13 december 2019

2019-12-13: De 'vergeten' Joodse vluchtelingen uit het Midden-Oosten moeten herdacht worden.

Iraakse joden verlaten het vliegveld van Lod in Israël op weg naar het doorgangskamp Ma'abara, 1951. Bron: Israel Government Press Office.

Nederlands - English

NEDERLANDS:

Meer nog, er wordt gewerkt aan het erkennen van eeuwenlange bijdragen van Joden in het Midden-Oosten en Noord-Afrika, en om relaties in de toekomst aan te halen.

DOOR ISRAEL KASNETT

Iraakse joden verlaten het vliegveld van Lod in Israël op weg naar het doorgangskamp Ma'abara, 1951. Bron: Israel Government Press Office.

 (2 december 2019 / JNS) De negen jonge Iraakse joodse mannen die in januari 1969 in het centrum van Liberation Square in Bagdad hingen nadat ze door het Ba'athistische regime van spionage werden beschuldigd, waren die dag het onderwerp van grote belangstelling, want honderdduizenden van de Irakezen kwamen om hun lijken te bekijken. Dit veroorzaakte niet alleen een verschrikkelijke file in Bagdad, maar zaaide ook diepe angst in de millennia oude Joodse gemeenschap daar. Zeven maanden later werden nog drie Joden geëxecuteerd.

Deze gruwelijke episode maakte deel uit van de geschiedenis van de naar schatting 900.000 Joden, geboren in Iran en de Arabische wereld. Zij werden gedwongen hun oude huizen te ontvluchten in het midden van de 20e eeuw.

Weinig Joden blijven in Arabische landen en Iran; niettemin is er een nieuwe inspanning gaande om een wereldwijde herdenkingsdag in te stellen om de Joodse gemeenschappen in het Midden-Oosten te herdenken. Naast het feit dat zij moesten vluchten, kunnen familieleden ook hun graven niet bezoeken en niemand reciteert Kaddish, het Joodse gebed om de rouw voor de doden uit te drukken.

“Het verhaal van de mede-Joden in het Midden-Oosten is in de afgelopen halve eeuw vergeten, niet genoemd en stil gehouden.  We voelen - als mensen die daar vandaan kwamen - dat dit een essentieel onderdeel is van Israël, het hele Midden-Oosten en de Joodse geschiedenis, 'vertelde David Dangoor, een zakenman, filantroop en vice-president van de Wereldorganisatie voor Joden uit Irak.

In 2014 introduceerde het Israëlische Knesset-lid Shimon Ohayon voor het eerst een wet om van 30 november de officiële dag te maken om de beproevingen van Joden uit Arabische landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika te gedenken.

Op basis van dit wetsvoorstel neemt Dangoor tegenwoordig opnieuw initiatief met als doel synagogen over de hele wereld te interesseren voor een speciaal gebed op de Sabbat die het dichtst bij die datum ligt.

We hebben nu "een gelegenheid om het bewustzijn te vergroten" over dit onderwerp "en om ons respect te betuigen aan al onze voorouders die daar begraven zijn; hun graven zijn in verval en we kunnen die niet bezoeken. ... Het is de bedoeling dat het Kaddish over de hele wereld zal worden gereciteerd om een gevoel van gemeenschap te creëren. "

Op 29 november 1947 nam de Algemene Vergadering van de VN resolutie 181 aan en beval een verdeling van het Britse mandaat Palestina aan, en riep op tot een Joodse staat en een Arabische staat.  De Joden aanvaardden die en de Arabieren niet. Onmiddellijk na de stemming keerden de Arabische landen zich tegen hun Joodse bevolking, namen hun bedrijven in beslag en ontnamen hen hun rechten, net zoals in de wetten van Neurenberg uit 1935. Veel Joden werden vervolgd en vermoord en duizenden werden gedwongen hun huizen te ontvluchten. Om deze reden werd de volgende dag, 30 november, gekozen als een herdenkingsdag.

"Dat is de link," zei Dangoor. "Het is een datum waarop veel soorten herdenkingen kunnen samenvloeien.

Joodse vluchtelingen in het doorgangskamp Ma'abarot, 1950. Credit: Wikimedia Commons.

Afgelopen weekend reciteerden meer dan 50 synagogen in de Verenigde Staten en Canada, evenals in het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Israël, het gebed gecomponeerd door rabbijn Joseph Dweck, opperrabbijn van de Spaans-Portugese gemeenschap in Londen. Zij herdachten de mensen die werden vervolgd, verbannen of gedood omdat ze Joods waren. Vorig jaar namen slechts 12 synagogen deel aan de inspanning; het initiatief wint duidelijk aan navolging.

