16 december 2019

2019-12-16: Joodse recht op het land van de Jordaan tot Middellandse Zee is conform het internationaal recht - Jewish law on the land from the Jordan to the Mediterranean is in accordance wi

Nederlands - English

NEDERLANDS:

Israël wordt nog steeds beschuldigd dat het gebieden zou ‘bezetten’, vooral dan in Judea & Samaria, aka de Westelijke Jordaanoever, en op de Golanhoogte. Volgens radicale Palestijnen alsmede de meeste Arabische landen in het Midden-Oosten, moet zelfs het grondgebied van heel Israël gezien worden als [door de Joden] ‘bezet’ gebied en moeten [de Joden] verdreven worden uit het Midden-Oosten.

Bron: Brabosh

Slechts 2 Arabische landen hebben tot op heden het bestaansrecht van Israël erkend en voeren min of meer normale diplomatieke betrekkingen namelijk Egypte en Jordanië. Echter, wat dikwijls door Israëlbashers ‘vergeten’ wordt, is dat het recht van de Joden op het land van Israël gebeiteld staat in verschillende overeenkomsten en verdragen, die volledig in overeenstemming zijn met het internationaal recht.

Lang voordat de zionistische beweging concrete vorm begon te krijgen, was een van de eersten die zijn goedkeuring uitdrukte aan de terugkeer van de Joden naar Palestina, John Adams, de tweede president van de Verenigde Staten, die in een brief aan legermajoor Mordechai Manuel Noach (1785-1851), de eerste Amerikaanse zionist, in 1819 [!] als volgt uitdrukte:

Ik wil de Joden weer in Judea als een onafhankelijke natie; zoals ik denk dat de meeste verlichte mannen met wie ik heb deelgenomen aan de verbetering van de filosofie der tijden; dat eens zij een onafhankelijke overheid hebben hersteld en niet langer worden vervolgd, zij op korte tijd een weg zullen vinden om hun aspiraties en bijzonderheden van hun aard uit te drukken. Ik wens dat uw volk kan worden toegelaten tot alle privileges van de burgers in elk deel van de wereld. Dit land (Amerika) heeft veel gedaan, ik wens dat het meer kan doen en alle bekrompen ideeën over in religie, overheid en handel teniet zal doen.

De Amerikaanse President Woodrow Wilson (de 21ste president, 1913-1921) was de oprichter van de Volkenbond en werd hiervoor in 1919 met de Nobelprijs voor de Vrede onderscheiden. Zijn pogingen om de VS te laten toetreden tot de Volkenbond stuitten op weerstand in de Amerikaanse Senaat.

President Wilson was de eerste Amerikaanse president die het moderne zionisme steunde alsook en in het bijzonder de pogingen van Groot-Brittannië om een Nationaal Joods Tehuis in Palestina op te richten (de tekst van de Balfour Verklaring werd eerst ter goedkeuring voorgelegd aan Wilson nog vooraleer deze officieel werd bekendgemaakt).

President Wilson drukte zijn rotsvast geloof in een gebeurlijke cratie van de Joodse staat op 31 augustus 1918 als volgt uit:

I welcome an opportunity to express the satisfaction I have felt in the progress of the Zionist movement in the United States, and in the allied countries, since the declaration of Mr. Balfour”. En op 3 maart 1919 herhaalde hij zijn standpunt: “I am persuaded that the Allied nations, with the fullest concurrence of our own government and people, are agreed that in Palestine shall be laid the foundation of a Jewish Commonwealth.

De mandaten voor Mesopotamië, Syrië en Palestina werden toegekend door het Hooggerechtshof van de Volkenbond op haar vergadering in San Remo van 25 april 1920. De onderhandelingen tussen Groot-Brittannië en de Verenigde Staten met betrekking tot het mandaat Palestina werden met succes afgerond in mei 1922 en goedgekeurd door de Raad van de Volkenbond in juli 1922.

De mandaten voor Palestina en Syrië kwamen gelijktijdig in werking op 29 september 1922. In dit document, erkende de Liga van Naties (de Volkerenbond) de “historische band van het Joodse volk met Palestina” en de “basisgronden voor reconstructie van hun nationale thuis in dat land.”

Ook president Herbert Hoover zal zijn aspiraties voor een Nationaal Joods Tehuis op 29 oktober 1932 herhalen:

On the occasion of your celebration of the 15th Anniversary of the Balfour Declaration, which received the unanimous approval of both Houses of Congress by the adoption of the Lodge-Fish Resolution in 1922, I wish to express the hope that the ideal of the establishment of the National Jewish Home in Palestine, as embodied in that Declaration, will continue to prosper for the good of all the people inhabiting the Holy Land.

