20 augustus 2019

2019-08-20: Wederopbouw in het kielzog van afbraak - Rebuilding in the wake of destruction

Nederlands -English

NEDERLANDS:

Door: Sondra Oster Baras - CFOIC Heartland

Bezoek: cfoic.com
Vertaling: Paula van den Bos - IsraelCNN.com

Nog maar twee jaar geleden, had ik het ongelooflijke voorrecht om de Tempelberg in Jeruzalem te betreden. De Tempelberg is een centraal punt in het Jodendom. Nadat Solomo daar de eerste Tempel bouwde, wordt het beschouwd als een heilige en zeer belangrijke plaats. Persoonlijk voelde ik me er altijd al door aangetrokken en een paar dagen voor mijn bruiloft in 2017 had ik eindelijk de kans om naar boven te gaan.

De ervaring was levensveranderend voor mij. Ik herinner me een stille ernst in onze groep toen we de helling op liepen en op de verweerde stenen, nat van de dauw, stapten. Velen van de groep liepen op blote voeten, om alles wat zich tussen henzelf en de heilige plaats bevond weg te nemen.

Bewakers flankeerden ons aan alle kanten en bewaakten ons als haviken.

Ik bewoog me alsof ik in een droom was. Olijfbomen zwaaiden licht heen en weer in de vroege ochtendkoelte terwijl onze groep in een lange, langzame lus rond de berg liep, begeleid door de bewakers die ervoor zorgden dat we op minstens vijftig meter afstand van het Al Aqsa-plein bleven. Ik kon niet geloven dat ik stond op de plaats waar ooit twee tempels hadden gestaan, waar Bijbelse Joden hadden aanbeden en samengekomen waren. Dit was de plaats waar Gods Aanwezigheid rustte. Hoe kon dat allemaal nu verdwenen zijn?

Onze wijzen verklaren dat de vernietiging van de Tweede Tempel Gods straf was voor de Joden voor de ongefundeerde haat die zo overheersend was geworden binnen de Joodse natie. Haat zonder grond komt uit het niets voort en voedt zich voortdurend met zichzelf. Er hoeft geen reden voor te zijn en daarin ligt het gevaar. Een persoon die zichzelf toestaat in ongefundeerde haat te worden meegezogen, verliest de hoop en vernietigt relaties. Haat is een zwart gat van woede en afgunst en kan, zoals we hebben geleerd, leiden tot de vernietiging van de heiligste plaats op aarde.

En de vernietiging is absoluut. Ik stond boven op de Tempelberg en voelde het gewicht van het verleden van mijn volk op mijn schouders. De torenhoge Rotskoepel doemde op boven mij op de plaats waar onze Tempel zou hebben gestaan en het benam me bijna de adem. Ik heb altijd Tisha B'Av herdacht, de dag van de verwoesting van beide Tempels, mijn hele leven - maar dit was de eerste keer dat ik het verlies zo volledig persóónlijk voelde.

Tisha B'Av is een dag van rouw. We eten of drinken niet gedurende 25 uur, we dragen geen make-up of leren schoenen en we doen op die dag geen plezierige activiteiten. Het is een dag waarop we rouwen om het verlies van beide Tempels. Maar wat weten wij, de Joden van vandaag, over dat soort verlies? Niemand van ons die vandaag leeft, heeft een wereld gekend waarin de Tempel er nog was. We leren over de tijd van de Tempel en denken abstract over de Tempel na. Kan iemand mogelijk goed rouwen om iets dat hij nog nooit heeft gekend?

Voordat ik naar de Tempelberg ging, zou ik nee hebben gezegd.

Maar nu?

Toen ik op die bergtop stond, kon ik niet uitleggen waarom mijn ogen zich met tranen vulden of waarom mijn borst plotseling pijn deed van een vreselijk verlangen. Ik kon de stroom van emotie die mijn keel dicht schroefde en mijn handen deed trillen, niet verklaren. Maar ik kan het nu uitleggen. Het was verlies. Het was een diep, treurend huilen dat in mij opwelde als een echo uit het verleden, de echo van voorouders die precies wisten wat het betekende om onze heilige Tempel te verliezen.  Het was een noodzaak voor mij dat te begrijpen.

Afgelopen zondag, toen we ons de vernietiging van de Eerste en Tweede Tempels op Tisha B'Av herinnerden en die herdachten, dacht ik aan mijn noodlottige wandeling bovenop de Tempelberg. Ik voelde hetzelfde treurige verlies als toen op de berg, maar ik voelde ook een zekere mate van hoop. De ongefundeerde haat had ervoor gezorgd dat de tempel ons was afgenomen. Nu mensen over de hele wereld vastbesloten zijn inclusiever en accepterender te gaan denken, heb ik het gevoel dat we een tijd naderen waarin die haat tot het verleden kan behoren. Groepen die ooit tegenover elkaar stonden, zoeken verbinding en werken samen om een betere toekomst te creëren - onze twee volkeren, Joden en Christenen, lopen tegenwoordig daarin voorop.