Een deel van de tekst luidt: 'We hebben met pijnlijke harten de moord op onze broeders en zusters en de verbranding van onze synagogen en onze Thora-rollen gezien door de handen van onze Arabische buren met wie we al generaties lang hebben samen geleefd ... Heer vol genade ... rust op de vleugels van de Goddelijke Aanwezigheid ... aan de zielen van onze broeders en zusters die stierven en die werden vermoord door de handen van wrede vijanden in de Arabische landen. Onze verblijfplaatsen werden vurige ovens en onze vrienden veranderden in vijanden. '

Erkennend dat de ware bedoeling van de herdenking nog steeds onduidelijk is, merkte Dangoor op, “we moeten tastend onze weg vinden. Is het de uitwijzing? Zijn het de moorden op zoveel joden? Of is het het verlies van erfgoed? '

“Voor een deel is het een politieke verklaring om te zeggen:' We waren hier en we werden verdreven en we willen dat de wereld dat in ieder geval niet vergeet,” zei hij, 'Een ander deel ervan is een oprecht verlangen om iemands voorouders en de martelaren te herdenken die in de loop van de tijd zijn gedood. '

'Dit zijn onze voorouders'

Naast het aspect van het herdenken van die Joden wiens verhalen zijn vergeten, onthult deze inspanning tegelijkertijd de geschiedenis van de Joden die lang vóór de komst van de islam in deze landen leefden.

Toen Nebukadnezar Jeruzalem veroverde en de eerste tempel vernietigde in 586 v. Chr., voerde hij veel joden weg naar Babylon, wat tegenwoordig bekend staat als Irak. Daarom noemden meer dan 2500 jaar die joden Bagdad hun thuis 

Een groot deel van de Israëli's verbindt hun achtergronden en tradities met het Midden-Oosten, Noord-Afrika en de Arabische landen. “Dit is ook een gelegenheid voor ons om het punt te maken dat we de inheemse bevolking zijn.  Het verhaal van ‘zitten en wenen bij de rivieren van Babylon’ is niet van een of andere lang uitgestorven stam. Dit zijn onze eigen voorouders, 'bevestigde Dangoor.

Er was een tijd dat de Iraakse Joodse gemeenschap het epicentrum van het Joodse leven was. Joden werden gewaardeerd en gerespecteerd en door hun moslimbroeders als Arabieren beschouwd. In feite werd de moeder van Dangoor gekroond als de allereerste 'Miss Irak'.

Dangoor gaf de opdracht voor de internationaal geprezen film "Remember Baghdad". Die vertelt het verhaal van Joden die Irak ontvluchtten. De Iraakse ambassade stuurde een delegatie naar de vertoning van de film en uitte de wens om de betrekkingen met de Joden van Irak en hun nakomelingen te herstellen.

'Irak moet zijn standpunt veranderen'

Israël is natuurlijk een belangrijk knelpunt in een mogelijke toenadering tussen Irak en zijn Joden.

Een joodse wever afgebeeld in 1918 in het kleine stadje Ramadi in Irak. In 1941 werden de Joden van Bagdad, Irak, in de war gebracht door een pogrom die bekend staat als de Farhud. Credit: Wikimedia Commons.

Volgens Dangoor zijn 'veel geestelijken - de sjiieten en degenen die trouw zijn aan Iran - veel fanatieker omdat ze geen enkele band met Israël willen hebben, terwijl anderen Israël nu als een zeer positieve potentiële kracht zien in het Midden-Oosten, maar ze kunnen er niet openlijk mee voor de dag komen en dat zeggen. Ze zien de Joden wel als een brug. '

Misschien verrassend:  " Veel Irakezen luisteren openlijk naar opnames van de Israëlische zanger Dudu Tassa," zei Dangoor. “Dus cultureel gezien wordt Israël niet als 'slecht' beschouwd, maar voor sommigen - vooral diegenen die verbonden zijn met fundamentalisten en Iran – haken af bij alles wat naar erkenning van Israël riekt. Het is dus een genuanceerde situatie. "

Zal Irak nu zijn deuren openen voor Joden?

Volgens Dangoor vindt Irak de voormalige Joodse gemeenschap 'een goed middel om deze toenadering te bereiken zonder Israël openlijk te hoeven erkennen'.

"Ze beseffen hoe belangrijk de Joden waren in Irak," voegde hij eraan toe. "Echt, Irak moet zijn standpunt veranderen en laten zien dat het het Joodse deel van zijn geschiedenis absoluut waardeert en koestert."

