27 november 2020

2020-11-27: Wanneer krijgen Joodse vluchtelingen uit Arabische landen de gerechtigheid die ze verdienen? - When will Jewish refugees from Arab countries get the justice they deserve?

Nederlands - English

NEDERLANDS:

Wanneer de reguliere media en de Verenigde Naties verwijzen naar vluchtelingen in de context van het Israëlisch-Palestijnse conflict, bedoelen ze meestal alleen de zogenaamde Palestijnse vluchtelingen.

Hoewel er veel kan worden gezegd over de Palestijnse vluchtelingen en hun controversieel unieke en bevoorrechte status wereldwijd, richten de media en internationale organisaties zich zelden tot honderdduizenden Joden die halverwege met geweld uit hun huizen en gemeenschappen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika werden verbannen in de 20ste eeuw.

Terwijl veel, zo niet de meeste, Palestijnse vluchtelingen pas in de vorige eeuw in hun nieuwe huizen in het Heilige Land waren aangekomen, woonden Joden al meer dan 2500 jaar in plaatsen als Irak. In feite is de joodse aanwezigheid in het wijdere Midden-Oosten meer dan 1000 jaar ouder dan de opkomst van de islam, evenals de Arabische verovering, bezetting en kolonisatie van de regio.

In het begin van de 20e eeuw woonden ongeveer 850.000 Joden in wat tegenwoordig bekend staat als de ‘Arabische wereld’. Tegenwoordig zijn er echter niet meer dan een paar duizend Joden in die regio – wat betekent dat dit een van de meest succesvolle etnische zuiveringen in de moderne geschiedenis was.

In 2014 keurde de Israëlische Knesset een wet goed die voorschrijft dat 30 november de dag zou zijn om de verdrijving van Joden uit de Arabische landen en Iran te herdenken. De kwestie joodse vluchtelingen uit Arabische landen blijft onopgelost, hoewel het internationaal recht en VN-resoluties een verhaal vereisen.

Bij twee verschillende gelegenheden oordeelde de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de VN (UNHCR) dat Joden die uit Arabische landen vluchtten inderdaad bonafide vluchtelingen waren die onder haar mandaat vielen.

Veel van de meest pertinente en relevante resoluties over het conflict die naar vluchtelingen verwijzen – waaronder resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de VN en resolutie 242 van de VN-Veiligheidsraad – doen dit zonder het type vluchteling te definiëren. Dit betekent dat dergelijke resoluties – of het nu gaat om compensatie of hulp – ook kunnen en moeten gelden voor Joodse vluchtelingen.

Ondertussen zijn er 172 resoluties specifiek over Palestijnse vluchtelingen, 13 VN-agentschappen en -organisaties die een mandaat hebben gekregen of nieuw zijn opgericht om bescherming en hulp te bieden aan Palestijnse vluchtelingen en tientallen miljarden dollars zijn uitgegeven door de internationale gemeenschap om diensten en hulp te verlenen aan Palestijnse vluchtelingen.

In diezelfde periode boden de Verenigde Naties geen specifieke resoluties, geen steun van VN-agentschappen, noch enige financiële hulp van de internationale gemeenschap om het lijden van Joodse vluchtelingen uit Arabische landen te verminderen. 

In tegenstelling tot Palestijnse vluchtelingen waren de Joden uit Arabische landen niet betrokken als strijders, hadden Joodse leiders niet opgeroepen tot de vernietiging van de landen waarin ze woonden, noch tot de vernietiging van hun inwoners, en bevonden zich zelfs niet in een oorlogstheater.

Ze leefden als gezagsgetrouwe burgers, onder repressieve dhimmi (‘tweederangs’) onderwerping – een speciaal discriminerend rechtssysteem voor joden, die speciale antisemitische belastingen moesten betalen en pogroms en bloedbaden moesten doorstaan.

Van de ene op de andere dag in 1946 – twee jaar voorafgaand aan de onafhankelijkheidsverklaring van Israël – werden dankzij een beslissing van de Arabische Liga alle Joden in de lidstaten als vijanden beschouwd. Hun staatsburgerschap werd ingetrokken, hun bankrekeningen werden bevroren, tienduizenden werden uit bepaalde beroepen gegooid en velen werden gevangengezet, simpelweg vanwege hun identiteit.

