27 januari 2020

2020-01-27: Caroline B.Glick: ‘Een grote – maar fragiele – triomf van het Zionisme - A great – but fragile – triumph of Zionism


Nederland - English

NEDERLANDS:

Wat de buitenlandse leiders die deze week naar Jeruzalem kwamen om de Internationale Holocaustherdenkingsdag te vieren en de75e verjaardag van de bevrijding van Auschwitz te herdenken, mee naar huis zullen nemen van hun bezoeken, is niet gekend. Maar we weten wel wat ze met zich meebrachten. 

Door: Caroline B.Glick - Israel Hayom
Vertaling: Brabosh

Of ze nu van plan waren of niet, de leiders die deze week naar de hoofdstad van Israël kwamen om hun hoofd te buigen ter nagedachtenis aan de zes miljoen zonen en dochters van Israël die in de Holocaust zijn vermoord, brachten een erkenning van de fundamentele waarheid van het zionisme met zich mee: het land van Israël is het enige echte, eeuwige thuisland van het Joodse volk.

In deze zin markeert de gebeurtenis een triomf van het zionisme over het anti-zionisme. Deze overwinning is nooit verzekerd en er is geen garantie dat de prestatie van deze week zal voortduren. Overweeg de prestatie. Het moderne zionisme – de beweging om het joodse thuisland in het land Israël te reconstrueren na bijna tweeduizend jaar ballingschap – lokte vanaf het begin enorme tegenstand uit.

Het Joodse nationalisme vloog in het midden en de late negentiende eeuw in het gezicht van de heersende zeitgeist(tijdgeest) in elitaire Joodse en niet-Joodse kringen. Die tijdgeest, bedacht door verlichtingsfilosofen en omarmd door het hervormingsjodendom, beweerde dat de joden lid waren van het Mozaïsche geloof, geen natie. Als zodanig waren ze vrij om te assimileren – zonder hun specifieke Joodse identiteit – in een bredere samenleving.

De verwerping van het zionisme door het Gereformeerde Jodendom ten gunste van het universalisme werd door de Holocaust onverminderd doorbroken. Het werd onverminderd door de vestiging van Israël. Het werd hard uitgesproken in 1960.

Zoals Daniel Gordis vertelt in zijn boek We Stand Divided: The Rift between American Joden en Israel, op 23 mei 1960, stapte toenmalig premier David Ben-Gurion het podium van de spreker op de Knesset uit en kondigde aan dat de Israëlische veiligheidstroepen de nazi-oorlogsmisdadiger Adolf Eichmann hadden gevangen en hem naar Jeruzalem hadden gebracht om terecht te staan voor zijn rol in de genocide op het Europese jodendom.

Het Israëlische jodendom reageerde op het wereldschokkende nieuws met het gevoel dat een grote historische rechtvaardigheid was gediend. De gevangenneming van Eichmann was het bewijs dat de Joden niet langer dakloos waren. Door Eichmann te vangen, nam Israël de verantwoordelijkheid op voor het Joodse volk als geheel. Ze hadden een huis. Degenen die joden overal ter wereld schade toebrachten, konden voortaan verwachten door de joden zelf verantwoordelijk te worden gehouden vanuit hun hoofdstad in Jeruzalem.

De leiders van de Amerikaanse Joodse gemeenschap waren allerminst gelukkig met deze gang van zaken. Joseph Proskauer, voormalig president van het Amerikaanse Joodse Comité beweerde dat Israël geen recht had om te handelen in naam van het Joodse volk. Rabbi Elmer Berger van de Amerikaanse Joodse Raad zei dat Israëls gevangenneming van Eichmann een ‘zionistische oorlogsverklaring’ was tegen de Joden in Amerika. Nahum Goldmann, de in New York gevestigde president van de World Zionist Organisation, suggereerde dat buitenlandse juristen zitting moesten nemen in het tribunaal. Dat wil zeggen, hij insinueerde dat Joden die als Joden handelden (in plaats van Amerikanen of Britten) de geloofwaardigheid misten om de architect van de recente genocide op het Joodse volk eerlijk te beoordelen.