Het historische document ‘Mandaat voor Palestina’ werd onlangs door Eli Hertz ter sprake gebracht op de bijeenkomst van de Board of Governors van de Amerikaanse Vereniging van Joodse Advocaten en Juristen op 3 december 2009 j.l.:

Heeft u zich ooit afgevraagd waarom tijdens de periode tussen 1917 en 1947 honderdduizenden Joden vanuit de hele wereld op een zekere ochtend ontwaakten en besloten om hun huizen te verlaten en naar Palestina te trekken? De meerderheid van hen deden dit omdat ze hadden gehoord van een toekomstig Nationaal Tehuis voor het Joodse volk dat werd opgericht in Palestina, op basis van het door de Volkerenbond [de directe voorloper van de Verenigde Naties] goedgekeurde ‘Mandaat voor Palestina’.

Dit historisch document legde het Joodse wettelijke recht vast om zich te vestigen ergens in het westen van Palestina, meer bepaald het gebied tussen de Jordaan en de Middellandse Zee, een recht dat ongewijzigd blijft volgens het internationale recht.

Het “Mandaat voor Palestina” was geen naïeve visie die zomaar omarmd werd door de internationale gemeenschap. Eenenvijftig landen – de volledige Volkenbond – hebben op 24 juli 1922 unaniem verklaard:

♦ Overwegende dat erkenning is gegeven aan de historische band van het Joodse volk met Palestina en als basisgronden voor de reconstructie van hun nationaal thuis in dat land.”
♦ [Orig.: “Whereas recognition has been given to the historical connection of the Jewish people with Palestine and to the grounds for reconstituting their national home in that country.“]

Amerikaanse steun voor een Joods Nationaal Tehuis:

Op 30 juni 1922, stemden de beide kamers van het Congres van de Verenigde Staten unaniem voor de gezamenlijke resolutie (de Lodge Fish Resolutie [Joint Congressional Resolution (360)]) met de “vestiging in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk,” de bevestiging van het onherroepelijke recht van de Joden zich te vestigen in het gebied van Palestina ergens tussen de Jordaanrivier en de Middellandse Zee:

♦ Bij voorkeur de vestiging in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk. Dat de Verenigde Staten van Amerika de voorkeur hechten aan de oprichting van een Joods Nationaal Tehuis in Palestina, waarbij duidelijk moet begrepen worden dat niets zal gedaan worden dat afbreuk doet aan de burgerlijke en religieuze rechten van christelijke en alle andere niet-Joodse gemeenschappen in Palestina, en dat de heilige plaatsen en religieuze gebouwen en locaties in Palestina afdoende moeten worden beschermd.
♦ [orig.: “That the United States of America favors the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, it being clearly understood that nothing shall be done which should prejudice the civil and religious rights of Christian and all other non-Jewish communities in Palestine, and that the holy places and religious buildings and sites in Palestine shall be adequately protected.“]

Op 21 september 1922 ondertekende President Warren G. Hardingde Lodge-Fish Resolution, die de Balfour Verklaring bekrachtigde en de oprichting van een Joods thuisland in Palestina. De regering van de Verenigde Staten (toen geen lid van de Volkenbond) stelde dat haar deelname aan de Eerste Wereldoorlog en haar bijdrage aan de nederlaag van Duitsland en de nederlaag van haar bondgenoten, de Verenigde Staten het recht had gegeven om te worden geraadpleegd over de voorwaarden van het “Mandaat voor Palestina.

President Warren G. Harding drukte zijn steun voor een Joods thuisland in palestina op 1 juni 1921 als volgt uit:

It is impossible for one who has studied at all the service of the Hebrew people to avoid the faith that they will one day be restored to their historic national home and there enter on a new and yet greater phase of their contribution to the advance of humanity.

De uitkomst van dit verzoek was een “Overeenkomst [The Anglo American Treaty of 1924] tussen de Verenigde Staten van Amerika en het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot de rechten van de twee regeringen en hun onderdanen in Palestina”, een verstandhouding die beheerd werd door het internationaal recht.

Het verdrag bevatte de volledige tekst van het “Mandaat voor Palestina. met inbegrip van de introductie en werd afgesloten en ondertekend door hun respectieve gevolmachtigden in Londen op 3 december 1924; geratificeerd op advies van de Senaat op 20 februari 1925; geratificeerd door president Calvin Coolidge op 2 maart 1925; geratificeerd door Groot-Brittannië op 18 maart 1925; bekrachtigingen uitgewisseld te Londen op 3 december 1925; en afgekondigd op 5 december 1925.

