20 februari 2020

2020-02-20: Boekrecensie: Vijftig jaar Palestina Comité - Book Review: Fifty years of Palestine Komitee

Voor wie de pro-Palestijnse beweging een beetje kent is het weinig verrassend dat het gaat om terreur “ontkennen, goedpraten, meedoen”

Boekrecensie van Likoed Nederland, 16 februari 2020.

Onlangs heeft Kees Broer het zeer lezenswaardige boek ‘Vijftig jaar Palestina Komitee’ gepubliceerd.

Kees heeft zelf een extreemlinks verleden. Hij heeft daar echter al lang afstand van genomen. Hij staat nu bekend als een grote vriend van Israël. Toch blijft hij geïnteresseerd in het wel en wee van extreemlinks. Hij schrijft daarover geregeld op zijn blog ‘Keesjemaduraatje’.

Het was ook aanleiding voor hem om in het archief te duiken van het Nederlands Palestina Komitee (NPK). Dat werd hem niet in dank afgenomen. De toegang tot het archief werd hem ontzegd. Hij had toen van de tweeduizend belangrijkste archiefstukken echter al foto’s gemaakt.

Kees is van oorsprong antropoloog. Het boek hinkt daardoor enigszins op twee gedachten, tussen wetenschappelijk verantwoord en een interessante geschiedenis vertellen.

Maar wat het boek bij uitstek laat zien is dat het moeilijk is om pro-Palestijns te zijn zonder terreur goed te praten.

Dat kan ook bijna niet anders natuurlijk: de Palestijnse samenleving verheerlijkt geweld, jihad, terreur en terroristen. Het blijkt uit uitzendingen van de Palestijnse televisie. Ook kan iemand die de Westbank of de Gazastrook bezoekt niet om de vele posters heen op muren die gedode terroristen bejubelen. De laatste weken werd op een nieuw vredesplan ook weer gereageerd met oproepen tot rellen en terreuraanslagen.

De band met terreur was zichtbaar vanaf de start van de NPK. Eén van de oprichters was de Palestijn Mahmoud Rabbani. Hij stond destijds vooral bekend als honorair consul van Koeweit. Maar hij was ook fondsenwerver voor terreurorganisatie Fatah. Dat was in een tijd dat volgens een ambtsbericht van de Binnenlandse Veiligheids Dienst in 1973 Fatah ook Joodse doelen in Nederland verkende voor het plegen van aanslagen. Het logo van de NPK bestond destijds uit een Palestijnse terrorist met sjaal en geweer.

Dit gaat door tot op de dag van vandaag. Zo ging de laatste jaren een bestuurslid van het NPK, Benji de Levie, trots op de foto met Hamas-terroristenleider Haniyeh. Een ander bestuurslid, Ibrahim Al-Baz is als terrorist veroordeeld voor explosieven-smokkel en een recente voorzitter, Wim Langkamp, noemde zelfmoordaanslagen op burgers “legitiem”.

Het laatste laat maar weer zien wat voor abjecte onzin door pro-Palestijnse propagandisten schaamteloos wordt verspreid.

Want de Palestijnen hebben vredesverdragen met Israël gesloten, waarin juist hun belangrijkste verplichting is om te stoppen met terreur. Natuurlijk is het niet ‘legitiem’ om internationale verdragen stelselmatig te schenden.

Maar het is nog veel erger: het opzettelijk vermoorden van willekeurige burgers om politieke redenen is een oorlogsmisdaad in het internationale recht. Hoe kan je in hemelsnaam oorlogsmisdaden ‘legitiem’ noemen?

Het is exemplarisch voor het NPK. Voortdurend wordt – ook officieel naar buiten toe – de vele terreur verdedigd met allerlei bizarre kronkelredeneringen.

Zo is het grootste probleem van de aanslag op de Olympische Spelen van München in 1972, waarbij 12 Israëlische atleten bruut vermoord werden, voor de NPK dat: “de gerechtvaardigde strijd van het Palestijnse volk in een verkeerd daglicht wordt geplaatst”. Bij de terreuraanslag op een school in Ma’alot in 1973, waarbij 30 mensen werden gedood, waarvan 23 kinderen, wordt zelfs verklaard: “de verantwoording voor de tragische afloop ligt bij de Israëlische regering.”

Daarnaast blijken leidende figuren van de NPK zelf betrokken geweest bij terreur, bijvoorbeeld door trainingen voor terroristen te volgen (in Jemen) en de smokkel van bom-tekeningen. Kees Broer veronderstelt dat het hoofdbestuur daar niets van wist, hij heeft althans hierover niets teruggevonden in hun archief. Maar ja, natuurlijk legt iemand geen kennis van strafbare feiten vast in notulen.

Ondanks dat is ook zijn conclusie dat:

”de leden van het NPK de Palestijnse strijd niet steunen ondanks het terroristische geweld, maar eerder dankzij het gebruik van terreur. Het gebruik van geweld door onderdrukte groepen in de derde wereld heeft een grote aantrekkingskracht op linkse activisten.”

Toch kon oud-voorzitter Bertus Hendriks jarenlang als ‘onafhankelijke deskundige’ zijn mening over het Midden-Oosten geven in de media.

