17 november 2019

2019-11-17: Één generatie na de eenwording voelen te veel Duitsers zich gedesillusioneerd - One generation after unification, too many Germans feel disillusioned

Militairen staan op hun gemak op de Berlijnse Muur, voor de Brandenburger Tor, op 10 november 1989.
Soldiers stand at ease on top of the Berlin Wall, in front of Brandenburg Gate, on November 10, 1989
(foto credit: ANDREW STAWICKI / TORONTO STAR / ZUMA PRESS / TNS)

Nederlands - English

NEDERLANDS:

“Open de poort! Open de poort!” weerklonk het geschreeuw toen Oost-Duitse jongeren de beruchte Berlijnse muur beklommen terwijl hun westerse broeders het bestormden met hamers, bijlen en schoppen. "Langs de muur," meldde Anna Tomforde van The Guardian, " stormden West-Berlijners over de witte scheidslijn die de stad scheidde, regelrecht naar het Oosten," terwijl vreemden uit de oostelijke en westelijke richting hand in hand begonnen te dansen.

Bron: The Jerusalem Post - Amotz Asa-El
Vertaling: Paula van den Bos - IsraelCNN.com

De volgende dag ‘profeteerde’ zij in haar column in de krant: "We moeten nu denken aan grote, spannende ideeën over een toekomst waar zoveel, nog nauwelijks te definiëren, mogelijk is," Dit volgde op het gevoel van euforie, nieuwe inzichten en rehabilitatie dat het Westen overstroomde. 

Nu de eerste 30 jaar van die toekomst voorbij zijn, is het duidelijk dat dat wondermiddel nooit heeft gewerkt, noch vanuit een mondiaal, Duits of Joods perspectief. HET evenwicht in de wereld is het moeilijkst. Wat aanvankelijk leek op een democratische stormloop, voorbestemd om de mensheid te overspoelen, is sindsdien geblokkeerd en daarna teruggedraaid. Signalen van die blokkade werden een half jaar voor de instorting van de muur waargenomen, met het bloedbad op het Tiananmen-plein in China toen de vrijheidsbeweging in de kiem gesmoord werd. 

Nauwelijks tien jaar later begon Rusland zijn democratisch experiment terug te draaien. Niet veel eerder maakte Turkije veel van zijn eigen democratie ongedaan. Helaas, vanuit het oogpunt van de democratie gezien, verspreidden die autoritaire reacties zich vervolgens naar het Europese hart, eerst naar Hongarije, vervolgens naar Polen, waar justitiële onafhankelijkheid en academische vrijheid, zo dicht bij het epicentrum van de gedenkwaardige gebeurtenissen van 1989, onder druk werd gezet.

Het Duitse evenwicht is ambivalent. Het eenwordingsproces zelf is vreedzaam begonnen en voortgegaan, duidelijk een prestatie van de Duitse leiders. Niet alleen hield het in dat het intern geweldloos verliep, maar het werd ook volledig ondersteund, van begin tot eind, door de hele wereld. Die sympathie was niet op voorhand een uitgemaakte zaak. Aan de andere kant is het proces geen idylle geweest en kan het zelfs nog dichter bij het begin zijn dan bij het einde. Zoals geanalyseerd in het laatste nummer van The Economist, werd wat begon met de westerse overname van 8.500 Oost-Duitse bedrijven, waarvan de meeste werden verkocht of ontbonden, gevolgd door een uittocht naar het westen van meer dan een kwart van de inwoners van 18-30 jaar oud. 

De demografische uitputting, versneld door gedaalde geboortecijfers, is zodanig dat de bevolking van vóór het jaar 1990 van 16,1 miljoen nu 13,9 miljoen is, wat resulteert in sluitingen van scholen, kerken en winkels. Het aantal oosterlingen van 60 jaar en ouder steeg tegelijkertijd met meer dan 1 miljoen, waardoor demografen voorspellen dat de bevolking van meer dan 20 oostelijke districten de komende 15 jaar nauwelijks 80% van hun huidige omvang zal hebben. Economisch gezien waren de omvang, productiviteit en rijkdom van het westen zodanig dat het oosten niet werd geïntegreerd, maar zo overweldigd dat minder dan 5% van de belangrijke managementbanen in het oosten wordt vervuld door inheemse oosterlingen; slechts 7% van de 500 toonaangevende bedrijven in Duitsland is gevestigd in het Oosten en bijna elke belangrijk bedrijf in het Oosten is eigendom van iemand in het Westen. Dit wil niet zeggen dat het Oosten uitgerangeerd is. Het gemiddelde oostelijke inkomen, nu slechts 15% lager dan het niveau in het Duitse westen, is sinds de eenmaking meer dan verdubbeld. 