Met de ratificatie van het verdrag, erkende de Verenigde Staten van Amerika formeel de voorwaarden van het “Mandaat voor Palestina” en de historische band van het Joodse volk met Palestina en de basisgrond voor de reconstructie van hun nationaal thuis in dat land.

Elke poging om het recht van het Joodse volk naar Palestina te ontkennen – Eretz-Israël – en om hen de toegang en de controle te weigeren in het gebied dat het Joodse volk werd toegewezen door de Volkenbond is een onaanvaardbare schending van het internationaal recht en de Supremacy Clause (artikel VI , paragraaf 2 van de Grondwet van de Verenigde Staten), die dicteert dat Verdragen “zullen primeren boven de wetten van dat land,” [“.. shall be the supreme Law of the Land”].

Wij moeten collectief en individueel alles doen wat we kunnen om het Joodse volk en de staat Israël te ondersteunen. Er is geen belangrijker moment meer dan vandaag en ik denk dat dit lichaam de capaciteit heeft om te helpen de mantra van “bezetting” te verslaan door aan te dringen dat het land van Israël aan het Joodse volk werd gegeven als vanuit het recht en in overeenstemming met het bestaande internationale recht.

Bronnen:

♦ naar een artikel van Eli E. Hertz The “Mandate for Palestine” is the Best Reply to “Occupation” van 23 december 2009 en een artikel “U.S. Presidents Support a Jewish National Home in Palestine – Eretz-Israel” van 25 mei 2011 op de site van Myths & Facts



_______________________
ENGLISH:

Israel is still accused of "occupying" territories, especially in Judea & Samaria, aka the West Bank, and on the Golan Heights. According to radical Palestinians as well as most Arab countries in the Middle East, even the territory of all of Israel should be seen as [occupied by the Jews] and [Jews] should be expelled from the Middle East.

Source: Brabosh

Only 2 Arab countries have so far recognized Israel's right to exist and have more or less normal diplomatic relations, namely Egypt and Jordan. However, what Israel Bashers often "forgets" is that the right of the Jews to the land of Israel is set in various agreements and treaties that are fully consistent with international law.

Long before the Zionist movement began to take shape, one of the first to approve the return of the Jews to Palestine was John Adams, the second president of the United States, who in a letter to Army Major Mordecai Manuel Noach ( 1785-1851), the first American Zionist, in 1819 [!] Expressed as follows:

I want the Jews back in Judea as an independent nation; as I think most enlightened men with whom I have participated in the improvement of the philosophy of the times; that once they have restored an independent government and are no longer being prosecuted, they will soon find a way to express their aspirations and specificities of their nature. I wish that your people can be admitted to all the privileges of citizens in every part of the world. This country (America) has done a lot, I wish it could do more and wipe out all the narrow ideas about religion, government and trade.

The American President Woodrow Wilson (the 21st president, 1913-1921) was the founder of the League of Nations and was awarded the Nobel Peace Prize in 1919 for this. His attempts to get the US to join the League of Nations met with resistance in the US Senate.

President Wilson was the first American president to support modern Zionism as well as, in particular, Britain's attempts to establish a National Jewish Home in Palestine (the text of the Balfour Declaration was first submitted to Wilson before it was approved) was officially announced).

President Wilson expressed his firm belief in an eventual creation of the Jewish state on August 31, 1918 as follows:

I welcome an opportunity to express satisfaction I have felt in the progress of the Zionist movement in the United States, and in the allied countries, since the declaration of Mr. Balfour ”. And on March 3, 1919, he repeated his position: “I am persuaded that the Allied nations, with the fullest competition of our own government and people, are agreed that in Palestine shall be laid the foundation of a Jewish Commonwealth.

The mandates for Mesopotamia, Syria and Palestine were granted by the Supreme Court of the League of Nations at its meeting in San Remo on 25 April 1920. The negotiations between Great Britain and the United States regarding the Palestine mandate were successfully concluded in May 1922 and approved by the Council of the League of Nations in July 1922.

The mandates for Palestine and Syria came into effect simultaneously on September 29, 1922. In this document, the League of Nations (the League of Nations) recognized the "historical bond of the Jewish people with Palestine" and the "basic grounds for reconstruction of their national home in that land."

President Herbert Hoover will also repeat his aspirations for a National Jewish Home on October 29, 1932:

On the occasion of your celebration of the 15th Anniversary of the Balfour Declaration, which received the unanimous approval of both Houses of Congress by the adoption of the Lodge-Fish Resolution in 1922, I wish to express the hope that the ideal of the establishment or the National Jewish Home in Palestine, as embodied in that Declaration, will continue to prosper for the good of all the people inhabiting the Holy Land.

