13 oktober 2019

2019-10-13: 'Ze willen het geen antisemitisme noemen' - ‘They don’t want to call it antisemitism’


Illustratie: Adriana Alvarez - Illustration: Adriana Alvarez

Nederlands - English

NEDERLANDS:

De moeder van een 12-jarige joodse student die verbaal en fysiek werd mishandeld en gedwongen om de voeten van een moslimjongen te kussen, deelt hun aangrijpende beproeving met The AJN.

Door Rebecca Davis - Australian Jewish News
Vertaling: Paula van den Bos - IsraelCNN.com

"Ik word emotioneel omdat het nogal een jaar is geweest", vertelt Karen door haar tranen heen. 

Haar vader was een overlevende van de Holocaust en voordat hij in 2012 overleed, nam hij zijn getuigenis op CD op. Hij vertelde over het pesten dat hij als een 12 en 13-jarige in Polen ondervond, het antisemitisme in het midden van de jaren 1930 "waar iedereen toen een ‘beetje makkelijk’ over was". 

"Het lijkt erop dat iedereen nu ook een ‘beetje makkelijk’ is over wat er nu aan de hand is," voegt Karen toe.

Een 12-jarige joodse student van Cheltenham Secondary College werd gedwongen om de voeten van een moslimkind te kussen bij een antisemitisch incident.

Haar zoon Taylor * is dol op het luisteren naar de opnames van zijn overleden grootvader - en nu, na de afgelopen zes maanden, grijpen zijn ‘zaida's’ ervaringen bij hem in op een nieuw en dieper niveau. 

Taylor is het slachtoffer van een vermeende reeks wrede antisemitische incidenten. 

De 12-jarige begon aan het begin van het jaar op de middelbare school in Cheltenham Secondary College. Taylor speelde regelmatig juniorvoetbal. Kort nadat school begon, herinnerden sommige van zijn nieuwe klasgenoten zich dat zij tegen hem op het veld hadden gespeeld.

"Het begon allemaal toen ze erachter kwamen dat Taylor voor AJAX speelde en uitgevonden hadden dat hij Joods was," zegt Karen. 

Er was in het bijzonder één aanstichter. Termijn één verliep zonder al te veel problemen, maar in de schoolvakanties begon het dramatisch te escaleren. 

De leider van een groepje nodigde Taylor uit om in het park een balletje te trappen met enkele klasgenoten en een paar jongens van een andere school. Hij ging mee, maar hij ontdekte dat hij in de val was gelokt.

"Hij werd plotseling bedreigd met geweld door de leider", vertelt Karen. 

"Hij had de keus om in elkaar geslagen te worden door de negen jongens ... of de voeten van een moslim te kussen," eindigt haar zin in een snik. 

Wetende dat hij niet tegen de jongens op zou kunnen, knielde Taylor om de voeten van de jongen te kussen. Taylor heeft niemand verteld wat er is gebeurd, maar het incident is gefotografeerd en op video opgenomen en later op Instagram geplaatst. 

Terwijl Taylor van niets wist, kwam zijn moeder een paar weken later de foto tegen. Karen wilde haar zoon niet van streek maken en ging in het geheim naar de school om de zaak te bespreken. Ze zegt dat ze de foto liet zien en haar bezorgdheid uitte over de bedoelingen van de aanstichter, maar kreeg weinig respons. 

Ze zeiden, “Karen, het gebeurde niet op het terrein van de school. We kunnen er niets aan doen. Ga gewoon naar de politie als je denkt dat het een zaak van de politie is, en weet je, we kunnen niet echt veel doen aan plagerij. '

Toen termijn twee begon, zo ook het antisemitische schelden. "Joodse aap", "Joodse n **** r" en "Joodse mankepoot" waren slechts enkele van de beledigingen die naar Taylors hoofd werden geslingerd. Zwijgend verdroeg hij het verbale misbruik. 