In 1917 bevestigde een Britse inlichtingendocument dat de joden in Bagdad ooit 40 procent van de bevolking vormden. Interessant is dat het rapport vasthoudt aan de geldigheid van die cijfers "in afwachting van raciale claims die zeker vroeg of laat zullen worden gedaan."

Twee jaar geleden wilde een delegatie van hoofden van Iraakse culturele organisaties de hoofden van de Joodse gemeenschap van Irak in Londen ontmoeten. Ze waren onder de indruk van hoeveel succes Iraakse joden hebben gehad in het Verenigd Koninkrijk en vroegen waarom ze hun succes in Irak niet kunnen kopiëren.

"We zeiden dat we dat graag zouden willen," herinnerde Dangoor zich. Hij vertelde hen echter ook dat de Iraakse regering 'duidelijk moet maken dat de huidige dubbelzinnige positie ten aanzien van de Joden moet veranderen. Soms worden de Joden gezien als onderdeel van het Iraakse erfgoed en op andere momenten als niet meer dan vertegenwoordigers van een vijandelijke staat. Dat moet worden bijgewerkt en genormaliseerd. ”

Gevraagd waarom het initiatief nu pas van de grond komt, zei Dangoor: "Het is een vraagteken waarom het niet heeft plaatsgevonden, maar het begint te gebeuren en het zal geleidelijk en cumulatief plaatsvinden." Het is een groeiproces. Alle kleine beetjes helpen. Het wordt hoog tijd. "


________________
ENGLISH:

Iraqi Jews leaving Lod airport in Israel on their way to the Ma'abara transit camp, 1951. Source: Israel Government Press Office.

New initiative seeks to remember the ‘forgotten’ Mideast Jewish refugees

More than that, an effort is underway to recognize centuries of contributions of Jews in the Middle East and North Africa, and to foster relations for the future.

BY ISRAEL KASNETT

The nine young Iraqi Jewish men hanging in the center of Liberation Square in Baghdad in January 1969 after being accused by the Ba’athist regime of espionage were the subject of great interest that day, as hundreds of thousands of Iraqis came to view their corpses—not only causing a terrific traffic jam in Baghdad, but also sowing deep fear throughout the millennia-old Jewish community there. Seven months later, three more Jews were executed.

The horrific episode was part of the history of the estimated 900,000 Jews born in Iran and the Arab world who were forced to flee their ancient homes during the mid-20th century.

Few Jews remain in Arab countries and Iran; nevertheless, a new effort is underway to set a global day of commemoration to remember the Jewish communities throughout the Middle East, in addition to the graves that cannot be visited by family and for whom no one recites Kaddish, the Jewish prayer for mourning the dead.

“There is a common story among the Jews throughout the Middle East that has been forgotten, not mentioned and silent for the last half-century, and we feel—as people who came from there—that this is a story that is a vital part of Israel, the whole Middle East and of Jewish history,” David Dangoor, a businessman, philanthropist and vice president of the World Organization of Jews from Iraq, told JNS.

In 2014, Israeli Knesset member Shimon Ohayon first introduced a law to make Nov. 30 the official day to recall the ordeals of Jews from Arab countries throughout the Middle East and North Africa.

Today, based on this effort, a new initiative is being spearheaded by Dangoor with the goal to recruit synagogues around the world to say a special prayer on the Shabbat closest to that date.

We have now “an opportunity to raise awareness” on this topic “and to pay our respects to all those of our ancestors who are buried there whose graves are in disrepair and which we cannot visit. … It is intended to be recited around the world and to create a sense of community.”

On Nov. 29, 1947, the U.N. General Assembly adopted Resolution 181 recommending a partition of British Mandate Palestine, and called for a Jewish state and an Arab state, which the Jews accepted and the Arabs rejected. Immediately after the vote, the Arab countries turned on their Jewish populations, confiscating their businesses and stripping them of their rights, much like the Nuremberg laws of 1935. Many Jews were persecuted and murdered, and thousands were forced to flee their homes. For this reason, the next day, Nov. 30, was chosen as a day to remember.

“There is that linkage,” said Dangoor. “It is a date around which a lot of commemoration can coalesce.”

Jewish refugees at Ma’abarot transit camp, 1950. Credit: Wikimedia Commons.