Snelwegen, spoorwegen en communicatie zijn opnieuw geïnstalleerd dankzij meer dan $ 2 triljoen die in de oostelijke infrastructuur is gepompt sinds de val van de muur. Toch zeggen de meeste Oosterlingen dat ze zich overheerst voelen. Een niet onaanzienlijk deel voelt zich kansarm, en de jonge stemmen komen op voor het xenofobe Alternatief voor Duitsland. De slogans van die partij, van "Het Oosten herleeft" tot "Islam maakt geen deel uit van Duitsland," vinden weerklank bij de oosterse twintigers. Zij vragen hun politici hoe het komt dat ze Arabische vluchtelingen opnemen terwijl miljoenen Duitsers zich nog steeds achter gesteld voelen. Kortom, één generatie na de eenwording voelen te veel Duitsers zich gedesillusioneerd, gemarginaliseerd en boos. Dit is het tijdstip waar de Joden voorkomen in dit verhaal.

 De meeste Israëliërs waren, net als de meeste andere westerlingen, meer geamuseerd over de eenwording dan gealarmeerd. De oppositie van premier Yitzhak Shamir tegen de eenwording van Duitsland was anekdotisch. De Franse president François Mitterrand besloot om het herstel van zijn formidabele buurman te steunen. De daaropvolgende opkomst van Berlijn als de culturele hoofdstad van Europa begon de Israëli's bezig te houden, waardoor er veel gesproken werd over wat sommigen bestempelden als een nieuwe drukte om een oud gouden kalf. Welnu, 30 jaar later is dat protest overdreven gebleken. Het aantal Israëliërs in heel Duitsland is laag, ongeveer 20.000. Gezien de afstanden in Duitsland; het administratieve gemak waarmee Israeliërs zich daar kunnen verplaatsen; de politieke zoektocht naar elke vorm van Joods herstel; en de eigen demografische groei van Israël - dit cijfer is bijna minimaal. 

In de eerste drie decennia van Israël emigreerden honderdduizenden, meestal naar Noord-Amerika. Over het algemeen wordt het aantal Israëliërs dat sinds 1949 naar het buitenland is verhuisd en daar permanent is gebleven geschat op 700.000. De meesten van hen vertrokken toen de Israëlische bevolking nauwelijks de helft was van wat het was toen 20.000 Israëli’s zich in herenigd Duitsland vestigden. De meeste van de 20.000 zeggen dat ze niet voor altijd in Duitsland zullen blijven. Dit was bijvoorbeeld het geval met sociaal activist Naor Narkis, een voormalige IDF-inlichtingenofficier. Hij verhuisde naar Berlijn en begon van daaruit een sociale mediacampagne  die was gericht op de kloof tussen de Duitse en Israëlische prijzen (€ 0,19 in Duitsland, NIS 3 in Israël) ) van een schaaltje Milky, de populaire chocoladepudding. 

Narkis maakte zijn punt, maar keerde later naar huis terug. Dertig jaar later zijn de ongeveer 200.000 Joden in Duitsland overwegend emigranten uit het voormalige Oostblok. Het deel dat van Israël naar Duitsland emigreert blijft maar kort. Het fenomeen dat hele gezinnen hun boeltje bij elkaar pakken en verhuizen van Israël naar Duitsland is te verwaarlozen, in tegenstelling tot de emigratie naar Amerika in de eerste decennia van Israël. Het is duidelijk dat zelfs vertrekkende Israëliërs van mening zijn dat nu ‘de sociale vulkaan van Duitsland opnieuw lava opstuwt’, dit geen tijd is voor uitgerekend de dolende Jood, om uitgerekend in Duitsland, zijn tenten op te slaan. De bestseller van Mitz'ad Ha'ivelet Hayehudi (The Jewish March of Folly, Yediot Sfarim, 2019) is een revisionistische lezing van de politieke geschiedenis van het Joodse volk.
www.MiddleIsrael.net

_________________________
ENGLISH:

‘Open the gate! Open the gate!” resounded the shouting as East German youths climbed the notorious Berlin Wall while their Western brethren stormed it with hammers, axes and spades. “All along the wall,” reported The Guardian’s Anna Tomforde, “West Berliners trampled over the white demarcation line dividing the city, in effect crossing into the East,” while atop the wall strangers from east and west began dancing hand in hand.

