29 februari 2020

2020-02-29: Bouwen Bibi Bouwen! - Build Bibi Build

Nederlands-English

NEDERLANDS:

Door: Caroline Glick

Het vrijgeven van de zwarte lijst  van bedrijven met financiële banden en zakelijke relaties met Israëlische Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria door de Raad voor de Mensenrechten van de VN, is een herinnering aan de kwetsbaarheid van Israël en de kwetsbaarheid van Joden wereldwijd. Die afschuwelijke, intolerante lijst, waarin bedrijven vermeld staan die legitieme zakendoen met gezagsgetrouwe Israëli’s hebben tot doel die bedrijven te boycotten alleen omdat ze Joden zijn. Dit is weer een voorbeeld van de anti-Joodse bloeddorstigheid van de internationale gemeenschap aangevoerd door de VN

Acht jaar lang hebben de VS onder de toenmalige president Barack Obama deze heksenjacht groen licht gegeven. Sinds Donald Trump aantrad, hebben de VS een agressieve poging gedaan om instellingen te straffen die Israël en Joden in de VS en over de hele wereld discrimineren en tot zondebok verklaren, te beginnen bij de VN.

Deze stand van zaken is een welkome opluchting. Maar Israël kan niet op zijn lauweren rusten. Trump staat dit jaar voor herverkiezing. En de enige centrale waarheid van verkiezingen is dat ze onvoorspelbaar zijn.

Momenteel is de Democratische koploper voor de nominatie Senator Bernie Sanders. In een druk, radicaal, grotendeels anti-Israëlisch kandidatenveld, onderscheidt Sanders, de zelfverklaarde socialist, zich als de meest radicale en meest anti-Israëlische kandidaat. De overwinning van Sanders in de voorverkiezingen van New Hampshire dinsdag consolideerde zijn controle over de progressieve basis van de partij.

De implicatie van de kracht van Sanders is eenvoudig. Of hij nu wel of niet de Democratische nominatie wint, hij heeft de controle over de posities en ideologie van de partij al gewonnen. Van hem zijn de ideeën en het beleid dat iedereen haastig omarmt. Sanders zei ooit dat hij wil dat de Democratische partij eruitziet als de Labour Party van Jeremy Corbyn in Groot-Brittannië. En nu, dankzij zijn consolidatie van de progressieve basis, doet het dat steeds meer.

De ‘Corbynisatie’ van de partij werd afgelopen weekend abject duidelijk toen AIPAC, de pro-Israëlische lobby, zijn verontschuldiging aanbood aan de Democratische partij voor een Facebook-advertentie die vorige week werd uitgezonden tegen "de radicalen in het Congres".

De advertentie van AIPAC, die snel werd verwijderd, luidde: "Radicalen in het Congres bedreigen de relatie tussen de VS en Israël door hulp en militaire assistentie te verminderen of af te schaffen, de boycot van Israëlische bedrijven aan te moedigen en duidelijk antisemitische taal te gebruiken."

Het ging verder: "Het is van cruciaal belang dat we onze Israëlische bondgenoten beschermen, vooral omdat ze worden bedreigd door Iran, Hamas, Hezbollah en - misschien meer sinister - door het Amerikaanse Congres."

De meest prominente antisemieten in het congres vandaag de dag, Cong. Rashida Tlaib en Ilhan Omar behoren tot de meest ‘belangrijke’ supporters van Sanders.

AIPAC publiceerde de advertentie in een poging om gematigde Democraten, die worden aangevallen door mensen als Tlaib en Omar over hun steun aan Israël, te helpen. Maar in plaats van AIPAC te bedanken voor het proberen hen te helpen, stonden ze er en keken toe hoe hun collega-democraten - zowel pro-Israël als anti-Israël - de pro-Israëllobby kwaadaardig aanvielen. AIPAC, met overwegend democratische leden, stortte onder de spanning in.

Er werd een "ondubbelzinnige verontschuldiging aan de overweldigende meerderheid van de Democraten in het Congres aangeboden, die terecht beledigd waren door de slecht geformuleerde, opruiende advertentie die onjuiste beweringen inhield.”

Natuurlijk bevatte de advertentie niets dat onnauwkeurig of opruiend was. De enige fout van AIPAC was zijn overtuiging dat "de overweldigende meerderheid" van de Democraten Israël steunt.

Vorige week ondertekenden 107 Democratische congresleden en twaalf Democratische senatoren (waaronder vier presidentskandidaten) brieven aan president Trump, ondersteund door de anti-Israëlische lobby J Street, waarin zijn vredesplan werd afgewezen.