Met de Zesdaagse Oorlog van 1967 vernietigden Israëlische Joden het stereotype van de Jood als een zwakke boeteling. De triomf van Israël bracht Joodse trots en nationalisme in joodse harten voort van de Sovjet-gulag naar San Francisco. Na de oorlog omarmde de hervormingsbeweging formeel het zionisme. Maar de hervormingsjoden waren verre van alleen in het omarmen van de anti-zionistische mythe die het feit verwierp dat de joden een natie zijn en dat Israël het joodse thuisland is.

Deze positie werd gelukkig omarmd door de ergste vijanden van Israël – de Arabische staten, de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), de Sovjetunie, de Moslim Broederschap, het Iraanse regime en Hamas. Van de Arabische Liga tot het PLO-charter tot het Hamas-verbond, tot de KGB-propagandawinkel, ze drongen er allemaal op aan dat het zionisme een vorm van Europees kolonialisme was.

De Joden hadden geen wortels in Jeruzalem of het land Israël. Jodendom was slechts een religie. Joden waren geen natie. Israël zelf was niets meer dan een sop voor Europese schuld. Het was een Europees koloniaal project dat werd opgezet om het geweten van Europa te reinigen na de Holocaust.

Een decennium geleden behaalden de anti-zionistische troepen hun grootste politieke overwinning. Op 4 juni 2009 gaf de nieuwe Amerikaanse president Barack Obama zijn ‘Address to the Muslim World’ aan de American University in Cairo. Voordat een publiek dat een groot contingent van Moslim Broederschap-leden omvatte, specifiek uitgenodigd door het Witte Huis, resoneerde Obama hun afwijzing van de Joodse geschiedenis en ontkenning van de Joodse wortels en rechten op het Land Israël.

In Caïro beweerde Obama dat de vestiging van Israël een product was van ‘een tragische geschiedenis … Over de hele wereld werd het Joodse volk eeuwenlang vervolgd, en antisemitisme in Europa culmineerde in een ongekende Holocaust.’ Obama slaagde er nadrukkelijk niet in om een woord uit te spreken over de natie van de historische banden van Israël met zijn thuisland.

In plaats daarvan kondigde hij aan dat hij van Caïro naar het concentratiekamp Buchenwald zou reizen. Jeruzalem was niet op zijn route. Obama’s speech was de meest vijandige daad die elke Amerikaanse leider ooit tegen de Joodse staat heeft gedaan. In een kamer vol met Israëls vijanden resoneerde Obama hun leugens en propaganda.

Premier Benjamin Netanyahu was naar verluidt verbluft door de existentiële vijandigheid jegens Israël en het Joodse volk dat Obama in Caïro toonde. Maar toen hij eenmaal de aard van het probleem inzag, bracht Netanyahu de volgende tien jaar door met aandringen op de waarheid. Ondanks catcalls van kritiek van Israëlische links, van liberale Amerikaanse joden, van de EU en van de Obama-administratie, stonden Netanyahu en de regeringen die hij leidde erop de waarheid steeds weer over Israël en het zionisme te vertellen en drong erop aan dat de waarheid zou worden erkend.

Bij elke gelegenheid verklaarde en bevestigde Netanyahu dat Jeruzalem de eeuwige hoofdstad van het Joodse volk is en nooit de hoofdstad van een andere natie was. Hij verklaarde en herhaalde eindeloos dat Israël het thuisland en de natiestaat van het Joodse volk is en nooit het thuisland of de natiestaat van enig ander volk was. Na verloop van tijd werd het verschil gemaakt.

De komst van tientallen wereldleiders in Jeruzalem ter gelegenheid van de Internationale Holocaustherdenkingsdag en zich inzetten voor het bestrijden van antisemitisme betekent een spectaculaire ommekeer. Door naar Jeruzalem te komen, omarmden de bezoekende hoogwaardigheidsbekleders de waarheid in het hart van het zionisme: Israël werd niet gesticht vanwege Auschwitz. Het werd gesticht omdat de Joden eindelijk thuiskwamen om als een vrije natie in hun thuisland te wonen.

Als de staat Israël in 1939 had bestaan, zou Auschwitz nooit zijn gebouwd. Of ze het zich realiseerden of niet, de aanwezigheid van deze leiders in Jeruzalem op een conferentie op Mt. Herzl, gewijd aan de bestrijding van antisemitisme, maakte duidelijk dat Israël het beste wapen tegen antisemitisme is.