Hoewel het aantal Palestijnse vluchtelingen uit 1948 ongeveer tweederde is van het aantal Joodse vluchtelingen, was het verschil in persoonlijke en gemeenschappelijke bezittingen groot. Hoewel de gemiddelde Palestijnse vluchteling van het platteland was en weinig bezittingen bezat, waren de Joden in plaatsen als Bagdad en Caïro stedelijk, kosmopolitisch en rijk.

Volgens het onderzoek van een internationaal accountantskantoor zouden de totale activa van deze onteigende Joden in de huidige valuta ongeveer $ 250 miljard waard zijn. Bij de berekeningen is rekening gehouden met grond, onroerend goed in steden en dorpen, bedrijfswaarde, verlies van inkomen en inkomenspotentieel, roerende goederen en joods openbaar en gemeenschappelijk bezit.

In 2009 keurde het Amerikaanse Congres een wetsvoorstel goed waarin de benarde situatie van de Joodse vluchtelingen wordt erkend, waarbij wordt opgemerkt dat, wil een …

[..] alomvattend vredesakkoord in het Midden-Oosten geloofwaardig en duurzaam zijn, die overeenkomst alle openstaande kwesties met betrekking tot de legitieme rechten van vluchtelingen moet aanpakken en oplossen. Waaronder joden, christenen en andere bevolkingsgroepen die zijn ontheemd uit landen in het Midden-Oosten.

De Amerikaanse resolutie moedigt de president en de regering aan om joodse en andere vluchtelingen te vermelden bij het noemen van Palestijnse vluchtelingen op internationale fora. Dit werd gevolgd door een wet in de Knesset die ook verplichtte dat de Israëlische regering de kwestie van de Joodse vluchtelingen ter sprake brengt wanneer de kwestie van vluchtelingen aan de orde wordt gesteld.

De meeste Joden in Israël zijn Mizrahim (letterlijk ‘Oosters’) uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Zij of hun nakomelingen werden met bijna niets uit hun huizen gegooid en velen werden vermoord of stierven tijdens hun vlucht. Israël, als het nationale thuisland van het Joodse volk, nam hen op zoals alle Joden die op de vlucht waren voor vervolging, en hielp hen te integreren en op te gaan in hun nieuwe oude huis, waar ze een nieuw leven voor zichzelf creëerden.

Dit betekent echter niet dat hun pijn en lijden moeten worden vergeten, of dat er geen genoegdoening moet worden geëist. De kern van dit conflict – en de onwil van de media en internationale instanties om het aan te pakken – is altijd geweest de erkenning van de Joden als een natie die de nationale soevereiniteit in hun inheems en voorouderlijk thuisland heeft hersteld.

De aanvallen en etnische zuivering van Joden in Arabische landen was een van de meest flagrante voorbeelden van de gewelddadige afwijzing van Joodse mensenrechten door Arabische leiders. Hoewel sommige maatregelen – zoals de Clinton Parameters, richtlijnen voor een einde aan het conflict, gepresenteerd door de toenmalige president Bill Clinton in 2000 – verwezen naar een internationaal fonds voor zowel Arabische als Joodse vluchtelingen die door het conflict waren ontheemd, blijft de kwestie aan de zijlijn.

Ideeën zoals een internationaal compensatiefonds, of een fonds dat wordt gefinancierd door Arabische landen die de Joden hebben verdreven, of het voorstel voor de ene vluchtelingencrisis om de andere op te heffen, zijn allemaal op een bepaald moment naar voren gebracht. Hoe dan ook, om het Israëlisch-Arabische conflict, inclusief het Israëlisch-Palestijnse conflict, op te lossen, moet de misdaad van etnische zuivering van Joden worden erkend. Dan moet genereus verhaal worden geëist en verleend.

Bronnen: Brabosh: ♦ naar een artikel van James Sinkinson “When will Jewish refugees from Arab nations get the justice they deserve?” van 24 november 2020 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)


**************************************
ENGLISH:

When the mainstream media and the United Nations refer to refugees in the context of the Israeli-Palestinian conflict, they usually only mean the so-called Palestinian refugees.

While much can be said about the Palestinian refugees and their controversially unique and privileged status worldwide, the media and international organizations rarely address hundreds of thousands of Jews who were forcibly expelled from their homes and communities in the Middle East and North Africa halfway through in the 20th century.

While many, if not most, Palestinian refugees had arrived in their new homes in the Holy Land only in the last century, Jews had lived in places like Iraq for over 2,500 years. In fact, the Jewish presence in the wider Middle East predates the rise of Islam more than 1,000 years, as does the Arab conquest, occupation, and colonization of the region.

