15 juli 2020

2020-07-15: Bibi tussen Hoover en FDR - Bibi Between Hoover and FDR

Vertrekkend president Herbert Hoover schudt de hand van de binnenkomende Franklin Roosevelt na de inhuldiging van Roosevelt. (Foto door © Bettmann/CORBIS/Bettmann Archief)

Nederlands - English

NEDERLANDS:

 Net als de president uit het Depressie-tijdperk, is Netanyahu mentaal ongeschikt om geld te spenderen aan de failliete massa.

 Door: Jerusalem Post - Middle Israel Today  

President HERBERT Hoover was als aangeschoten wild toen hij een persoonlijke brief schreef aan Franklin D. Roosevelt en deze aan een agent van de Geheime Dienst gaf die de gekozen president aantrof bij een journalistenbanket en hem discreet het 10 pagina's tellende pleidooi overhandigde.

Het was meer dan drie maanden na zijn verpletterende verkiezingsnederlaag, maar de patriottische Hoover verloor niets van zijn gevoel voor burgerplicht. Met de mogelijkheid van een hernieuwde run op banken smeekte hij Roosevelt om aankondigingen te doen die het volk zouden kalmeren.  

"Het zou het land zeer stabiliseren," schreef de vertrekkende president, "als het snel zeker wordt dat... de begroting zonder enige twijfel in  evenwicht zal komen, zelfs als er nog meer belastingen nodig zijn."  

Het was het afscheid van een diehard conservatieveling, die het tijdperk van een handjeklap-regering afsloot, dat zo bij hem paste en tragisch genoeg verlengd werd. Roosevelt zou eigenlijk fiscaal meer conservatief blijken te zijn dan veel mensen zich realiseerden, maar hij behandelde de Depressie met het soort massale overheidsingrijpen waar conservatieven als Hoover mentaal niet toe in staat waren.

In principe is dat wat er gebeurde met Benjamin Netanyahu toen hij geconfronteerd werd met de economische grimmigheid van de coronaviruspandemie.

De zwakke plekken in Netanyahu's reactie op de economische crisis waren tactische, analytische en vooral emotionele aard.

Op het tactische vlak werden goede mensen die hem hadden kunnen helpen door Netanyahu opzijgeschoven, met name Naftali Bennett, wiens reactie op de pandemie als minister van Defensie zelfs indruk maakte op zijn politieke tegenstanders. In plaats van Bennett te machtigen, heeft Netanyahu hem ter zijde geschoven.  

Deze week herhaalde zich ditzelfde, toen Netanyahu minister van Financiën Israel Katz buitensloot van een overleg  met de voormalige president van de Bank of Israel Stanley Fischer en de huidige president Amir Yaron. Netanyahu heeft Katz zelf aangesteld om de economie  tijdens de coronacrisis aan te pakken. Hoe is het voor Katz om te werken onder een baas die hem zo vernedert?  

Op het analytische vlak deed Netanyahu's beoordeling van de economische betekenis van de pandemie denken aan de reactie van de Republikeinen tijdens de Depressie.

In 2008 heeft de regering van Olmert als reactie op de wereldwijde crisis een geoormerkt stimuleringspakket gelanceerd, maar dit werd nooit geactiveerd. Met dit in gedachten vond Netanyahu blijkbaar dat ook hij een groot uitgavenplan kon aankondigen en vervolgens de uitvoering ervan kon uitstellen.  

Ja, tenzij we het ooit zullen vinden in een dagboek dat hij gaat schrijven, zullen we niet zeker weten wat er door zijn hoofd ging toen hij op feestelijke wijze zijn goedkeuring gaf aan NIS 100 miljard aan stimuleringsmaatregelen.  

Wat we wel weten is dat de betalingen aan mensen met een middeninkomen waarvan het levensonderhoud vernietigd was, langzaam en krenterig werden vrijgegeven en gepaard gingen met kleingeestige eisen, zoals het aantonen van een 25% daling van de omzet in dit voorjaar ten opzichte van vorig voorjaar.

Daarom heeft het ministerie van Financiën deze week zelf toegegeven dat het tot nu toe slechts 47% van die NOS 100b. heeft gebruikt, die met ongeveer 8% van het BBP veel lager was dan de stimuleringspakketten van andere ontwikkelde economieën zoals Japan (21%), de VS (13%), Zweden (12%), Duitsland (10,7%) en Frankrijk (9,3%).

