haar naar het toilet te brengen, en toen ik hem doorspoelde legde ze haar handen op haar oren omdat ze bang was voor het geluid dat het water maakte, iets dat nooit eerder is gebeurd. Vroeger moest ik de kinderen vragen om de veilige kamer binnen te gaan wanneer we een sirene van een raketalarm hoorden, maar nu rennen ze niet alleen uit zichzelf naar binnen, maar weigeren ze er ook lange tijd om eruit te komen”, beschreef de moeder. Michal zegt dat kinderen als Anael niet in het ongewisse mogen blijven in gespannen situaties vanwege hun behoefte om de controle te behouden en zich veilig te voelen. "In Anael's tekening zijn alle items erg compact en worden alle elementen zorgvuldig getekend", merkte Michal op. "In tijden van oorlog is er geen zekerheid en geen controle over wat er gebeurt, en kinderen zoals Anael - die hunkeren naar controle -  zijn de eersten die het slachtoffer worden van angst en vrees voor de onzekerheid rondom hen. "Kinderen zoals Anael hebben de drang om zoveel mogelijk informatie te krijgen, zodat ze de situatie kunnen begrijpen en dus in staat zijn om de controle te behouden”, zei Michal.

'Hulpeloosheid' en klassieke conditionering

Ortal, de moeder van de zesjarige Shaked, ook uit Sderot, zei dat haar dochter tijdens de laatste escalatieronde 'erg angstig' werd en meerdere keren - toen er niet genoeg tijd was om naar de veilige ruimte te gaan tijdens een Code Red-melding - de zesjarige gewoon "verstijfde". “Dit was haar nog nooit eerder overkomen, dus besloten we met haar een gesprek aan te gaan en alles over de situatie te vertellen, zodat ze zou begrijpen dat iemand haar beschermde. We hadden geen andere keuze dan haar alle informatie te geven”, zei de moeder. "We hebben ook de 11-maanden oude Omri en de vierjarige Gaya, die onverschillig staan tegenover de situatie omdat ze het niet begrijpen. De twee meisjes weten al wel, dat binnen enkele seconden nadat ze een sirene van een raketaanval horen, er een explosie volgt, dus wachten ze op de explosie waardoor ze kalmeren”, vervolgde Ortal (klassieke conditionering). Michal benadrukt dat, net zoals bij de tekening van Noya, de handen van de personages getekend door Shaked "opvallend klein zijn, en de mensen op haar foto geen benen hebben - twee aspecten die wijzen op gevoelens van hulpeloosheid en onzekerheid in tijden van oorlog”.

------

Dalia Cohen, de directeur van ‘the early childhood and family education program at the Israel Association of Community Centers’, gaf advies over hoe de angsten van kinderen in tijden van oorlog kunnen worden verlicht. “Ouders moeten de spanningen en angsten van hun kinderen legitimeren, vertellen dat het goed is om bang te zijn, want zelfs volwassenen zijn soms bang. Tegelijkertijd moeten ouders benadrukken hoe sterk hun kinderen zijn ondanks de moeilijke situatie waarin zij zich bevinden. Als een kind extreem reageert op de situatie, bijvoorbeeld door het in bed plassen uit angst, mogen ouders hem niet berispen, maar eerder hun kinderen accepteren in deze situatie zoals ze zijn. Het belangrijkste om te onthouden in dergelijke situaties is, dat een kind zich beschermd moet voelen. Deze verantwoordelijkheid zou kunnen worden verdeeld tussen de ouders, en oudere broers en zussen moeten worden aangemoedigd om de jongere te ondersteunen”.

____________

ENGLISH    

The latest round of fighting in Gaza left many Israeli kids stuck in safe rooms and shelters for days; one of the ways in which they keep themselves busy is drawing

By: YnetNews, Noam Barkan, Shahaf Frenkel, November, 2018


Michal Weiman, professional interpreter of children's drawings, found signs of severe anxiety and longing for a different reality.

During the latest round of fighting between Israel and Hamas, which saw more than 500 rockets launched at Israel, the Israeli children living in communities near the Gaza border found themselves dealing not only non-stop Code Red rocket alert sirens, but also with endless hours of being stuck in bomb shelters and safe rooms. One of the ways in which they cope with their frightening reality is by being creative.

We asked Michal Weimar, a decoder of children's drawings, to analyze the pictures drawn by kids for whom war has become part and parcel of everyday life. What she found is that underneath the bright colors, there is anxiety, uncertainty and a desire to create a different reality.

'Guards who protect the house from Code Red'

Six-year-old Shani Kadosh from Moshav Pri Gan painted a guard wearing a helmet and holding a shield and a sword. Shani’s mother, Mickey, explained that the guard is supposed to “protect the house when a Red Code alert is sounded”. Shani has two sisters—a two year old and a nine year old. “Last week, there were a lot of rocket alert sirens and the children were scared”, the mother said. “They asked to have their breakfast in our safe room and were afraid to come out. I put on songs for them, we danced, we tried to keep the kids busy”. After examining the drawing, Michal emphasizing that children have “a language that is different from the language of adults. We see a picture that contains a sun, blue skies, and flowers—but if we look at how the picture is drawn, we see something completely different. The color is applied in a neurotic manner and mostly on the roof of the house in the picture, which represents thoughts”. We see a double door that focuses on the lock. Two flowers on each side of the door symbolize protection, and two guards, one on each side, is an attempt to reach symmetry. If we look at the way it’s drawn, we understand what the child really feels, and we can see the lack of balance, the pressure and disquiet that is felt through the picture. She’s attempting to create a different reality—with two guards that protect her in times of war”, explained the decoder. 