Toen hij op een middag de bus uit school nam, merkte Taylor dat hij werd gevolgd. Elke dag gebeurde hetzelfde, dus raakte hij bevriend met een oudere student om hem te vergezellen. Taylor rende aan het einde van de dag van de bushalte naar huis en kwam nat van het zweet aan. Hij had net genoeg tijd om te douchen voordat Karen thuiskwam van het werk. Hij bleef nog steeds zwijgen.

De spanning bleef toenemen. Toen werd Taylor op een middag in de schoolgang fysiek aangevallen "uit het niets". Hij werd in een kast gegooid en door de bendeleider tegen de grond gekwakt.

"Hij noemde Taylor een 'gekookte joodse c ***, die in Caulfield thuishoort' en begon hem in elkaar te slaan," zegt Karen. 

'Taylor kon hen net het hoofd bieden. Hij is een sterke jongen. Toen kwam hij op het punt waar hij het niet meer kon houden en nam de leider in de houdgreep totdat sommige leraren hen uit elkaar haalden.”

De bendeleider, blind van woede, werd naar een klaslokaal afgevoerd. Taylor werd meegenomen naar de ziekenboeg - hoewel hij zich niet kon herinneren hoe hij daar was gekomen.

Taylors huisarts legde later aan Karen uit dat een dergelijke reactie het gevolg was acute angst.

“Dat je kind zich op zo’n moment niets kon herinneren, maakte me bang.

'Hij was in zijn gezicht geslagen. De hele linkerkant van zijn rug was gekneusd. Er was bij zijn schouder een deuk onder de huid te zien. ' 

Die avond bracht Karen Taylor naar het Sandringham Hospital om te worden nagekeken en belde zij de voorzitter van de Anti-Laster Commissie, Dvir Abramovich. De volgende dag gingen ze naar de politie, waar foto's werden genomen en een rapport werd opgesteld.

"Toen Taylor zijn shirt uit moest doen om zijn verwondingen te laten fotograferen was dat erg confronterend. "

MAAR het was de reactie van de school - zowel onmiddellijk als in de daaropvolgende weken - die voor Karen rondweg schokkend en verbijsterend was. 

Ze weigerden de incidenten als antisemitisch te bestempelen. 

Ze vertelt dat in eerste instantie na de fysieke aanval Cheltenham Secondary een psycholoog van het Department of Education and Training (DET) - die ook joods was - heeft ingeschakeld om met Taylor te praten, terwijl zij pas 'enkele uren' na het incident op de hoogte werd gesteld. 

Toen Karen arriveerde, zaten daar in die kamer de directeur, de onder-directeur, het schoolhoofd, de DET-psycholoog en de schoolpsycholoog. 

"Ik wist dat er iets niet klopte", vertelt Karen. “De DET-psycholoog zei ondubbelzinnig tegen mij: 'Karen, ik zou niet met externe instanties praten, en je wilt waarschijnlijk afstand bewaren, omdat je een beetje een tijger-moeder bent. Ik zou de school het gewoon laten doen. '”

"Ze wilden het niet eens antisemitisme noemen", zegt een geërgerde Karen. “Ze wilden het geen pesten noemen, want als religieuze beledigingen een of meerdere keren voorkomen, moeten ze een vorm van actie ondernemen.

"Om actie te voorkomen, wordt alles een 'geïsoleerd incident' genoemd, dus het is geen pesten of religieuze belediging."

In plaats daarvan was de oplossing van de school een vijfdaagse schorsing van de bendeleider, terwijl Taylor “verdedigingsvaardigheden moest leren en moest leren veerkrachtiger te zijn". 

“De DET-psycholoog raadde Taylor zelfs aan om in het Hebreeuws terug te vloeken naar zijn pestkoppen. Hij zou dan tenminste ‘niet in de problemen komen wegens vloeken’, en de andere kinderen zouden toch niet weten wat hij zei", vertelt Karen. 