De dag na de vernedering van AIPAC gaf PLO-chef Mahmoud Abbas een  gezamenlijke persconferentie  bij de VN in New York  met de in ongenade gevallen voormalige premier van Israël, Ehud Olmert. Net als de democratische leden van het congres verwierpen de twee mannen het vredesplan van Trump. Nadat ze hun opmerkingen beëindigd hadden, omhelsde en kuste Abbas J Street-voorzitter Jeremy Ben Ami.

JStreet heeft Olmerts reis naar New York gefinancierd.

Terwijl het aanzien van AIPAC afbrokkelt in het zicht van een ‘GeCorbynizeerde’ Democratische partij, rijst de ster van J Street.

Dit brengt ons naar Israël, twee en een halve week voor de  verkiezingen . Premier Benjamin Netanyahu en zijn coalitiepartners weten niet of zij zullen winnen of de macht moeten overdragen aan een linkse regering onder leiding van Benny Gantz. Israël weet niet wie de Amerikanen in november zullen kiezen.

Deze onzekerheid in ogenschouw nemend, wat moet Israël doen?

Elke stap moet gebaseerd zijn op een algemeen begrip van hoe antisemitisme te bestrijden.

Of het nu misdadigers op straat zijn of diplomatieke idioten in mooie pakken, antisemieten zijn pestkoppen. Je krijgt een pestkop er niet toe te stoppen met pesten door hem te sussen. Een pestkop is alleen te stoppen door jezelf groter te maken, zodat hij niet meer gemakkelijk kan aanvallen.

Joden zijn aantrekkelijke doelwitten omdat ze kwetsbaar zijn en gemakkelijk te isoleren. Om antisemieten de pas af te snijden, moeten joden zo onkwetsbaar en zo populair mogelijk zijn.

Dit brengt ons dan bij het plan van Trump. In werkelijkheid is de toekomst van de Joden in Israël en in Amerika verbonden met de uitvoering van Trump’s plan. En in belangrijke mate zijn de verkiezingen van 2 maart een referendum over het vredesplan van Trump.

Als links op 2 maart wint, zal zijn leider Benny Gantz het Trump-plan begraven door het ondergeschikt te maken aan een tot mislukking gedoemde poging om de antisemitische internationale gemeenschap ertoe te brengen de Israëlische soevereiniteit over de gemeenschappen in Judea, Samaria en de Jordaan Vallei te ondersteunen.

De plotselinge en onverwachte beslissing van de regering om zich vóór de verkiezingen van 2 maart tegen de toepassing van de Israëlische wet op de Jordaanvallei en de Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria te verzetten, betekent dat de enige kans dat de deal wordt uitgevoerd is als premier Benjamin Netanyahu als hoofd van een rechts-religieuze coalitie de volgende regering vormt.

Dit betekent niet dat de overheid geen actie mag ondernemen. Integendeel. Er is iets dat Israël kan doen om het Trump-plan te ondersteunen en de overlevingskansen van het plan te vergroten, ongeacht de resultaten van de verkiezingen van 2 maart in Israël en de verkiezingen van november in Amerika.

Vanaf het begin van het moderne zionisme hebben twee vormen van zionisme samengewerkt. De eerste is het diplomatieke zionisme. De tweede is het pionierszionisme. Een van de unieke aspecten van het Trump-plan is dat het beide omvat.

De kaart van Israël in het Trump-plan is een kaart die de Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria toevoegt aan het soevereine Israëlische grondgebied. Het bevestigt de centrale stelregel van het pionierszionisme - de kaart van Israël wordt bepaald door de nederzettingen van Israël. Het land waarin Joden leven is het land dat zij in bezit nemen. De slogan van de vroegere pioniers, "Nog een dunam [hectare], nog een geit," leeft voort, zoals relevant in het Trump-plan.

Wat het diplomatieke zionisme betreft, is het Trump-plan gebaseerd op een erkenning dat Israël de legitieme soeverein is in Judea en Samaria onder internationaal recht. Deze erkenning, honderd jaar nadat die rechten verankerd waren in het internationale recht in het San Remo-verdrag, is een unieke overwinning voor het diplomatieke zionisme.

In de afgelopen 150 jaar, toen de vooruitgang in de ene vorm van het zionisme werd geblokkeerd, werd de andere gecompenseerd door een meer dominante rol te spelen.

Bijvoorbeeld, vanwege de obsessieve vijandigheid van Obama tegenover Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria en buurten in verenigd Jeruzalem, gedurende het grootste deel van Obama's presidentschap, werden pionierende zionisten belemmerd. Israël kon geen nieuwe gemeenschappen bouwen of bestaande gemeenschappen uitbreiden zonder de ziedende toorn van het Witte Huis op de hals te halen.