Je verslaat geen antisemitisme met haatspraakwetten, hoewel oordeelkundig geschreven en toegepaste wetten kunnen bijdragen aan de inspanning. Je verslaat antisemitisme door Israël te omarmen. Hoe sterker, veiliger en vreedzamer Israël is, hoe veiliger Joden over de hele wereld zullen zijn.

Deze verbluffende uitspraak – die de leiders eenvoudig deden door samen te komen in Jeruzalem – was honderd jaar in de maak. Het is niet toevallig gebeurd. Het was het product van jaren van hard, ondankbaar werk. En als dat werk niet in de toekomst doorgaat, zal de erkenning vluchtig zijn. Obama’s presidentschap vergemakkelijkte de opkomst van anti-zionistische krachten in de Democratische partij en versterkte anti-zionisten in de Amerikaanse Joodse gemeenschap.

J Street werd gevormd bij het begin van het presidentschap van Obama. Door Israël de schuld te geven voor de afwezigheid van vrede tussen Israël en de Palestijnen, dient het als een incubator voor anti-zionistische en antisemitische Joodse groepen zoals Joodse Voice for Peace en IfNotNow, die het bestaansrecht van Israël verwerpen. Deze groepen radicaliseren op hun beurt het joodse establishment.

In 2018 veroordeelden bijna alle grote Amerikaanse joodse organisaties Israël voor de goedkeuring van de Nation-State Law door de Knesset. De wet die massale publieke steun geniet in Israël, geeft grondwettelijk gewicht aan de identiteit van Israël als de natiestaat van het Joodse volk. De oppositie van groepen zoals de Joodse Federaties van Noord-Amerika voor een wet die niet meer doet dan voor de hand liggend is een duidelijk teken dat het Amerikaanse Joodse zionisme rafelt.

Dan is er de zogenaamde ‘internationale gemeenschap’. Tijdens hun bezoeken deze week verdeelden de Russische president Vladimir Poetin, de Franse president Emmanuel Macron en Prins Charles hun tijd tussen het herdenken van de Holocaust en de belofte om antisemitisme in Jeruzalem te bestrijden enerzijds, en reizen naar Ramallah om Mahmoud Abbas te ontmoeten, Anderzijds een antisemiet die de holocaust ontkent.

De aanbeveling van de officier van justitie om Israëlische leiders en soldaten te berechten voor denkbeeldige oorlogsmisdaden is een poging van de zogenaamde internationale gemeenschap om het bestaan van Israël strafbaar te stellen. Het door de Franse president Emmanuel Macron gemaakte tv-misbruik van Israëlische troepen die hem woensdag in de oude stad hebben beschuldigd, bewijst dat antisemitisme voor de Europese landen een krachtig politiek wapen blijft.

Om te zorgen voor wat nauwgezet is bereikt, moeten we ons inzetten om onze wacht te houden. We moeten de waarheid blijven vertellen en de leugens van de antisemieten oproepen. Het Joodse volk is een natie. Israël is onze staat. Als Israël in 1939 had bestaan, zoals de zionisten en de verdoemde Joden van Europa hadden gehoopt, zou er nooit een holocaust zijn geweest.

Om een nieuwe Holocaust te voorkomen in een wereld die nog doordrenkt is van jodenhaat, moet de gereconstitueerde Joodse staat worden verdedigd. Israëlische leiders en burgers en aanhangers van Israël wereldwijd moeten het opnemen tegen leugenaars en bedriegers die handige mythen over de joodse identiteit creëren die overeenstemmen met hun vooroordelen en levensstijlkeuzes.

Als we deze dingen doen, zullen de evenementen van deze week de weg vrijmaken voor meer triomfen. Als we deze dingen niet doen, als we de gebeurtenissen van deze week als vanzelfsprekend beschouwen, dan zullen we de conferentie in Yad Vashem zich over tien jaar niet herinneren als het moment dat Obama’s antisemitische dekvloer in Caïro een onbeduidende historische voetnoot maakte. In plaats daarvan zullen we zijn toespraak als een keerpunt zien, en de conferentie van deze week als een onbeduidende blip op het scherm van de geschiedenis.


*******************************
ENGLISH
:

What the foreign leaders who came to Jerusalem this week to mark International Holocaust Remembrance Day and commemorate the 75th anniversary of the liberation of Auschwitz will take home from their visits is unknowable. But we do know what they brought with them. Whether they intended to or not, the leaders who came this week to Israel’s capital to bow their heads in memory of the six million sons and daughters of Israel murdered in the Holocaust brought with them a recognition of Zionism’s foundational truth: The Land of Israel is the one and only, eternal homeland of the Jewish people.