Op verzoek van de school stemde Karen ermee in dat Taylor vervolgens door professionals zou worden beoordeeld. Hij werd onderzocht door Headspace, de huisarts en de Geestelijke Gezondheidszorg Kind en Jeugd bij The Alfred. Hun conclusies waren allemaal hetzelfde: Taylor was okay, maar hij werd  "geconfronteerd met een schoolomgeving die niet bevorderlijk was". 

"In feite,” zei een van de jongens van Headspace, “hij is een kikker in een giftige vijver, en soms is de beste manier om hier doorheen te komen, de kikker te verwijderen en hem in een andere vijver te plaatsen."

Deze opmerking wierp zijn schaduw vooruit. Met de wetenschap dat de hoofdpestkop was geschorst, ging Taylor terug naar school, maar nu werd hij bedreigd door de oudere broer van de pestkop.

Karen vertelt dat die broer had gezegd: 'Je bent een stommeling, maat, voor wat je hebt gedaan. ' Hij zei ook tegen Taylor dat als hij van school veranderde, hij ook contacten had bij Parkdale, Bentleigh en Oakleigh South Secondary, en dat hij nergens veilig zou zijn. 

Dat was de laatste dag van Taylor op het Cheltenham Secondary College. 

VOLGENS Karen, werkte de school nauwelijks mee aan het politieonderzoek en zij "moesten bijna een bevelschrift krijgen voor de CCTV-opnamen" van de aanval op Taylor. 

Het uiteindelijke resultaat was dat de pestkop een rechtsgeldige schriftelijke waarschuwing kreeg.

"Maar er was geen bewijs van het eigenlijke commentaar, dus zij konden het niet als een haatmisdrijf aanmerken", vertelt Karen. Er is nooit een verontschuldiging ontvangen. 

De afgelopen maanden hadden een zware tol geëist van Taylor en Karen. Karen was een alleenstaande moeder. Zij ontving anonieme beledigende sms-berichten en tijdens deze hele beproeving moest ze twee weken vrij nemen van haar werk.

“Ik was zo ziek als een hond en kreeg uitslag van de stress.  Toen mijn huisarts vroeg hoe het ging zei ik: “Ik heb het gevoel dat het wel goed moet komen. Ik heb geen keus.”

Het is een hecht gezin dat nu de draad weer oppakt en zich herstelt. Met de hulp van Abramovich heeft een Joodse dagschool Taylor een plek aangeboden. 

Door een vreemde wending van het lot ontdekte Karen, tijdens het inschrijvingsproces, dat er al een verslag van Taylor in het systeem van de school zat. Voordat hij stierf had haar vader stappen ondernomen om Karen's kinderen in te schrijven op die school.

"Hij was vast van mening dat de kinderen naar een Joodse school moesten, omdat ze daar veiliger zouden zijn vanwege het feit dat alle kinderen Joods zijn." 

Hoewel sommigen, waaronder de jongere zus van Taylor, misschien afstand hebben genomen van hun joods-zijn, heeft het Taylor’s Joodse identiteit alleen maar versterkt. Hij heeft nu zijn hart gezet op een grootse Bar Mitswa. “Het is de zilveren voering binnen in een donkere wolk,” vertelde Karen’s rabbijn haar. 

'Taylor had vanwege deze ervaring én van de geschiedenis van mijn vader als overlevende van de Holocaust, afstand kunnen nemen van het erfgoed van onze familie. Maar dat deed hij niet.

“Hij heeft het volledig omgedraaid en wil zijn ‘Jiddischkeit’ omarmen. Daar sta ik versteld van.” 

"Mijn vader kocht voor Taylor een gebedsmantel voordat hij stierf - en ik denk dat we die nu uit de kast kunnen halen."

* Alle namen zijn gewijzigd om de identiteit van de betrokken partijen te beschermen.

 

___________________________________
ENGLISH:  

The mother of a 12-year-old Jewish student who was verbally abused, physically assaulted and forced to kiss the feet of a Muslim boy shares their harrowing ordeal with The AJN.