Toen Theodor Herzl de estafette begon heeft Netanyahu, de grootste diplomatieke zionist sindsdien, het stokje overgenomen. Door zijn ambulante verdediging van de rechten van Israël en de niet-aflatende drang om de bilaterale betrekkingen van Israël met landen over de hele wereld te versterken en te verbreden, stelde Netanyahu Israël in staat om de anti-nederzettingencampagne van de regering Obama te weerstaan en zijn presidentschap door te komen met alle gemeenschappen intact.

Vanwege de plotselinge oppositie van de regering tegen de toepassing van de Israëlische wet op de Jordaanvallei en de Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria voorafgaand aan de verkiezingen van 2 maart, is het diplomatieke pad naar Israëlische soevereiniteit over de gebieden belemmerd. Maar er is een weg vooruit. Het heeft een diplomatieke component, maar het gaat vooral om het bouwen van leefgemeenschappen.

Vooruitlopend op de verkiezingen kan de regering een beslissing nemen met twee componenten. Ten eerste zou het besluit de regering ertoe verplichten de Israëlische soevereiniteit toe te passen op de gebieden waarover het Amerikaans-Israëlische comité momenteel overeenstemming heeft bereikt volgens het Trump-plan. Ten tweede zou het besluit een aanzienlijk bouw in strategische nederzettingsgebieden in Judea en Samaria goedkeuren en formeel goedkeuring geven aan de masterplannen van de gemeenschappen die in de afgelopen twee decennia in Judea en Samaria zijn gebouwd. Deze gemeenschappen hebben jarenlang geen formele goedkeuring gekregen vanwege internationale druk. Het is tijd om ze eerlijk te behandelen.

Een overheidsbesluit in deze zin zou drie vliegen in één klap slaan. Ten eerste zou het een passend antwoord zijn op het vrijgeven van de antisemitische zwarte lijst door de Raad voor de Mensenrechten van de VN.

Ten tweede zou het de Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria aanzienlijk versterken ten voordele van zowel Israël als het Amerikaanse jodendom.

In het geval van Israël zou de bouw in strategisch vitale gemeenschappen en formele goedkeuring van de masterplannen voor de recentere gemeenschappen het voor een vijandige Democratische Regering veel moeilijker maken om de greep van Israël op die gebieden ongedaan te maken en het zo een veel minder kwetsbaar doelwit te maken voor diplomatiek pesten .

Verminderde motivatie bij de Democraten en de VN om Israël over deze gemeenschappen wiens versterking nu moet voorkomen hen later gemakkelijk te kunnen vernietigen,aan te vallen. Dat zal een adempauze bieden aan de Amerikaanse Joden. De progressieven zullen minder tijd besteden hun pijlen te richten naar pro-Israëlische joden vanwege hun steun aan Israël. Dat uitstel zal de Amerikaanse Joden de gelegenheid geven hun middelen te reorganiseren op een manier die hun vermogen om Joodse burgerrechten te beschermen zal uitbreiden in het zicht van een vijandige regering.

Ten slotte zal een dergelijk regeringsbesluit Israël beschermen tegen de grillen van een linkse regering. Het is voor een overheid veel gemakkelijker om geen controversiële actie te ondernemen dan om actie terug te draaien nadat deze is begonnen. Een Gantz-regering zou nooit een besluit nemen om de soevereiniteit over de Jordaanvallei en de Israëlische gemeenschappen te onderschrijven, of de bouw in strategische gebieden en de masterplannen van recente gemeenschappen goed te keuren. Maar het zou moeilijk zijn om een regeringsbesluit van kracht te laten worden wanneer zo’n regering aantreedt.

En als Netanyahu en het door Likud geleide religieuze rechtsblok winnen op 2 maart, zal een beslissing in deze richting vóór de verkiezingen een beslissing om de Israëlische wet daadwerkelijk toe te passen op de Jordaanvallei en de Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria na de verkiezingen, meer lijken op een gedachte achteraf dan op een aardbeving.

De overwinning van Sanders in New Hampshire en het vrijgeven van de antisemitische zwarte lijst door de Raad voor de Rechten van de Mens van de VN herinneren ons aan de gevaren die op de loer liggen. De overheid moet nu zionistische actie ondernemen om die gevaren te verminderen en het enthousiasme van onze vijanden te beteugelen.

Oorspronkelijk gepubliceerd in Israel Hayom.