In the early 20th century, about 850,000 Jews lived in what is today known as the "Arab World." Today, however, there are no more than a few thousand Jews in that region - meaning this was one of the most successful ethnic cleansing in modern history.

In 2014, the Israeli Knesset passed a law stipulating that November 30 would be the day to commemorate the expulsion of Jews from Arab countries and Iran. The issue of Jewish refugees from Arab countries remains unresolved, although international law and UN resolutions require a redress.

On two separate occasions, the UN High Commissioner for Refugees (UNHCR) ruled that Jews fleeing Arab countries were indeed bona fide refugees under its mandate.

Many of the most pertinent and relevant resolutions on the conflict referring to refugees - including UN General Assembly Resolution 194 and UN Security Council Resolution 242 - do so without defining the type of refugee. This means that such resolutions - be it compensation or aid - can and should also apply to Jewish refugees.

Meanwhile, there are 172 resolutions specifically on Palestinian refugees, 13 UN agencies and organizations mandated or newly established to provide protection and aid to Palestinian refugees, and tens of billions of dollars have been spent by the international community to provide services and aid. grant to Palestinian refugees.

During the same period, the United Nations did not offer specific resolutions, support from UN agencies, or any financial assistance from the international community to alleviate the suffering of Jewish refugees from Arab countries.

Unlike Palestinian refugees, Jews from Arab countries were not involved as fighters, Jewish leaders had not called for the destruction of the lands in which they lived, nor for the destruction of their inhabitants, and were not even in a theater of war.

They lived as law-abiding citizens, under repressive dhimmi ("second-class") submission - a special discriminatory justice system for Jews, who had to pay special anti-Semitic taxes and endure pogroms and massacres.

From one day to the next in 1946 - two years prior to Israel's declaration of independence - a decision by the Arab League saw all Jews in the member states considered enemies. Their citizenship was revoked, their bank accounts were frozen, tens of thousands were thrown out of certain professions, and many were imprisoned simply because of their identity.

Although the number of Palestinian refugees from 1948 is about two-thirds of the number of Jewish refugees, the difference in personal and communal belongings was great. Although the average Palestinian refugee was rural and owned few properties, Jews in places like Baghdad and Cairo were urban, cosmopolitan, and wealthy.

According to the research of an international accounting firm, the total assets of these expropriated Jews would be worth approximately $ 250 billion in today's currency. The calculations take into account land, real estate in towns and villages, business value, loss of income and income potential, movable property and Jewish public and communal property.

In 2009, the United States Congress passed a bill recognizing the plight of Jewish refugees, noting that, if a ...

[..] Comprehensive Middle East Peace Agreement should be credible and durable, that agreement should address and resolve all outstanding issues regarding the legitimate rights of refugees. Including Jews, Christians and other populations displaced from countries in the Middle East.

The US resolution encourages the President and the government to include Jewish and other refugees when naming Palestinian refugees in international forums. This was followed by a law in the Knesset that also required the Israeli government to raise the issue of Jewish refugees when the issue of refugees is raised.

Most of the Jews in Israel are Mizrahim (literally "Eastern") from the Middle East and North Africa. They or their descendants were thrown from their homes with next to nothing, and many were killed or died in flight. Israel, as the national homeland of the Jewish people, took them in like all Jews fleeing persecution, helping them integrate and blend into their new old home, where they created a new life for themselves.

However, this does not mean that their pain and suffering should be forgotten or that satisfaction should not be demanded. At the heart of this conflict - and the reluctance of the media and international agencies to address it - has always been the recognition of the Jews as a nation that has restored national sovereignty in their native and ancestral homelands.

The attacks and ethnic cleansing of Jews in Arab countries was one of the most blatant examples of the violent rejection of Jewish human rights by Arab leaders. While some measures - such as the Clinton Parameters, guidelines for an end to the conflict presented by then President Bill Clinton in 2000 - referred to an international fund for both Arab and Jewish refugees displaced by the conflict, the issue remains on the up. sideline.

Ideas like an international compensation fund, or a fund funded by Arab countries that expelled the Jews, or the proposal for one refugee crisis to end another have all been put forward at some point. Regardless, to resolve the Israeli-Arab conflict, including the Israeli-Palestinian conflict, the crime of ethnic cleansing of Jews must be recognized. Then generous redress must be demanded and granted.


Sources: Brabosh: ♦ After an article by James Sinkinson “When will Jewish refugees from Arab nations get the justice they deserve?” of November 24, 2020 on the site of The Jewish News Syndicate (JNS)


363 views