 By Rebecca Davis - Australian Jewish News

“I GET emotional because it has been quite a year,” Karen* stumbles through tears. 

Her father was a Holocaust survivor, and before he passed in 2012, he recorded his testimony on to CD. He shared the bullying he encountered as a 12 and 13-year-old in Poland, the antisemitism of the mid-1930s “that everyone was a bit blasé about then”. 

“It seems that everyone is a little blasé about what’s going on now too,” adds Karen.

A 12-year-old Jewish student of Cheltenham Secondary College forced to kiss the feet of a Muslim child in an antisemitic incident.

Her son, Taylor*, adores listening to the recordings of his late grandfather – and now, after the past six months, his zaida’s experiences resonate with him on a new and deeper level. 

Taylor is the victim of an alleged series of cruel antisemitic incidents. 

THE 12-year-old began high school at Cheltenham Secondary College at the beginning of the year. Taylor has a history playing junior football, and soon after school commenced, some of his new classmates remembered playing against him on the field.

“But as soon as they identified that Taylor played for AJAX, they identified him as Jewish, and that’s where it all started”, says Karen. 

There was one ringleader in ­particular, and while term one passed without too much trouble, the school holidays saw a dramatic escalation. 

The ringleader invited Taylor to the park for a kick of the footy with some of their classmates and a few boys from another school. He went along, but he discovered it was under a false pretence.

“He was suddenly threatened with violence by the ringleader,” tells Karen. 

“He had the option of either getting beaten up by the nine boys … or kissing a Muslim’s feet,” her sentence trails into a sob. 

Knowing that he would not to be able to fight off the boys, Taylor placed his knees on the ground and knelt to kiss the feet of the boy. Taylor didn’t tell anyone what happened, but the incident was photographed and videoed, and later posted on Instagram. 

Unbeknown to Taylor, a few weeks later, the image made its way to his mother. Conscious of upsetting her son, Karen discreetly went to the school to discuss the matter. She says that she showed the photo, and expressed her concern over the intentions of the ringleader, but was met with an apathetic response. 

“They said, Karen, it didn’t happen on school grounds. There is nothing we can do about it. Just go to the police if you think it is a matter for the police, and you know, we can’t really do much about banter.”

AFTER term two began, so did the antisemitic name-calling. “Jewish ape”, “Jewish n****r” and “Jewish gimp” were just some of the slurs hurled towards Taylor. He silently took the verbal abuse. 

While catching the bus from school one afternoon, Taylor noticed he was being followed. Each day the same thing happened, so he befriended an older student to accompany him. Taylor would arrive home at the end of each day in a lather of sweat after running from the bus stop, but had just enough time to shower before Karen arrived home from work. He still remained silent.

The tension continued to mount. Then, in the school corridor one afternoon, Taylor was physically attacked “out of nowhere”. He was thrown into a locker, and tackled to the floor by the ringleader.

“He called Taylor a ‘cooked up Jewish c***, who belongs in Caulfield’ and proceeded to beat him up,” relays Karen. 

“Taylor just copped it. He is a strong boy. Then he got to the point where he couldn’t cop it any more and put the ringleader into a body lock until some teachers broke it up.”

The ringleader, in a violent rage, was contained to a classroom. Taylor was taken to the sickbay – although he had no recollection of how he arrived there.

Taylor’s family doctor later explained to Karen that such a reaction was the result of an acute state of anxiety.

“To know your child was at that point, of not being able to remember, that scared me.

“He had been punched in the face. The whole left side of his back was bruised. He had a gouge of skin out of his shoulder.” 

That evening, Karen took Taylor to Sandringham Hospital to be checked over and called chairman of the Anti-Defamation Commission, Dvir Abramovich. The following day, they visited the police, where photos were taken and a report was filed.

“That was really confronting, watching Taylor have to take his top off and have his injuries photographed.”

BUT it was the reaction of the school – both immediately and in the ensuing weeks – that left Karen bemused and ultimately, devastated.