Source: The Jerusalem Post - Amotz Asa-El

“We should now be thinking big, electric thoughts about a future where so much, as yet barely definable, is possible,” waxed prophetic her newspaper’s editorial the following day, echoing the sense of euphoria, epiphany and vindication that flooded the West. Now, with the first 30 years of that future gone, it is clear that panacea never arrived, whether from a global, German or Jewish point of view. THE GLOBAL balance is the harshest. What initially seemed like a democratic stampede, predestined to engulf mankind, has since been blocked, and then reversed. The blocking was signaled half a year before the wall’s collapse, with the massacre at Tiananmen Square which nipped in the bud China’s freedom movement. Hardly a decade later Russia began reversing its democratic experiment, not long before Turkey undid much of its own democracy. Most sadly, from democracy’s viewpoint, the authoritarian reaction then traveled to the European heartland, first to Hungary, then to Poland, where judicial independence and academic freedom were being hammered, that close to the epicenter of 1989’s momentous events.

 

The German balance is more ambiguous. The unification process itself has come and gone peacefully, clearly an achievement for Germany’s leaders. Not only did it involve no violence at home, it was also fully backed, from beginning to end, by the entire world, whose sympathy was not a foregone conclusion. Then again, the process has been no idyll, and in fact may still be closer to its beginning than to its end. As analyzed in The Economist’s last issue, what began with the western takeover of 8,500 East German companies, most of which were either sold or dissolved, was followed by a westbound exodus that sucked more than a quarter of easterners aged 18-30. 

The demographic depletion, accelerated by fallen birthrates, has been such that the east’s pre-1990 population of 16.1 million is now 13.9 million, resulting in closures of schools, churches and stores. The number of easterners aged 60 and older rose at the same time by more than 1 million, which makes demographers predict that over the next 15 years more than 20 eastern districts’ population will be hardly 80% of their current size. Economically, the west’s overshadowing size, productivity and wealth were such that the east was not integrated, but overwhelmed so much so that fewer than 5% of senior management jobs in the east are held by native easterners; only 7% of Germany’s 500 leading firms are based in the east, and almost any meaningful employer in the east is owned by someone in the west. This is not to say that the east is done for. 

The average eastern income, now only 15% lower than its level in the German west, has more than doubled since unification, and highways, railways and communications have been reinvented thanks to more than $2 trillion poured into eastern infrastructure since the fall of the wall. Still, most easterners say they feel domineered; a critical mass feels disenfranchised, and the young vote in droves for the xenophobic Alternative for Germany. The party’s slogans, from “The East Arises” to “Islam is not part of Germany,” resonate with eastern twentysomethings who ask their politicians how come they are importing Arab refugees when millions of Germans still feel left behind. In short, one generation after unification, too many Germans feel disillusioned, marginalized and angry, which is where this situation’s Jewish part comes in.

 MOST ISRAELIS, like most other Westerners, followed unification with more amusement than alarm. Prime minister Yitzhak Shamir’s opposition to Germany’s unification was anecdotal, in line with the tone set by French president François Mitterrand’s decision to back his formidable neighbor’s restoration. That is how Berlin’s subsequent emergence as Europe’s cultural capital began to enamor Israelis, raising much talk about what some decried as a new rush to an old golden calf. Well, 30 years on, that outcry has proven overblown. The numbers, some 20,000 Israelis in all of Germany, are low. Considering Germany’s proximity; the administrative ease with which Israelis can move there; the political quest for any kind of Jewish restoration; and Israel’s own demographic growth – this figure is almost minimal.

 In Israel’s first three decades hundreds of thousands emigrated, mostly to North America. Overall, the number of Israelis who since 1949 have moved abroad and remained there permanently is estimated at 700,000, most of whom left when Israel’s population was hardly half of what it was when 20,000 Israelis landed in reunited Germany. This is besides the fact that most of the 20,000 say they will not stay in Germany for good. Such, for instance, was the case of social activist Naor Narkis, a former IDF intelligence officer who relocated to Berlin, and from there stirred a social media campaign focused on the gap between the German and Israeli prices (€0.19 there, NIS 3 here) of a cup of Milky, the popular chocolate pudding. Narkis made his point, but later returned home. 

Thirty years on, Germany’s roughly 200,000 Jews are predominantly emigrants from the former East Bloc, while its Israeli fraction is mostly transient. The phenomenon of entire families picking up and moving from Israel to Germany is negligible, unlike the movement to America in Israel’s first decades. Evidently, even outbound Israelis feel that with Germany’s social volcano once again gathering lava, this is no time for the Wandering Jew, of all people, to camp in Germany, of all lands. The writer’s best-selling Mitz’ad Ha’ivelet Hayehudi (The Jewish March of Folly, Yediot Sfarim, 2019) is a revisionist reading of the Jewish people’s political history.
www.MiddleIsrael.net

 

114 views