Daarom was het zo stuitend om Netanyahu te horen beweren, dinsdag in een Zoom-bijeenkomst met bijna failliete restauranthouders: "Ik dacht dat [de ontvanger] [de website van de belastingdienst] bezoekt, klikt... en het geld komt meteen naar buiten," waarna de directeur van de belastingdienst, Eran Yaakov hem berispt: "Ik eis van u dat het ook op deze manier wordt gedaan; maak de aanpassingen!”  

De fiscus, in de persoon van een professionele advocaat en boekhouder, zei niets tijdens de vergadering, maar de volgende dag gaf hij gegevens vrij waaruit bleek dat zijn bureau deed wat hem werd opgedragen. Hij keurde een betaling van totaal  NIS 1.658b. goed en betaalde aan 79.574 ontvangers van de 90.453 aanvragers uit.  

Met andere woorden, de bureaucratie deed haar werk. Het probleem lag in de instructies die het kreeg, en het probleem met de instructies was de illusie van de premier dat het coronavirus de komende zomer zal verdampen. Geleid door dezelfde illusie heeft hij in een weids gebaar voorbarig en in een noodlottige haast  de scholen laten heropenen.

Helaas, de pandemie gaat nergens heen, en bij alle plannen moet men rekening houden dat het in ieder geval tot volgend jaar zal blijven bestaan. In de tussentijd zal het de plicht van de regering zijn om te doen wat voor Netanyahu-de-monetarist net zo emotioneel moeilijk te doen is als het was voor Hoover-de-Republikein: uitgeven.

Met betrekking tot wat er nu moet gebeuren variëren de plannen.

Minister van Financiën Katz wil werkloze loontrekkenden "verhoogde werkloosheidsuitkeringen" geven en "maandelijks levensonderhoud" aan bedrijfseigenaren wier bedrijven "aanzienlijk beschadigd" zijn.

De voormalige burgemeester van Jeruzalem en aspirant-minister van Financiën, Nir Barkat, suggereert diverse formules voor ondersteuning, zoals het toekennen van NIS 28b. aan 60.000 bedrijven waarvan de omzet met meer dan 50% is gedaald, en het compenseren van bedrijven met kleinere verliezen door hen 25% van hun verliezen, door corona, te geven, als hun jaarlijkse inkomen minder dan NIS 20 miljoen is, en 12,5% als ze groter zijn dan dat.  

De voormalige president van de Bank of Israel, Karnit Flug, stelt voor om de tijdslimieten voor de werkloosheidslonen te schrappen zolang het werkloosheidscijfer in dubbele cijfers is uitgedrukt. Bovendien zouden de werklozen economisch verantwoorde opleidingen moeten worden aangeboden in vakken als Engels of digitale ontwikkeling  

De Bank of Israel bereidt een plan voor om de aflossing van hypotheken en zakelijke leningen met zes maanden uit te stellen.

En de ideeën gaan maar door en door, allemaal aannemelijk, en velen zullen zeker worden uitgevoerd, als Netanyahu maar de intellectuele reis van Hoover naar Roosevelt kan maken, en de emotionele overgang van arrogantie naar nederigheid.  

Eenmaal nederig zal de Netanyahu, die opschepte dat zijn aanpak van de pandemie een wereldwijd rolmodel is, verdwijnen. Net als de solist die Bennett en Katz vernederde, en het onfeilbare genie dat eerder dan zijn eigen schuld te aanvaarden de schuld gaf aan de onschuldige belastingman. Net zoals hij de schuld van zijn juridische beproevingen gaf aan de onberispelijke rechterlijke macht, en van zijn geknoei met de begroting vanwege het coronavirus aan de Knesset.  

De kans dat dit alles gebeurt is natuurlijk groot; net zo groot als de kans dat Hoover de New Deal zou leveren.


**************************
ENGLISH:

Outgoing President Herbert Hoover shakes the hand of incoming Franklin Roosevelt after Roosevelt's inauguration. (Photo by ¬© Bettmann/CORBIS/Bettmann Archive) 

 Like the Depression-era president, Netanyahu is mentally unbuilt to hand out cash to the bankrupt masses

By: Jerusalem Post - Middle Israel Today  

HERBERT Hoover was a lame duck president when he handwrote a personal letter to Franklin D. Roosevelt and gave it to a Secret Service agent who found the president-elect in a journalists’ banquet, and discreetly handed him the 10-page plea.  

It was more than three months since his crushing defeat at the ballots, but the patriotic Hoover lost none of his sense of civic duty. Facing renewed runs on banks, he begged Roosevelt to make announcements that would calm the people.  

“It would steady the country greatly,” wrote the departing president, “if there could be prompt assurance that… the budget will be unquestionably balanced even if further taxation is necessary.”  