 Misschien zijn wij de generatie die eindelijk een einde zal maken aan antisemitisme, aan haat binnen het Joodse volk, aan onverdraagzaamheid en vooroordelen. Misschien zullen wij degenen zijn die het goede voorbeeld geven, anderen leren hoe ongegeneerde haat tegen te gaan en samen te komen in liefde. Misschien zullen wij degenen zijn die de Derde en laatste Tempel bouwen. Misschien kunnen we een einde maken aan het verlies. Misschien.

 Bezoek de website van CFOIC Heartland

______________________
ENGLISH:

By: Sondra Oster Baras - CFOIC Heartland
Visit: cfoic.com 

Just shy of two years ago, I had the incredible privilege to go up on the Temple Mount in Jerusalem. The Temple Mount is a focal point in Judaism, and ever since Solomon built the first Temple there, has been considered a holy and deeply significant place. Personally, I had always felt drawn to it, and a few days before my wedding in 2017, I finally had the chance to go up.

The experience was life-altering for me. I remember a quiet gravity possessing our group as we walked up the ramp and stepped onto the weathered, dew-wet stone above. Many of the group went barefoot, so as to eliminate any barriers between themselves and the holy place we walked upon.

Security guards flanked us on every side, watching us like hawks.

I moved as though in a dream. Olive trees swayed lightly in the early morning cool as our group walked in a long, slow loop around the Mount, shepherded by the guards who ensured that we remained at least fifty meters away from the Al Aqsa plaza. I couldn’t believe that I was standing in the place where two Temples had once stood, where Biblical Jews had worshipped and congregated. This was the place where God’s Presence was said to have rested. How could all of that be gone now?

Our Sages explain that the destruction of the Second Temple was God’s punishment of the Jews for the baseless hatred that had become so prevalent within the Jewish nation.  Baseless hatred springs from nothing, and feeds continually on itself. There does not need to be a reason for it, and therein lies its danger. A person who allows himself to be sucked into baseless hatred, loses hope and destroys relationships. Hatred is a black hole of anger and envy, and can lead, as we learned, to the destruction of the holiest place on earth.

And the destruction is absolute. I stood atop the Temple Mount, feeling the weight of my People’s past on my shoulders and the towering Dome of the Rock looming over me in the place where our Temple would have stood, and it was almost hard to breathe. I had commemorated Tisha B’Av, the day of the destruction of both Temples, my whole life – but this was the first time I had ever felt the loss so completely personally.

Tisha B’Av is a day of mourning. We do not eat or drink for 25 hours, we do not wear makeup or leather shoes, and we do not engage in pleasurable activities on that day. It is a day when we mourn the loss of both Temples.  But what do we, the Jews of today, know about that kind of loss? None of us living today have known a world in which the Temple stood. We learn about the Temple days, and we think about the Temple abstractly. Can one possibly mourn properly for a thing one has never known?

Before I went up to the Temple Mount, I would have said no.

But now?

When I stood on that mountaintop, I couldn’t explain why my eyes welled with tears or why my chest ached suddenly with a horrible longing. I couldn’t explain the rush of emotion that closed my throat and set my hands to trembling. But I can explain it now. It was loss. It was the deep, keening cry that thrummed through me like an echo from generations past, the echo of ancestors who knew exactly what it meant to lose our holy Temple and needed me to understand.

This past Sunday, as we remembered and commemorated the destruction of the First and Second Temples on Tisha B’Av, I was thinking about my fateful walk atop the Temple Mount. I felt that selfsame loss that had struck me so harrowingly back on the mountain, but I felt also a measure of hope. Baseless hatred had caused the Temple to be taken from us. Today, as people the world over work determinedly towards becoming more inclusive and accepting, I feel as though we are approaching a time when that hatred can become a thing of the past. Groups that once fought each other find themselves bonding and working together to create a brighter future – our two peoples, Jews and Christians are leading the way on this today.

Perhaps we are the generation who will, finally, put an end to anti-Semitism, to hatred within the Jewish people, to intolerance and bigotry.  Perhaps we will be the ones leading by example, teaching others how to counteract baseless hatred and come together in love. Perhaps we will be the ones to build the Third and final Temple.  Perhaps we can bring an end to the loss. Perhaps.

Visit the website of CFOIC Heartland

 

205 views