They refused to label the incidents as antisemitic. 

She shares that initially following the physical attack, Cheltenham Secondary called in a psychologist from the Department of Education and Training (DET) – who also happened to be Jewish – to speak with Taylor, while she was only notified “a few hours” after the incident. 

When Karen arrived, she found herself in a room with the principal, vice-principal, headmaster, DET psychologist, and the school psychologist. 

“I knew that something wasn’t right,” tells Karen. “The DET psychologist unequivocally said to me, ‘Karen, I wouldn’t be talking to any external agencies, and you probably want to keep at arm’s length on this one, because you’re a little bit of a helicopter-tiger-mum. I’d just let the school handle it.'”

“They didn’t even want to call it antisemitism,” says an exasperated Karen. “They didn’t want to call it bullying because if religious vilification happens one or more times, then they have to take some form of action.

“To avoid action, everything becomes an ‘isolated incident’, so then it is not bullying or religious vilification.”

Instead, the school’s solution was a five-day suspension of the ringleader while Taylor “had to learn coping mechanisms and how to be more resilient”. 

The DET psychologist even recommended that Taylor swear back at his bullies in Hebrew – because “at least then he can’t get in trouble for swearing, and the other kids won’t know what he is saying”, relays Karen. 

At the school’s request, Karen agreed for Taylor to be subsequently assessed by professionals. He was seen by Headspace, the family doctor, and the Child and Youth Mental Health Service at The Alfred. Their conclusions were all the same: Taylor was fine, but he had been “subjected to a school environment that is not conducive”. 

“In fact, one of the guys at Headspace said, he is a frog in a toxic pond, and sometimes the best way to get through this, is to remove the frog, and put him in another pond.”

The comment was foreshadowing. With the knowledge that the main bully had been suspended, Taylor returned to school – only to be threatened by the bully’s older brother.

Karen retells, “He said, ‘You’re f***ed, mate. You are f***ed for what you’ve done.’ He also said to Taylor that if he moves school, he also has contacts at Parkdale, Bentleigh and Oakleigh South Secondary, and he wouldn’t be safe anywhere.”

That was Taylor’s final day at Cheltenham Secondary College. 

ACCORDING to Karen, the school was hardly forthcoming in assisting in the police investigation and they “nearly had to get a warrant for the CCTV footage” of the attack on Taylor. 

The eventual outcome was that the bully was issued a legal written caution.

“But there was no proof of the actual commentary, so there was nothing they could do as far as a hate crime went,” tells Karen. No apology was ever received. 

The toll of the last few months have weighed heavily on Taylor and Karen, who is a single mum. Karen herself received anonymous abusive text messages, and during the ordeal, she was forced to take two weeks off work.

“I was as sick as a dog from stress. I broke out in a stress rash. My GP said, are you okay? And I said, I feel like I’ve got to be okay. I don’t have a choice.”

But the tight family are now rebuilding. With the assistance of Abramovich, a Jewish day school has offered a place to Taylor. 

And in an odd twist of fate, in the midst of the enrolment process, Karen learned there was already a record of Taylor in the school’s system. Her father had taken the step of enrolling Karen’s children into the school before he passed away.

“He was adamant about the children going to a Jewish school, and said I think they’re going to be safer there where at least one commonality is that all the kids are Jewish.” 

While some, including Taylor’s younger sister, may have shied away from their Jewishness, indeed, it has only strengthened Taylor’s connection to his identity. He now has his heart set on a big bar mitzvah. It is the silver lining in a dark cloud, Karen’s rabbi told her. 

“Taylor could have really run away from our family’s heritage, with his experience, and my father being a Holocaust survivor. But he didn’t.

“He has totally turned it around, and wants to embrace his Yiddishkeit. That, really blows me away.

“My dad bought Taylor a tallis before he died – and I think we can pull that out of the cupboard now.”

*All names have been changed to protect the identities of parties concerned.

 

256 views