14 juli 2019

2019-07-14: De strijd tegen het Antisemitisme is de strijd om de toekomst van Europa​- The battle against anti-Semitism is the battle for Europe's Future

Joodse demonstranten in Krakau roepen op tot heropening van de synagoge. Op het bord rechts staat: 'De joodse gemeenschap is niet alleen voor de familie Jakubowicz.
Jewish protesters in Krakow call for reopening of synagogue, the sign on the right reads 'Jewish community is not only for the Jakubowicz family. (photo credit: Courtesy)

Nederlands - English

NEDELANDS:

"Er is geen Europa zonder Joden", zei Frans Timmermans, eerste vice-voorzitter van de Europese Commissie, twee jaar geleden.

Door: The Jerusalem Post

Helaas werd de tweede Europese Joodse gemeenschap, in Malmö, Zweden, binnen enkele jaren ontbonden. Niet uit vrije wil, niet omdat ze naar een andere plaats wilden verhuizen, maar gewoon omdat ze bang zijn voor hun leven en de veiligheid van hun familie.

Dit is schandalig en zou een schandaal moeten worden voor elke fatsoenlijke Europeaan.

Eeuwenlang, misschien zelfs duizenden jaren lang is de joodse gemeenschap een soort graadmeter geweest voor de maatschappelijke gezondheid van het Europese continent.

Als men terugkijkt op de geschiedenis, toen de Joden zich niet veilig voelden en onderdrukt werden, tot slavernij gebracht, verdreven en afgeslacht werden, dan was dat meestal op plaatsen en tijdstippen waarop het continent geconfronteerd werd met traumatische en onstabiele toestanden onder de bevolking.

Of het nu ging om de kruistochten, de Reconquista, de Reformatie of de twee wereldoorlogen van de vorige eeuw, ze werden elk voorafgegaan door massale uitingen van haat tegen de Joden. 

Na de Holocaust probeerden gebroken lichamen en zielen het Europese continent een laatste kans te geven, door terug te keren naar de huizen waar ze voor de oorlog woonden of door zich naar nieuwe landen en gebieden te verhuizen.

Ondanks, dat antisemitisme nooit is uitgebannen en vele malen zijn lelijke kop opsteekt, hebben de Joden zich opnieuw aangepast aan hun nieuwe omgeving en probeerden ze bij te dragen aan de samenlevingen waarin ze leefden, hetzij door wetenschap, cultuur en innovatie.

Velen dachten, dat de dagen van verhuizing en herplaatsing nu in het verleden lagen.

Het lijkt er echter op, dat we veel te optimistisch waren. Voor het eerst in vele decennia, werd in mei een joodse gemeenschap ontbonden vanwege veiligheidsoverwegingen, en het ziet er niet naar uit dat het de laatste zal zijn.

Vanaf 2016 begonnen de neonazi's van de Scandinavische Verzetsbeweging met het plakken van stickers met fascistische beelden op het Joodse gemeenschapscentrum van Umea in Zweden, "waardoor de plaats er uitziet als na de Kristallnacht", zei één van de Joodse leiders uit Umea. De sluiting volgde op observatie activiteiten van het centrum door de neonazi's, die persoonlijke details over individuele bezoekers publiceerden.

Nu lijkt het erop dat de joodse gemeenschap in Malmö, de op twee na grootste stad van Zweden, ook overweegt om zichzelf te ontbinden als gevolg van antisemitisme. Hoewel in Umea de grootste dreiging kwam vanuit neonazi's, is deze dreiging afkomstig van moslimimmigranten en extreem links.

EUROPA kampt nu al met veel instabiliteit. Het is een continent, dat nog steeds aan het bekomen is van de financiële crisis van 2007-2008, met uitdagende bezuinigingsplannen over het hele continent, de onzekerheid over Brexit en de opkomst van extreemrechtse en extreem-linkse populistische partijen.