Source: Caroline B.Glick - Israel Hayom

In this sense, the event marks a triumph of Zionism over anti-Zionism.This victory was never assured and there is no guarantee that this week’s achievement will endure. Consider the achievement.

Modern Zionism – the movement to reconstitute the Jewish homeland in the land of Israel after nearly two thousand years of exile – provoked enormous opposition from the very start. Jewish nationalism flew in the face of the prevailing zeitgeist in elite Jewish and non-Jewish circles in the mid and late nineteenth century. That zeitgeist, conceived by Enlightenment philosophers and embraced by Reform Judaism asserted that the Jews were members of the Mosaic faith, not a nation. As such, they were free to assimilate – without their particular Jewish identity – into wider society.

The force of Reform Judaism’s rejection of Zionism in favor of universalism was undiminished by the Holocaust. It was undiminished by Israel’s establishment. It was given harsh expression in 1960.

As Daniel Gordis recounts in his book We Stand Divided: The Rift between American Jews and Israel, on May 23, 1960, then-Prime Minister David Ben-Gurion alighted the speaker’s podium at the Knesset and announced that Israeli security forces had captured Nazi war criminal Adolf Eichmann and brought him to Jerusalem to stand trial for his role in the genocide of European Jewry.

Israeli Jewry responded to the earth-shattering news with a sense that a great historical justice had been served. Eichmann’s capture was proof that the Jews were no longer homeless. By capturing Eichmann, Israel was taking responsibility for the Jewish people as a whole. They had a home. Those who harmed Jews anywhere in the world could henceforth expect to be held accountable by the Jews themselves, from their capital in Jerusalem.

The heads of the American Jewish community were not happy with this turn of events.

Joseph Proskauer, former president of the American Jewish Committee claimed Israel had no right to act in the name of the Jewish people. Rabbi Elmer Berger from the American Jewish Council said Israel’s capture of Eichmann was a "Zionist declaration of war" against the Jews in America.

Nahum Goldmann, the New York-based president of the World Zionist Organization suggested that foreign jurists should serve on the court tribunal. That is, he insinuated that Jews acting as Jews, (rather than Americans, or British), lacked the credibility to fairly judge the architect of the recent genocide of the Jewish people.

With the Six-Day War of 1967, Israeli Jews obliterated the stereotype of the Jew as a weak penitent. Israel’s triumph stirred Jewish pride and nationalism in Jewish hearts from the Soviet gulag to San Francisco. Following the war, the Reform movement formally embraced Zionism.

But the Reform Jews had been far from alone in embracing the anti-Zionist myth that rejected the fact that the Jews are a nation and that Israel is the Jewish homeland.

This position was happily embraced by Israel’s worst enemies – the Arab states, the Palestine Liberation Organization, (PLO), the Soviet Union, the Muslim Brotherhood, the Iranian regime, and Hamas. From the Arab League to the PLO charter to the Hamas covenant, to the KGB propaganda shop, all of them insisted that Zionism was a form of European colonialism. The Jews had no roots in Jerusalem or the land of Israel. Judaism was a mere religion. Jews were not a nation. Israel itself was nothing more than a sop for European guilt. It was a European colonial project created to cleanse the conscience of Europe in the wake of the Holocaust.

A decade ago, the anti-Zionist forces scored their greatest political victory. On June 4, 2009, the new American president Barack Obama delivered his "Address to the Muslim World," at American University in Cairo. Before an audience that included a large contingent of Muslim Brotherhood members, specifically invited by the White House, Obama resonated their rejection of Jewish history and denial of the Jewish roots and rights to the Land of Israel.

In Cairo, Obama asserted that Israel’s establishment was a product of "a tragic history … Around the world, the Jewish people were persecuted for centuries, and anti-Semitism in Europe culminated in an unprecedented Holocaust."

Obama pointedly failed to utter a word about the nation of Israel’s historic ties to its homeland.

Instead, he announced that he would travel from Cairo to Buchenwald concentration camp. Jerusalem was not on his itinerary.

Obama’s speech was the single most hostile act any US leader ever took against the Jewish state. Speaking to a room full of Israel’s enemies, Obama resonated their lies and propaganda.