It was the parting shot of a die-hard conservative along with the era of hands-off government that he so fully embodied and so tragically prolonged. Roosevelt would actually prove more fiscally conservative than many people realize, but he treated the Depression with the kind of massive government intervention that conservatives like Hoover were mentally unbuilt to do.  

In principle, that is what happened with Benjamin Netanyahu as he faced the coronavirus pandemic’s economic wrath.      

THE FLAWS in Netanyahu’s response to the economic crisis were tactical, analytical and, above all, emotional.  

On the tactical front, Netanyahu undermined and sidelined good people who could have helped his effort, most notably Naftali Bennett, whose response to the pandemic as defense minister impressed even his political adversaries. Rather than empower Bennett, Netanyahu disposed of him.  

This week the syndrome repeated itself, when Netanyahu left Finance Minister Israel Katz out of a consultation he held with former Bank of Israel governor Stanley Fischer and current Governor Amir Yaron. Katz is Netanyahu’s own appointee for treating the coronavirus economy. How is he supposed to work under such a humiliating boss?  

On the analytical front, Netanyahu’s assessment of the pandemic’s economic meaning was reminiscent of the Republicans’ response to the Depression.

Recalling the Olmert government’s response to the 2008 global crisis, in which a stimulus package was earmarked but never activated, Netanyahu apparently thought he too could announce a big spending plan and then procrastinate with its delivery.  

Yes, unless we will someday find it in a journal he is writing, we won’t know for sure what went through his mind when he festively approved NIS 100 billion in stimulus spending.  

What we do know is that payments to middle-income people whose livelihoods were shattered were released slowly and stingily, and subjected to petty demands like demonstrating a 25% decrease in this spring’s turnover compared with last spring’s.  

That is why, by the Finance Ministry’s own admission this week, it has so far used only 47% of that NIS 100b. which, at roughly 8% of GDP, was to begin with much lower than stimulus packages of other developed economies like Japan (21%), the US (13%), Sweden (12%), Germany (10.7%) and France (9.3%).

That is why it was so appalling to hear Netanyahu claim, in a Zoom meeting Tuesday with devastated restaurateurs, “I thought [the recipient] enters [the Tax Authority’s website], clicks… and the money goes out immediately,” and then reprimand Tax Authority Director Eran Yaakov: “I demand of you that it be done this way; make the corrections!”  

The taxman, a professional lawyer and accountant, said nothing during the meeting, but the following day he released data showing his agency did as it was told, approving a total of NIS 1.658b. in payments to 79,574 recipients out of 90,453 applicants.  

The bureaucracy, in other words, did its job. The problem lay in the instructions it got, and the problem with the instructions was the prime minister’s delusion that the economic coronavirus will evaporate come summer, in the spirit of his premature, sweeping and fateful rush to reopen the schools.

Sadly, the pandemic is going nowhere, and all planning must assume it will stick around at least until this time next year. In the interim, it will be the government’s duty to do what for Netanyahu-the-monetarist is as emotionally hard to do as it was for Hoover-the-Republican: spend.      

PLANS VARY concerning what needs to be done next.  

Finance Minister Katz wants to give unemployed wage earners “enhanced unemployment payments” and “monthly living stipends” to business owners whose businesses have been “significantly hurt.”  

Former Jerusalem mayor, and aspiring finance minister, Nir Barkat suggests assorted handout formulas, like granting NIS 28b. to 60,000 businesses whose turnovers dropped by more than 50%, and compensating businesses with smaller losses by giving them 25% of their pandemic losses if their annual income is less than NIS 20 million, and 12.5% if they are bigger than that.  

Former Bank of Israel governor Karnit Flug suggests canceling time limits on unemployment wages as long as the jobless rate is in double digits. In addition, the jobless should be offered economically empowering training courses in subjects like English or digital literacy.  

Most effectively and urgently, the Bank of Israel is preparing a plan that will allow a six-month postponement of mortgage and business loans repayments.

And the ideas flow on and on, all plausible, and many will surely be implemented, if only Netanyahu can make the intellectual journey from Hoover to Roosevelt, and the emotional transition from arrogance to humility.  

Once humble, the Netanyahu who boasted that his handling of the pandemic is a global role model – will vanish, as will the soloist who shed Bennett and humiliated Katz, and the infallible genius who rather than accept his own blame blamed the innocent taxman, just like he blamed his legal travails on the blameless judiciary, and his fumbling of the coronavirus’s budgeting on the Knesset.  

Chances of all this happening are of course high; as high as chances were that Hoover will deliver the New Deal.

271 views