The historical document "Mandate for Palestine" was recently brought up by Eli Hertz at the meeting of the Board of Governors of the American Association of Jewish Lawyers and Lawyers on December 3, 2009:

Have you ever wondered why during the period between 1917 and 1947 hundreds of thousands of Jews from around the world woke up one morning and decided to leave their homes and move to Palestine? The majority of them did this because they had heard of a future National Home for the Jewish people that was established in Palestine, on the basis of the "Mandate for Palestine" approved by the League of Nations [the United Nations immediate precursor].

This historical document established Jewish legal right to settle somewhere in western Palestine, in particular the area between the Jordan and the Mediterranean, a right that remains unchanged under international law.

The "Mandate for Palestine" was not a naive vision that was just embraced by the international community. Fifty-one countries - the entire League of Nations - declared unanimously on July 24, 1922:

♦ Whereas recognition has been given to the historical connection of the Jewish people with Palestine and as basic grounds for the reconstruction of their national home in that country. "
♦ [Orig .: "Considering recognition has been given to the historical connection of the Jewish people with Palestine and to the grounds for reconstituting their national home in that country."]


American support for a Jewish National Home:

On June 30, 1922, the two chambers of the United States Congress voted unanimously in favor of the joint resolution (the Lodge Fish Resolution [360 °]) with the "establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, "The confirmation of the irrevocable right of the Jews to settle in the area of Palestine somewhere between the Jordan River and the Mediterranean Sea:

♦ Preferably the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people. That the United States of America prefers the creation of a Jewish National Home in Palestine, while clearly understanding that nothing will be done that would detract from the civil and religious rights of Christian and all other non-Jewish communities in Palestine , and that the holy places and religious buildings and locations in Palestine must be adequately protected.
♦ [orig .: “The United States of America favors the establishment in Palestine or a national home for the Jewish people, being clearly understood that nothing shall be done which should prejudice the civil and religious rights of Christian and all other non- Jewish communities in Palestine, and that the holy places and religious buildings and sites in Palestine shall be adequately protected. "]


On September 21, 1922, President Warren G. Harding signed the Lodge-Fish Resolution, which ratified the Balfour Declaration and the establishment of a Jewish homeland in Palestine. The government of the United States (then not a member of the League of Nations) stated that its participation in the First World War and its contribution to the defeat of Germany and the defeat of its allies had given the United States the right to be consulted on the terms of the "Mandate for Palestine."

President Warren G. Harding expressed his support for a Jewish homeland in palestine on June 1, 1921 as follows:

It is impossible for one who has studied at all the service of the Hebrew people to avoid the faith that they will one day be restored to their historic national home and enter a new and yet greater phase of their contribution to the advance of humanity .

The outcome of this request was an "Agreement [The Anglo American Treaty of 1924] between the United States of America and the United Kingdom regarding the rights of the two governments and their subjects in Palestine", an understanding managed by the international right.

The treaty contained the full text of the "Mandate for Palestine." including the introduction and was concluded and signed by their respective plenipotentiaries in London on December 3, 1924; ratified on the advice of the Senate on February 20, 1925; ratified by President Calvin Coolidge on March 2, 1925; ratified by Great Britain on March 18, 1925; ratifications exchanged in London on December 3, 1925; and proclaimed December 5, 1925.

With the ratification of the treaty, the United States of America formally recognized the conditions of the "Mandate for Palestine" and the historical link of the Jewish people with Palestine and the basic ground for the reconstruction of their national home in that country.

Any attempt to deny the right of the Jewish people to Palestine - Eretz-Israel - and to deny them access and control in the area that the Jewish people were assigned by the League of Nations is an unacceptable violation of international law and the Supremacy Clause (Article VI, paragraph 2 of the United States Constitution), which dictates that treaties "shall prevail over the laws of that country," ["shall be the supreme Law of the Land"].

We must do all we can collectively and individually to support the Jewish people and the state of Israel. There is no more important moment than today and I believe that this body has the capacity to help defeat the mantra of "occupation" by insisting that the land of Israel was given to the Jewish people as out of justice and in accordance with existing international law.

Sources:

♦ to an article by Eli E. Hertz The "Mandate for Palestine" is the Best Reply to "Occupation" of December 23, 2009 and an article "U.S. Presidential Support for a Jewish National Home in Palestine - Eretz-Israel ”of 25 May 2011 on the site of Myths & Facts

(Google Translate)


370 views