'A hand that stops the war'

Ziv, a first grader from the Eshkol Regional Council, drew himself sleeping in a safe room. "It's actually our hallway, there’s no safe room in our house”, said Ziv’s mother. “The sound from the rocket alert warning beeper at our house terrifies Ziv”, his mother continued, “he drew the beeper, himself and his father standing in a safe space, as well as a siren speaker near the public bomb shelter”. Michal’s interpretation suggests Ziv’s drawing is a visual manifestation of sounds that cause his distress. "The child paints the sound waves, the noise a rocket alert makes. This is a child with auditory sensitivity, who is affected by the stressful sounds, and he expresses his distress through the drawings”, she explained. “He drew himself with giant hands. This is what’s great about children—they can imagine themselves as Superman, someone who can stop a war, even though in reality they have no influence. This is something we should encourage children to draw, it tells them, 'You can invent any reality you want; you can change reality on the page’. It is wonderful that a child uses this as a tool to create an alternative reality—the hand that stops the war that shields him and his father”, Michal elaborated.

'Men cannot defeat rockets'

The first thing we notice when we look at a drawing by seven-year-old Noya from Sderot is a giant missile that takes up almost the entire page. Efrat Shraizin, Noya's mother, described the situation at their house whenever there is another escalation in Gaza. "My husband works in security and gets called up for duty in the middle of the night, so we have no choice but to share all the information with our two girls—Noya and her little sister, three-year-old Amelie”, explained Efrat, adding, “Today the girls can differentiate between the bombs dropped by the IDF in Gaza and the rockets directed at us”. The mother went on to confess that their younger daughter wets the bed out of fear during rocket attacks, while the older one resorts to stress eating in times of security tensions. “Despite the difficult situation we’re in, it's hard for me to hear my daughters say, 'Death to the Arabs’. I keep trying to explain to them that on the other side there are also people who suffer, and there are good people as well, not everyone is bad”, she said. Michal says Noya’s choice to draw a disproportionately large missile—when compared to the people in her drawing, who look small— indicates that in the eyes of the child, rockets from Gaza are something that “can swallow everything in a second”. This is also a result of the children's lack of understanding of the security situation, since kids don’t listen to “political analysts or military assessments,” all they hear are unexplained explosions and rocket alert sirens. Noya's decision not to draw land—which represents stability and security—emphasizes her uncertainty regarding the circumstances she is in. The decoder added that hands “symbolize a person's abilities,” and Noya’s choice to draw people with small hands underlines her belief that “a man cannot defeat a rocket.” In addition, Michal believes Noya’s choice to only use one color is reflective of her mood and not wanting “to invest in the drawing.”

'Fear and anxiety due to lack of control'

The drawing of five-year-old Anael, who is also from Sderot, is very colorful, beautiful and meticulous—showing fish swimming in the sea. However, beneath the surface lies a fear of losing control of what is going on. "My approach is that children need to be told the truth about what's happening around them, so they understand the reality through my explanation and not through their imagination,”, said Adi Abergil, the mother Anael and six-year-old Noam. "Sometimes the entire house shakes because of the explosions in Gaza, so I explain to them that there is nothing to fear, these are IDF attacks, which is why there are no rocket alert sirens”, stressed the mother. Adi also explained that in times of security tensions, the children alter their behavior because they are in constant fear. “Noam would go with me everywhere, even at night, he would not stop crying and hardly sleeps. Adele, the eldest of the three, woke me up one night and asked me to walk her to the toilet, and when I flushed it, she put her hands over her ears because she was afraid of the noise the water made, which had never happened before. I used to have to ask the kids to enter the safe room whenever we would hear a rocket alert siren, but now, not only do they run in there by themselves, they refuse to come out for a long time afterwards”, the mother described. Michal says children like Anael shouldn’t be left in the dark in tense situations due to their need to remain in control and feel secure. "In Anael’s drawing, all of the items are very dense and all the elements are carefully painted”, noticed Michal. “In times of war, there is no certainty and no control over what’s happening, and children like Anael—who crave control—are the first to fall victims to anxiety and fears about the uncertainty surrounding them. Children like Anael feel the importance of being given as much information as possible, so they understand the situation and are able to control it”, the decoder said.

'Helplessness' and classic conditioning

Ortal, mother of six-year-old Shaked, also from Sderot, said that during the latest round of escalation, her daughter became "very anxious”, and on several occasions—when there wasn’t enough time for her to get to the safe room during a Code Red alert—the six year old simply “froze”. “It had never happened to her before so we decided to sit her down and explain everything about the situation, so she would understand someone was protecting her. We had no choice but to give her all the information”, the mother said. “We also have 11-month-old Omri, and four-year-old Gaya—who is indifferent to the situation because she doesn’t understand it. The two girls already know within a few seconds of hearing a rocket alert siren, an explosion follows, so they wait for the explosion to calm them down”, Ortal went on to say (classic conditioning). Michal emphasizes that like Noya's drawing, the hands of the characters drawn by Shaked are “noticeably small, and the people in her picture have no legs—two aspects that point to feelings of helplessness and uncertainty in times of war”.

------

Dalia Cohen, the director of the early childhood and family education program at the Israel Association of Community Centers, shared advice on how to ease children's fears in times of war. “Parents should give legitimacy to their children’s anxieties and fears, tell them that it’s okay to be afraid because even adults are scared sometimes. At the same time, parents should emphasize how strong their children are despite the difficult situation they’re in. If a child reacts to the situation in an extreme manner, for instance by wetting the bed out of fear, parents shouldn't resort to reprimanding him or her but rather accept their children as they are. The most important thing to remember in situations like these is that a child needs to feel protected. This responsibility could be split between the parents, and older siblings should be encouraged to support the younger ones”.

91 views


Comments