15 november 2019

2019-11-15:Spanning neemt toe terwijl Israëlische boer de Jordaanse grens oversteekt om zijn velden te bewerken-Tension Mounting as Israeli Farmer Cross Jordanian Border to Work their Fields

Israëlische soldaten sluiten de poort naar het eiland van vrede in Naharayim, 9 november 2019.
 Israeli soldiers close the gate leading to the Island of Peace in Naharayim, November 9, 2019.
Fotocredit: Basel Awidat / Flash90

Minder dan een dag na de teruggave van het eiland van vrede in Naharayim aan Jordanië, verklaarde de IDF op zondagochtend het enclave-gebied Tsofar bij de ingang van de Arava-woestijn tot een gesloten militaire zone, in afwachting van de teruggave aan Jordanië.

Maar tegelijkertijd zei de veiligheidsagent van de regionale raad van Tamar, volgens Ynet, dat de poort naar de Tsofar-enclave open blijft voor Israëlische boeren.

Naharayim is een historische plaats in de Jordaanvallei, aan de grens tussen Israël en Jordanië, in de buurt van de nederzetting van Menahemia in het noordoosten van Israël. Op 9 november 2019 werd het gebied, dat al meer dan 70 jaar onder Israëlische controle stond, overgedragen aan het Koninkrijk Jordanië.

Die plaats bevat de, nu inactieve, energiecentrale van de Israel Electric Company, aan de oevers van de rivieren Yarmouk en Jordanië (Nahar betekent rivier in het Hebreeuws, twee rivieren - Naharayim).

 Een Thaise arbeider plukt rode paprika's op het gebied van Tsofar, aan de grens van Israël met Jordanië. / Flash90 

Israël en Jordanië zijn het in principe eens dat Tsofar-boeren hun land in de enclave tot mei 2020 mogen blijven cultiveren. Maar ze hebben het niet schriftelijk vastgelegd, omdat het leven van de Jordanese koning Abdullah II constant bedreigd wordt door ongeveer 80% van zijn loyale onderdanen, die hem liever dood zien dan dat Joden land vasthouden, dat anders naar verwachting weer woestijn wordt.

31 Joodse boeren cultiveren 370 hectare in die enclave. Dit is hun bron van inkomsten en een investering in hun toekomst. Het maakt deel uit van hun bezit sinds de Onafhankelijkheidsoorlog van Israël. Ashdot Yaakov-boeren cultiveren bijna 200 hectare in het gebied. Ook zij hoopten op een last-minute verandering, maar er gebeurde niets.

Ondertussen is er spanning, maar alles gaat verder volgens de onofficiële deal. Zaterdagavond sloten IDF-soldaten de brug af die leidde van Route 90 naar het Eiland van Vrede in Naharayim.

 De oude energiecentrale in Naharayim, 31 maart 2017. / Yaakov Lederman / Flash90

In juli 1932 opende Pinhas Rutenberg, een Russisch-joodse ingenieur, zakenman en politiek activist, de eerste van wat hij had gehoopt van13 waterkrachtcentrales in het land Israël. Zichzelf genererende energie, geen kolen of benzine nodig. Drie turbines werden geïnstalleerd in de Naharayim-fabriek en er werd ruimte gemaakt voor een vierde turbine, die nooit werd geïnstalleerd. Het vermogen was ongeveer 18 megawatt. De algemeen aanvaarde norm is dat één megawatt duizend huizen van stroom kan voorzien.

Avner Ron, een boer die land bezit in Naharayim, zei tegen Army Radio: "Hoe kunnen we land, dat van ons is, achterlaten en aan Jordaniërs geven die het niet kunnen cultiveren?"

"Er heerst verdriet en teleurstelling," zei Idan Greenbaum, voorzitter van de Regionale Raad van Jordanië, zaterdag. “We hebben niets tegen de Jordaniërs, maar tegen onze eigen regering. Wij zijn burgers van Israël, geen burgers van Jordanië. We hadden verwacht van onze regering dat ze een verklaring zouden afleggen, dat iemand van de regering hier naar beneden zou komen en tegen de boeren zou zeggen: “Bedankt dat jullie 70 jaar doorgegaan zijn met het cultiveren van het land. In tijden van oorlog en van vrede, hebben jullie gewaakt over het grondgebied van ons land. Niemand is gekomen. Het maakte niemand iets uit, alsof we niet meetelden.”

Het vredesakkoord tussen Israël en Jordanië bepaalde dat de internationale grens zou worden bepaald in overeenstemming met de verplichte grens van 1948. Daarmee erkende Israël dat het gebied Jordaanse eigendom was, terwijl Jordanië het voor 25 jaar erkende als Israëlisch bezit, een periode die automatisch wordt verlengd tenzij een van de partijen bezwaar zou maken. Dan was het de bedoeling dat dat een jaar voor de beëindiging van die 25 jaar kenbaar gemaakt zou worden.

Op 21 oktober 2018 kondigde Abdullah II van Jordanië aan dat hij tegen de verlenging was van de speciale overeenkomst in het Naharayim-gebied en de Tsofar-enclave. En dat was dat.