De Europese Unie was bedoeld een bolwerk tegen onverdraagzaamheid en fanatisme te zijn en om een verenigd continent te worden. Echter de afgelopen jaren laten de euro-skeptische, extreemrechtse en nationalistische partijen meer van zich horen.

Deze combinatie van economische onzekerheid en kwetsbaarheid, het toenemend populisme en nationalisme, is onheilspellend voor de Joodse gemeenschap, die deze gebeurtenissen heel nauw volgt, vanwege hun diepgaand inzicht van de geschiedenis.

Natuurlijk beweert niemand, dat dit een duidelijke herhaling is van de jaren dertig van de vorige eeuw en dat er een nieuwe Holocaust in het verschiet ligt. De sfeer in verschillende gebieden van Europa doet echter griezelig veel denken aan de sfeer en het effect, dat zorgwekkend vergelijkbaar is.

Het grote verschil tussen toen en nu is dat de Europese landen grotendeels gedomineerd worden door leiders, die zich tegen antisemitisme uitspreken en hun joodse gemeenschappen proberen gerust te stellen.

Dit is echter duidelijk niet genoeg. Woorden en solidariteit redden de joden niet van wrede aanslagen, waardoor ze hun toekomst in twijfel trekken.

Volgens een opiniepeiling, die afgelopen december door het Europees Bureau voor de grondrechten (FRA) is gepubliceerd, heeft bijna 40 procent van de Europese Joden de afgelopen vijf jaar overwogen om hun eigen land te verlaten vanwege het toenemende antisemitisme.

Dit cijfer is alarmerend en zou een oproep moeten zijn tot massale en ongekende actie. Het zou een oproep aan het hele continent moeten betekenen om te investeren in een veiligere toekomst voor het Europese jodendom.

Het moet betekenen dat de strijd tegen het antisemitisme moet beginnen op scholen waar we tolerantie onderwijzen.

Het moet leiden tot meer politiewerk en zwaardere straffen voor degenen wiens woorden de haat tegen joden aanwakkeren, of het nu gaat op internet of tijdens marsen in steden.

Het zou een effectieve identificatie, opsporing en vervolging van antisemitische haat delicten moeten betekenen.

Het moet betekenen, dat alle Europese regeringen met bevoegde diensten en instellingen onmiddellijk de definitie van antisemitisme, van de International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA), in de praktijk om te zetten.

De veiligheid en beveiliging van joodse gemeenschappen mag niet aan hen zelf overgelaten worden, maar aan de autoriteiten, die de plicht hebben onze Joodse gemeenschappen en instellingen te beschermen. Deze basisverantwoordelijkheid ligt bij de regeringen en niet bij de Joodse mensen.

Deze en andere stappen moeten nu worden genomen. De tijd van discussies is voorbij, en als het lot van de Joodse gemeenschappen niet genoeg is als een motiverende factor, dan zou de toekomst van Europa dat wel moeten zijn.

Zoals Timmermans zei en zoals de geschiedenis ruimschoots heeft aangetoond, is de strijd tegen het antisemitisme niet alleen voor de veiligheid en zekerheid van het Europese jodendom,  maar ook voor de ziel en de toekomst van Europa.

De schrijver is voorzitter van het Europees Joods Congres, het Wereldforum voor de Holocaust en de Europese Raad voor Verdraagzaamheid en Verzoening, waar hij leiding aan geeft in de strijd tegen het antisemitisme en racisme, de bevordering van verdraagzaamheid en verzoening, de mensenrechten en de dialoog tussen geloofsovertuigingen. 


_____________________________
ENGLISH:

"There is no Europe without Jews,” Frans Timmermans, first vice-president of the European Commission, said two years ago.

By: the Jerusalem Post

Unfortunately, the second European Jewish community, in Malmö, Sweden, could soon be dissolved in a few years. Not by choice, not because they wanted to move somewhere else, but simply because they fear for their lives and the safety of their families.

This is scandalous and should become an outrage for every decent European.

For centuries, perhaps even millennia, the Jewish community has been a type of bellwether for the societal health of the European continent.