Die steun aan de PLO blijft paradoxaal:

“Vijftig jaar steun verlenen aan een hypocriete, corrupte en gewelddadige organisatie, en tegelijkertijd met het morele vingertje naar de staat Israël zwaaien. Het is absoluut een grote prestatie.”

Over antisemitisme heeft Kees Broer ook weinig aanwijzingen gevonden in het archief. Hij ziet de motivatie van de NPK daarom vooral in de extreemlinkse hoek (anti-imperialistisch). Maar ook voor antisemitische uitspraken zal gelden dat die niet gauw zullen zijn vastgelegd. De schrijver van het voorwoord, professor Meindert Fennema, benoemt deze drijfveer wel, in ieder geval bij sommigen.

Nogmaals, voor wie de pro-Palestijnse beweging een beetje kent is het weinig verrassend dat het gaat om terreur “ontkennen, goedpraten, meedoen”. Dit is daarom de ondertitel van het boek.

Dat betekent niet dat het niet een grote verdienste is van Kees Broer dat hij dit door minutieus, jarenlang onderzoek bij het NPK heeft aangetoond. Dat maakt dit boek van groot belang.





******************************
ENGLISH:

For those who know the pro-Palestinian movement a little, it is not surprising that it is about terror "denying, approving, participating

Book review of Likud the Netherlands, February 16, 2020.

Kees Broer recently published the very readable book "Fifty years of Palestine Komitee".

Kees himself has an extreme left past. He has, however, long distance from it. He is now known as a great friend of Israel. Yet he remains interested in the ups and downs of the extreme left. He regularly writes about this on his blog "Keesjemaduraatje".

It was also reason for him to delve into the archive of the Dutch Palestine Committee (NPK). He was not thanked for that. He was denied access to the archive. However, he had already taken photographs of the two thousand most important archive items.

Kees is originally an anthropologist. As a result, the book has somewhat to do with two thoughts, between scientifically justified and an interesting history.

But what the book par excellence shows is that it is difficult to be pro-Palestinian without talking terror properly.

That is almost impossible of course: Palestinian society glorifies violence, jihad, terror and terrorists. It appears from broadcasts from Palestinian television. Also, someone who visits the West Bank or the Gaza Strip cannot ignore the many posters on walls that applaud dead terrorists. In recent weeks, a new peace plan has also responded with calls for riots and terrorist attacks.

The link with terror was visible from the start of the NPK. One of the founders was the Palestinian Mahmoud Rabbani. At the time, he was best known as honorary consul of Kuwait. But he was also a fundraiser for the terror organization Fatah. That was at a time when, according to an official report from the Homeland Security Service in 1973, Fatah also explored Jewish targets in the Netherlands for committing attacks. The NPK logo at the time consisted of a Palestinian terrorist with a scarf and a gun.

This continues to this day. In recent years, for example, a board member of the NPK, Benji de Levie, took pride in the photo with Hamas terrorist leader Haniyeh. Another board member, Ibrahim Al-Baz, was convicted of terrorist smuggling as a terrorist, and a recent chairman, Wim Langkamp, described suicide attacks on civilians as "legitimate."

The latter shows once again what abject nonsense is shamelessly spread by pro-Palestinian propagandists.

Because the Palestinians have concluded peace treaties with Israel, in which their main obligation is to stop terror. Of course it is not "legitimate" to systematically violate international treaties.

But it's even worse: the deliberate killing of arbitrary civilians for political reasons is a war crime in international law. How on earth can you call war crimes "legitimate"?

It is exemplary for the NPK. Constantly - also officially outward - the many terror is being defended with all sorts of bizarre twist arguments.

For example, for the NPK, the biggest problem of the attack on the Munich Olympic Games in 1972, in which 12 Israeli athletes were brutally murdered, is that "the justified struggle of the Palestinian people is being put in the wrong light". The terrorist attack at a school in Ma’alot in 1973, in which 30 people were killed, 23 of which were children, was even declared: "The tragic outcome lies with the Israeli government."

In addition, leading figures from the NPK appear to have been involved in terrorism, for example by following training courses for terrorists (in Yemen) and the smuggling of bomb drawings. Kees Broer assumes that the central administration knew nothing about it, at least he found nothing about this in their archive. But, of course, someone does not record knowledge of criminal offenses in minutes.

Despite that, his conclusion is that:

    ”The members of the NPK do not support the Palestinian struggle despite the terrorist violence, but rather thanks to the use of terror. The use of violence by oppressed groups in the third world has a strong appeal to left-wing activists. "

Yet former chairman Bertus Hendriks was able to give his opinion about the Middle East in the media for many years as an "independent expert".

That support for the PLO remains paradoxical:

    “Providing support for a hypocritical, corrupt and violent organization for fifty years, while waving the moral finger at the state of Israel. It is definitely a major achievement. "

Kees Broer has also found few clues about anti-Semitism in the archive. He therefore sees the NPK's motivation mainly in the extreme left-wing corner (anti-imperialist). But also for anti-Semitic judgments it will apply that they will not be recorded quickly. The author of the preface, Professor Meindert Fennema, does mention this motivation, at least for some.

Again, for those who know the pro-Palestinian movement a little, it is not surprising that it is about terror "denying, approving, participating". This is therefore the subtitle of the book.

That does not mean that it is not a great achievement for Kees Broer that he has demonstrated this through meticulous years of research at the NPK. That makes this book of great importance.

Source: Likoed

Google Translate


228 views