Ongeveer twee weken geleden bereikte de vredesovereenkomst tussen Jordanië en Israël zijn 25e verjaardag. Gedurende deze overeenkomst krijgt Jordanië zijn deel van het water uit het Kinneretmeer, ongeacht of in het jaar daarvoor regenachtig of droog was geweest. Dat resulteerde in een snellere daling van het waterniveau van het meer dat onder de rode lijn stond sinds die historische vrede begon. Jordanië ontvangt ook Israëlisch aardgas tegen bodemprijzen.  Jordanië is voor de Israëlische industrie ook een lage-lonen-land, ten koste van Joodse werknemers.

Israël wordt dagelijks belasterd door het Jordaanse parlement. Er vindt af en toe een anti-Israëlische demonstratie plaats. En … hoe zouden we het kunnen vergeten: de heerschappij van de Jordaanse Wagf’s over de Tempelberg.

Dus er is een wankel evenwicht…

Overigens vierde geen enkele vertegenwoordiger van beide regeringen de historische vrede op haar 25e verjaardag. Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken en de ambassades in Tel Aviv en Amman besloten niets te organiseren om die datum te markeren.

Wie kan hen dat kwalijk nemen?

 

______________________________
ENGLISH:

Less than a day after returning the Island of Peace in Naharayim to Jordan, on Sunday morning, the IDF declared the Tsofar enclave area at the entrance to the Arava desert a closed military zone, ahead of its return to Jordanian possession.

But at the same time, according to Ynet, the security officer of Tamar Regional Council said the gate to the Tsofar enclave remains open for Israeli farmers.

Naharayim is a historic site in the Jordan Valley, at the border between Israel and Jordan, near the settlement of Menahemia in north-eastern Israel. On November 9, 2019, the area was handed over to the Kingdom of Jordan, having been under Israeli control for more than 70 years.

The site includes the now inactive power plant belonging to the Israel Electric Company, on the banks of the Yarmouk and Jordan Rivers (Nahar means river in Hebrew, two rivers – Naharayim).

 A Thai worker picks red peppers in the fields of Tsofar, on Israel’s border with Jordan. / Flash90

Israel and Jordan have agreed in principle that Tsofar farmers may continue to cultivate their lands in the enclave until May 2020. But they didn’t put it in writing – mostly because Jordan’s King Abdullah II is under constant threats to his life from about 80% of his loyal subjects who would rather see him dead than let Jews hold on to lands which otherwise are expected to undergo desertification.

31 Jewish farmers cultivate 370 acres in the enclave. This is their source of livelihood and their future is invested there. It has been part of their home since Israel’s War of Independence. Ashdot Yaakov farmers have been cultivating close to 200 acres in the area. They, too, were hoping for a last-minute change, but none happened.

Meanwhile, things are tense but everything continues along according to the unofficial deal. Saturday night, IDF soldiers closed off the bridge leading from Route 90 to the Island of Peace in Naharayim.

 The old power plant in Naharayim, March 31, 2017. / Yaakov Lederman/Flash90

In July of 1932, the old man of Naharayim, Pinhas Rutenberg, a Russian Jewish engineer, businessman and political activist, inaugurated the first of what he had hoped would be 13 hydroelectric power plants in the Land of Israel. Renewable energy, no coal or gasoline required. Three turbines were installed at the Naharayim plant, and room was made for a fourth turbine which was never installed. The power output was about 18 megawatts. The commonly accepted math is that one megawatt can power one thousand homes.

Avner Ron, a farmer who owns land in Naharayim, told Army Radio: “How can we leave behind land that is ours and hand it over to Jordanians who are unable to cultivate it?”

“The feeling is of sadness and disappointment,” Jordan Valley Regional Council Chairman Idan Greenbaum said on Saturday. “We have no complaints against the Jordanians, but against our own government. We are citizens of Israel, not citizens of Jordan. We expected our government to make some kind of statement, that some official come down here and say to the farmers here, Thank you for 70 years of continuing to cultivate the land, in time of war and a time of peace, guarding our country’s territory. Nobody came, it didn’t matter to anyone, as if we weren’t counted.”

The peace agreement between Israel and Jordan stipulated that the international border would be determined in accordance with the 1948 mandatory border, so that Israel recognized Jordan’s ownership of the area while Jordan recognized Israel’s possession for 25 years, a period to be extended automatically unless one of the sides objected and gave notice one year ahead of the conclusion of those 25 years.

On October 21, 2018, Abdullah II of Jordan announced that he was opposed to the renewal of the special agreement in the Naharayim area as well as the Tsofar enclave. And that was that.

About two weeks ago, the peace deal between Jordan and Israel reached its 25th anniversary. Under this deal Jordan gets its portion of lake Kinneret water, no matter if the year before had been rainy or dry – resulting in a faster drop of the lake’s water level which has been under the red line since the historic peace began. Jordan also receives Israeli natural gas at rock bottom prices. Jordan is also home to Israeli industry, which relishes the low pay of Jordanian workers, at the expense of Jewish ones back home.

Israel receives daily vilification by Jordan’s parliament, the occasional anti-Israel riot, and—how can we forget—the Jordanian Waqf’s rule over the Temple Mount.

So, we’re about even…

Incidentally, no representative from either government celebrated the historic peace on its 25th anniversary. Israel’s Foreign Ministry and the embassies in Tel Aviv and Amman decided not to hold an event to mark the date.

Who can blame them?

 

168 views