If one looks back throughout history, when the Jews did not feel safe and were oppressed, enslaved, expelled and massacred, it was usually in places and at times when the continent was facing traumatic and unstable convulsions among the populace.

Whether the Crusades, the Reconquista, the Reformation, or before each of the two World Wars of the last century, each were preceded and accompanied by massive expressions of hate toward the Jews from within and without.

Whole countries, towns and cities were wiped clean of their Jews, either through massacre, forcible conversion or expulsion. Not infrequently, a mix of the three.

After the Holocaust, broken bodies and souls attempted to give the European continent one last chance by returning to the homes they lived in before the war or venturing toward new countries and lands.

Despite antisemitism never being extinguished and keep raising its ugly head on many occasions since, Jews once again adapted to their new surroundings and tried to contribute beyond their numbers to the societies they lived in whether through science, culture and innovation.

Many thought the days of relocation and replacement were long in the past.

However, it appears that we were far too optimistic, as in May, for the first time in many decades, a Jewish community was dissolved due to security concerns, and it does not look like it will be the last.

Beginning in 2016, neo-Nazis from the Nordic Resistance Movement started pasting stickers with fascist imagery on Sweden’s Umea’s Jewish community center, “making the place look like after Kristallnacht,” in the words of one of Umea’s Jewish leaders. The closure followed surveillance activity on the center by the neo-Nazis, who published details about individual visitors.

Now it seems as if the Jewish community in Malmö, Sweden’s third-largest city, is also considering dissolving itself due to antisemitism. Whereas in Umea the greatest threat came from neo-Nazis, in Malmö it is from Muslim immigrants and the far Left.

EUROPE IS already convulsing under much instability. It is a continent still reeling from the financial crisis of 2007-8, with challenging austerity plans across the continent, the uncertainty over Brexit, and the rise of the far-right and far-left populist parties.

The European Union, which was meant to serve as a bulwark against intolerance and fanaticism and bring together a more cohesive and unified continent saw in recent years the strengthening of euroskeptic, far-right and nationalist parties.

This combination of economic uncertainty and frailty, and rising populism and nationalism, is ominous for the Jewish community who follows these events very closely because of our intimate understanding of the winds of history.

Of course, no one is claiming that this clearly replicating the 1930s and a new Holocaust is in the offing. However, the atmosphere in parts of Europe is eerily reminiscent and the effect is worryingly similar, nonetheless.

The big difference between then and now is that European countries are largely dominated by leaders who speak out against antisemitism and try and reassure their Jewish communities.

However, this is clearly not enough, and words, as well as the much welcomed solidarity are not saving Jews from savage attacks, which makes them question their future.

According to a poll released by EU agency for fundamental rights (FRA) last December, close to 40% of European Jews have considered leaving their home countries over the past five years because of rising antisemitism.

This figure is alarming and should be a call to massive and unprecedented action. It should mean a continental-wide call to arms to invest in a safer future for European Jewry.

It should mean that the fight against antisemitism should begin in schools where we educate to tolerance.

It should mean greater policing and harsher punishments for those whose words inspire hate against Jews, whether online or in marches in our main city streets.

It should mean an effective identification, investigation and prosecution of antisemitic hate crimes.

It should mean the immediate adoption of the International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA) Working Definition of Antisemitism by all European governments and relevant bodies and institutions.

Security and safety for Jewish communities should not be left to them to provide, but should be undertaken by the authorities who have a duty to safeguard and protect our communities and institutions. This basic responsibility of all governments should not be privatized.

These and other steps have to be taken now. The times for discussions is over, and if the fate of Jewish communities is not enough of a motivating factor, then the future of Europe should be.

As Timmermans stated and as history has amply demonstrated, the battle against antisemitism and for the safety and security of European Jewry is no less than the battle for Europe’s soul and future.

The writer is president of the European Jewish Congress, the World Holocaust Forum and the European Council on Tolerance and Reconciliation, where he leads the struggle against antisemitism and racism and the promotion of tolerance and reconciliation, human rights and interfaith dialogue.

199 views