This past weekend, more than 50 synagogues in the United States and Canada, as well as in the United Kingdom, France and Israel, all recited the prayer composed by Rabbi Joseph Dweck, senior rabbi of the Spanish-Portuguese community in London, in commemoration of the people who were persecuted, exiled or killed for being Jewish. Last year, only 12 synagogues participated in the effort; the initiative is clearly gaining traction.

Part of the text reads: “We have seen with pained hearts the murder of our brothers and sisters and the burning of our synagogues and our Torah scrolls by the hands of our Arab neighbours amongst whom we have dwelt for generations. … Lord full of mercy … give rest on the wings of the Divine Presence … to the souls of our brothers and sisters who died and who were murdered by the hands of cruel enemies in the Arab Lands. Our dwelling places became fiery furnaces and our friends turned to foes.”

Acknowledging that the commemoration’s true intent is still unclear, noted Dangoor, “we need to feel our way. Is it the expulsion? Is it the murders of so many Jews? Or is it the loss of heritage?”

In part, he said, “it is a political statement to say, ‘We were here and we were expelled and we want the world at least not to forget that.’ Some of it is a genuine desire to commemorate one’s ancestors and the martyrs who were killed along the way.”

‘These are our ancestors’

In addition to the aspect of remembering those Jews whose stories have been forgotten, this effort simultaneously exposes the history of the Jews who lived in these lands long before the advent of Islam.

When Nebuchadnezzar captured Jerusalem and destroyed the First Temple in 586 BCE, he exiled many Jews to Babylon, what is today known as Iraq. Thus, Jews called Baghdad their home for more than 2,500 years.

A good portion of Israelis link their backgrounds and traditions to the Middle East, North Africa and Arab countries. “This is also an opportunity for us to make the point that we are the indigenous people, and the story of sitting and weeping by the rivers of Babylon is not of some long extinct tribe. These are our own ancestors,” affirmed Dangoor.

There was a time when the Iraqi Jewish community was the epicenter of Jewish life, and Jews were valued and respected and considered by their Muslim brethren as Arabs. In fact, Dangoor’s own mother was crowned as the first-ever “Miss Iraq.”

Dangoor commissioned the internationally acclaimed film “Remember Baghdad,” which tells the story of Jews who fled Iraq. The Iraqi embassy sent a delegation to the screening and expressed their desire to re-establish relations with the Jews of Iraq and their descendants.

‘Iraq needs to change its stance’

Israel is, of course, a major sticking point in any potential rapprochement between Iraq and its Jews.

A Jewish weaver pictured in 1918 in the small town of Ramadi in Iraq. In 1941, the Jews of Baghdad, Iraq, were convulsed by a pogrom known as the Farhud. Credit: Wikimedia Commons.

According to Dangoor, “a lot of the clerics—the Shi’ites and the ones who have allegiance to Iran—are much more zealous in not wanting to have any connection with Israel, whereas others now see Israel as a very positive potential force in the Middle East, but they can’t come out openly and say that. They do see the Jews as a bridge.”

Surprisingly perhaps, “many Iraqis openly play recordings of Israeli singer Dudu Tassa,” said Dangoor. “So, culturally, Israel is not viewed as ‘bad,’ but for some—mainly those linked to fundamentalists and to Iran—they stop at anything that smacks of recognition of Israel. So it is a nuanced situation.”

Will Iraq now open its doors to Jews?

According to Dangoor, Iraq finds the former Jewish community to be “a good vehicle to make this rapprochement without appearing to recognize Israel.”

“They realize how important the Jews were in Iraq,” he added. “Really, Iraq needs to change its stance and show that it absolutely, positively values and cherishes the Jewish part of its history.”

Affirming the prominent Jewish presence there, a 1917 British intelligence document records that the Jews of Baghdad once comprised 40 percent of the population. Interestingly, the report insists on the validity of the numbers “in anticipation of racial claims which are sure to be made sooner or later.”

Two years ago, a delegation of heads of Iraqi cultural organizations asked to meet with heads of the Jewish community of Iraq in London. They were impressed by how much success Iraqi Jews have had in the United Kingdom and asked why they can’t replicate their success in Iraq.

“We said we would love to,” recalled Dangoor. However, he also told them that the Iraqi government “must make it clear that the current equivocal position on the Jews sometimes seen as part and parcel of Iraqi heritage—and at other times no more than representatives of an enemy state—must change. That needs to be brought up to date and normalized.”

Asked why the initiative is only now getting off the ground, Dangoor said “it is a question mark as to why it hasn’t occurred, but it is starting to occur, and it is going to occur in a gradual and cumulative way. It’s a process of accretion. Every little bit will build a structure that is no doubt overdue.”


155 views