 

***********************
ENGLISH:

By: Caroline Glick

The UN Human Rights Council’s release Wednesday of its blacklist of companies with financial ties and business relations with Israeli Jewish communities in Judea and Samaria is a reminder of Israel’s vulnerability and the vulnerability of Jews worldwide. The vile, bigoted list, which singles out for boycott firms that do legitimate business with law-abiding Israelis just because they are Jews is yet another example of the UN-led international community’s anti-Jewish bloodlust.

For eight years, under then-President Barack Obama, the US green-lighted these witch hunts. Since Donald Trump took office, the US has led an aggressive effort to punish institutions that scapegoat and otherwise discriminate against Israel and Jews in the US and around the world, beginning at the UN.

This state of affairs is a welcome relief. But Israel cannot rest on its laurels. Trump is standing for reelection this year. And the one central truth of elections that they are unpredictable.

Currently, the Democratic frontrunner is for the nomination is Senator Bernie Sanders. In a crowded, radical, largely anti-Israel field of candidates, Sanders, the self-avowed socialist, stands out as the most radical and most anti-Israel candidate. Sanders’ victory in the New Hampshire primaries Tuesday consolidated his control over the party’s progressive base.

The implication of Sanders’ power is straightforward. Whether or not he wins the Democratic nomination, he has already won control over the party’s positions and ideology. His are the ideas and policies everyone else is rushing to embrace. Sanders once said that he wants the Democratic party to look like Jeremy Corbyn’s Labour Party in Britain. And now, thanks to his consolidation of the progressive base, it increasingly does.

The Corbynization of the party was on abject display last weekend when AIPAC, the pro-Israel lobby issued a groveling apology to the Democratic party for a Facebook ad it ran last week against “the radicals in Congress.”

AIPAC’s ad, which it quickly removed, said, “Radicals in Congress are threatening the US-Israel relationship by reducing or cutting aid and military assistance, encouraging the boycott of Israeli companies, and using plainly anti-Semitic language.”

It continued, “It’s critical that we protect our Israeli allies especially as they face threats from Iran, Hamas, Hezbollah and – maybe more sinister – right here in the US Congress.”

The most prominent anti-Semites in Congress today, Cong. Rashida Tlaib and Ilhan Omar are among Sanders’ most valuable supporters.

AIPAC ran its ad in a bid to help moderate Democrats who are being attacked by the likes of Tlaib and Omar over their support for Israel. But rather than thank AIPAC for trying to help them, they stood by and watched as their fellow Democrats – pro-Israel and anti-Israel alike – viciously attacked the pro-Israel lobby. AIPAC, with its overwhelmingly Democratic membership, collapsed under the strain.

It offered an “unequivocal apology to the overwhelming majority of Democrats in Congress who are rightfully offended by the inaccurate assertion that the poorly worded, inflammatory advertisement implies.”

Of course, there was nothing in the ad that was either inaccurate or inflammatory. AIPAC’s only mistake was its belief that “the overwhelming majority” of Democrats support Israel.

Just last week, 107 Democratic members of Congress and twelve Democratic senators, (among them four presidential candidates), signed letters to President Trump supported by the anti-Israel lobby J Street rejecting his peace plan.

The day after AIPAC’s humiliation, PLO chief Mahmoud Abbas gave a joint press conference at the UN in New York with Israel’s disgraced former prime minister Ehud Olmert. Like Congressional Democrats, the two men rejected Trump’s peace plan. As they ended their remarks, Abbas hugged and kissed J Street Chairman Jeremy Ben Ami.

JStreet funded Olmert’s trip to New York.

As AIPAC crumbles in the face of a Corbynized Democratic party, J Street rises.

This brings us to Israel, two and a half weeks before its elections. Prime Minister Benjamin Netanyahu and his coalition partners don’t know they it will win or transfer power to a leftist government led by Benny Gantz. Israel doesn’t know who the Americans will be elect in November.

Facing this uncertainty, what should it do?

Any move has to be based on a general understanding of how to fight anti-Semitism.

Whether they’re thugs on the street or diplomatic goons in fancy suits, anti-Semites are bullies. You don’t get a bully to quit picking on you by appeasing him. You get a bully to quit picking on you by growing too big for him to easily attack.

Jews are attractive targets because they are vulnerable and easily isolated. To make anti-Semites back off, Jews need to be as invulnerable and as popular as possible.

This then brings us to the Trump plan. In a real sense, the future of the Jews in Israel and in America is tied up with the implementation of the Trump plan. And to a significant degree, the March 2 election is a referendum on Trump’s peace plan.

If the left wins on March 2, its leader Benny Gantz will bury the Trump plan by subsuming it in a doomed-to-fail effort to get the anti-Semitic international community to support Israeli sovereignty over the communities in Judea and Samaria and the Jordan Valley.