Prime Minister Benjamin Netanyahu was reportedly stunned by the existential hostility towards Israel and the Jewish people Obama displayed at Cairo. But once he recognized the nature of the problem Netanyahu spent the next ten years insisting on the truth. Despite catcalls of criticism from the Israeli left, from liberal American Jews, from the EU, and from the Obama administration, Netanyahu and the governments he led insisted on telling the truth about Israel and Zionism over and over and over again and insisted that the truth be acknowledged. At every opportunity, Netanyahu stated and restated that Jerusalem is the eternal capital of the Jewish people and was never the capital of any other nation. He stated and repeated endlessly that Israel is the homeland and the nation-state of the Jewish people and was never the homeland or nation-state of any other people.

Over time, it made a difference.

The arrival of dozens of world leaders in Jerusalem to mark International Holocaust Remembrance Day and commit themselves to fight anti-Semitism represents a spectacular reversal.

By coming to Jerusalem the visiting dignitaries embraced the truth at the heart of Zionism: Israel was not founded because of Auschwitz. It was founded because the Jews came home to live in their homeland as a free nation, finally.

Had the State of Israel existed in 1939, Auschwitz would never have been built.

Whether they realized it or not, these leaders’ presence in Jerusalem at a conference on Mt. Herzl dedicated to fighting anti-Semitism made clear that Israel is the best weapon against anti-Semitism. You don’t defeat anti-Semitism with hate speech laws, although judiciously written and applied laws can contribute to the effort. You defeat anti-Semitism by embracing Israel. The stronger, more secure and more peaceful Israel is, the safer Jews will be throughout the world.

This stunning statement – which the leaders made simply by congregating in Jerusalem – was a hundred years in the making. It didn’t happen by chance. It was the product of years of hard, thankless work. And if that work doesn’t continue apace into the future, the recognition will be fleeting.

Obama’s presidency facilitated the rise of anti-Zionist forces in the Democratic party and empowered anti-Zionists in the American Jewish community.

J Street was formed at the outset of the Obama presidency. By blaming Israel for the absence of peace between Israel and the Palestinians, it serves as an incubator for anti-Zionist and anti-Semitic Jewish groups like Jewish Voice for Peace and IfNotNow, which reject Israel’s right to exist. These groups, in turn, radicalize the Jewish establishment.

In 2018, almost all major American Jewish organizations condemned Israel for the Knesset’s passage of the Nation-State Law. The law which enjoys massive public support in Israel gives constitutional weight to Israel’s identity as the nation-state of the Jewish people. The opposition of groups like the Jewish Federations of North America for a law that does no more than restate the obvious is a clear sign of that American Jewish Zionism is fraying.

Then there is the so-called "international community."

During their visits this week, Russian President Vladimir Putin, French President Emmanuel Macron and Prince Charles all divided their time between commemorating the Holocaust and pledging to fight anti-Semitism in Jerusalem on the one hand, and traveling to Ramallah to meet with Mahmoud Abbas, a Holocaust-denying anti-Semite on the other.

The International Criminal Court’s prosecutor’s recommendation to try Israeli leaders and soldiers for imaginary war crimes represents an attempt by the so-called international community to criminalize Israel’s very existence.

French President Emmanuel Macron’s made-for-TV abuse of Israeli forces charged with protecting him Wednesday in the Old City is proof that for the nations of Europe, anti-Semitism remains a powerful political weapon.

To secure what has been painstakingly accomplished, we need to commit ourselves to keep our guard up. We must continue to tell the truth and call out the lies of the anti-Semites. The Jewish people are a nation. Israel is our state. Had Israel existed in 1939, as the Zionists and the doomed Jews of Europe had hoped, there never would have been a Holocaust.

To prevent a new Holocaust in a world still drenched in Jew-hatred, the reconstituted Jewish state must be defended. Israeli leaders and citizens and supporters of Israel worldwide must stand up to liars and deceivers who create convenient myths about Jewish identity that conform to their prejudices and lifestyle choices. If we do these things, this week’s events will pave the way to more triumphs.

If we fail to do these things, if we take this week’s events for granted, then ten years hence, we will not remember the conference at Yad Vashem as the moment that rendered Obama’s anti-Semitic screed in Cairo an insignificant historical footnote. Instead, we will view his speech as a turning point, and this week’s conference as an insignificant blip on the screen of history.

226 views