The administration’s sudden and unexpected decision to oppose the application of Israeli law to the Jordan Valley and the Jewish communities in Judea and Samaria before the March 2 elections means that the only chance that the deal has of being implemented is if Prime Minister Benjamin Netanyahu forms the next government as the head of a right-religious coalition.

This doesn’t mean that the government is barred from action. To the contrary. There is something Israel can do to sustain the Trump plan and increase the plan’s chances of survival regardless of the results of the March 2 elections in Israel and the November elections in America.

From the dawn of modern Zionism, two forms of Zionism have operated in tandem. The first is diplomatic Zionism. The second is pioneering Zionism. One of the unique aspects of the Trump plan is that it embraces both.

The map of Israel envisioned in the Trump plan is a map that adds the Jewish communities in Judea and Samaria to sovereign Israeli territory. It bears out the central maxim of pioneering Zionism – the map of Israel is determined by the settlement of Israel. The land Jews live in is the land over which they take possession. The slogan of the pre-state pioneers, “One more dunam [hectare], one more goat,” lives on, as relevant than ever in the Trump plan.

As for diplomatic Zionism, the Trump plan is predicated on a recognition that Israel is the legitimate sovereign in Judea and Samaria under international law. This recognition, a hundred years after those rights were anchored in international law in the San Remo Convention, is a singular triumph for diplomatic Zionism.

Over the past 150 years, when progress in one form of Zionism was blocked, the other compensated by taking a more dominant role.

For instance, due then Obama’s obsessive hostility towards Israeli communities in Judea and Samaria and neighborhoods in united Jerusalem, throughout most of Obama’s presidency, pioneering Zionists were stymied. Israel couldn’t build new communities or build much of anything inside existing communities without incurring the white wrath of the White House.

So Netanyahu, the greatest diplomatic Zionist since Theodor Herzl grabbed the baton and started running. Through his peripatetic defenses of Israel’s rights and relentless push to strengthen and widen Israel’s bilateral relations with countries around the world, Netanyahu enabled Israel to withstand the Obama administration’s anti-settlement pressure campaign and get through his presidency with all communities intact.

Due to the administration’s sudden opposition to the application of Israeli law over the Jordan Valley and the Israeli communities in Judea and Samaria ahead of the March 2 elections, the diplomatic pathway to Israeli sovereignty over the areas is stymied. But that there is a path forward. It has a diplomatic component but it mainly involves community building.

Ahead of the election, the government can pass a decision with two component parts. First, the decision would commit the government to apply Israeli sovereignty over the areas currently being agreed to by the American-Israel committee in accordance with the Trump plan. Second, the decision would approve significant building in strategic settlement areas in Judea and Samaria and give formal approval to the master plans of the communities built in Judea and Samaria over the past two decades. These communities have been denied formal approval for years due to international pressure. The time has come to treat them fairly.

A government decision along these lines would kill three birds with one stone. First, it would be an appropriate response to the UN Human Rights Council’s release of its anti-Semitic blacklist.

Second, it would significantly reinforce the Jewish communities in Judea and Samaria to the benefit of Israel and American Jewry alike.

In Israel’s case, construction in strategically vital communities and formal approval of the master plans of the younger communities would make it much more difficult for a hostile Democratic administration to harm Israel’s hold on the areas and so make Israel a much less vulnerable target for diplomatic bullying.

Decreased Democratic and UN interest motivation to attack Israel over these communities, whose reinforcement now would obviate the prospect of easily destroying them later, will provide breathing room for American Jews. Progressives will spend less time targeting pro-Israel Jews for their support for Israel. That respite will give the American Jews the opportunity to reorganize their resources in a manner that will expand their ability to protect Jewish civil rights in the face of a hostile administration.

Finally, such a government decision will protect Israel from the vagaries of a leftist government. It’s much easier for a government not to take controversial action than to walk back action after it’s been taken. A Gantz government would never pass a decision to endorse sovereignty over the Jordan Valley and the Israeli communities, or approve building in strategic areas and approve the master plans of young communities. But it would be hard-pressed to supplant a government decision in effect when it takes office.

And if Netanyahu and the Likud-led religious-right bloc win on March 2, a decision along these lines before the election will make a decision to actually apply Israeli law to the Jordan Valley and the Israeli communities in Judea and Samaria look more like an afterthought than an earthquake.

Sanders’ victory in New Hampshire and the UN Human Rights Councils release of its anti-Semitic blacklist remind us of the dangers lurking around the corner. The government must take Zionist action now to blunt those dangers and curb our enemies’ enthusiasm.

Originally published at Israel Hayom.

 

249 views