23 december 2020

2020-12-23: Jehova, Jahweh of Adonai, hoe kunnen we God noemen? - Jehovah, Jaweh or Adonai? What can we say?

Nederlands - English

NEDERLANDS:

Waarom is het Hebreeuwse tetragrammaton ‘jhwh’ zo speciaal en waarom wil het joodse volk die Naam niet eens uitspreken?

Door IsraelToday - David Lazarus

Duizenden jaren lang hebben Joden geweigerd de speciale naam van God uit te spreken. Christenen hebben deze radicale reactie op het vierletterige Hebreeuws tragrammaton JHWH vaak verkeerd begrepen. Ze denken dat het komt omdat Joden God niet zo dichtbij en intiem zien als zij met Jezus. Wat zou een Christen moeten zeggen?

De Joodse aandrang om nooit de onuitsprekelijke naam uit te spreken, komt niet voort uit afstand houden, maar als reactie op een diepgeworteld ontzag en verwondering wanneer we in de aanwezigheid van God staan. Hun nederigheid en aarzeling om de onuitsprekelijke naam uit te spreken, weerspiegelt een tot zwijgen gebrachte bewondering voor Degene die met geen woord, naam of concept ooit zou kunnen beschreven worden. Stilte voor God en een onwil of onvermogen om te proberen de grootsheid van Zijn aanwezigheid uit te drukken, weerspiegelt niet een afstand tussen God en de mens. Het is een heilig moment van intieme heiligheid. 

Zijn of niet zijn

In Engelse Bijbels wordt JHWH (overeenkomend met de Hebreeuwse letters yod, heh, vav, heh) meestal als "Ik ben die ik ben” vertaald.  Deze vier letters vormen de wortel van een Hebreeuws concept dat Engelssprekenden alleen kunnen vergelijken met het werkwoord ' zijn'. Maar in de Hebreeuwse taal is er geen werkwoord "zijn". Volgens de Hebreeuwse manier van denken is de enige manier om iemands bestaan te bewijzen door middel van daden. De enige manier om te “zijn” is door te doen. In Bijbelse termen ken je iemand pas echt door zijn daden, zelfs zoals God door de zijne wordt gekend.

Hoe moeten we de "IK BEN?" begrijpen?

"En God zei tegen Mozes:" IK BEN DIE IK BEN. Ook zei Hij: Dit is wat je tegen de Israëlieten moet zeggen: 'IK BEN heeft mij naar u toe gezonden' ” (Ex. 3:14 HSV).

In deze passage vraagt Mozes hoe God heet. Maar de Heer geeft hem geen naam. Eerder wil Hij dat Mozes aan de Israëlieten vertelt dat Hij Degene is die ze al die tijd hebben gekend, Die zich heeft laten zien aan hen door zijn daden, en dat Hij er altijd geweest is en altijd Dezelfde zal zijn nu en in de toekomst.

God geeft Mozes niet een naam, maar zijn essentie. Het is alsof God zegt: “Ik ben hier bij jou, de onbeschrijfelijke, onuitsprekelijke met wie niemand kan worden vergeleken, die niet kan worden beschreven, afgebeeld of weergegeven. Ik ben de Schepper van het universum die nooit uitgedrukt kan worden in woord, naam of afbeelding. Ik ben die ik ben, om zo te zeggen.

We spreken niet het unieke 'IK BEN' van God uit, omdat het uitspreken ervan alleen maar afbreuk zou kunnen doen aan de onbeschrijfelijke majesteit die Zijn openbaring belichaamt.

De onuitsprekelijke naam

Het werd door de rabbijnen opgemerkt dat de enige verwijzing naar de aanbidding van God in de Tien Geboden negatief wordt uitgedrukt: "Gij zult Mijn naam niet ijdel gebruiken." Ze begrepen dat dit betekende dat het onmogelijk is om Zijn Naam te zeggen zonder de ware aard van God te vervormen. Op dezelfde manier dat de mens God nooit kan ' zien ' omdat Hij eeuwig is, onuitsprekelijk en het menselijk bevattingsvermogen te boven gaat, zo moeten we nooit proberen Zijn essentie met een woord te verwoorden. Er is geen manier om Hem te beschrijven. Hij is die Hij is.

Een deel van de liturgie van de Tien Dagen van Ontzag voorafgaand aan de Grote Verzoendag waarschuwt: "Niemand kan het mysterie van uw Naam uitspreken." In feite is de enige plaats waar de naam volledig wordt uitgeschreven, in de Bijbel.

Wanneer de wekelijkse Thora-gedeelten op de Sabbat in de synagoge worden gelezen, wordt de Naam nooit uitgesproken zoals deze is geschreven. In plaats daarvan zeggen we Adonai , wat "Mijn Heer" betekent. Of soms gewoon ' Hashem ' wat 'De naam' betekent. De Griekse Septuaginta-vertaling van de Hebreeuwse Bijbel die door de schrijvers van het Nieuwe Testament werd gebruikt, verving de JHWH door kyrois , of "Heer".

Jehova, een christelijke dwaling

De term 'Jehova' die in veel christelijke Bijbels en hymnen wordt aangetroffen, komt voort uit een gebrek aan bewustzijn van de Joodse tradities rond het tetragrammaton.

Tot de middeleeuwen werd Hebreeuws zonder klinkers geschreven. Om de juiste uitspraak voor het lezen van de Schrift in de synagoge te behouden en te helpen bij de juiste interpretatie ervan, werd een systeem van klinkerpunten ontwikkeld door Joodse geleerden en toegevoegd aan de Masoretische of traditionele "geautoriseerde" tekst. Om eraan te denken de Onuitsprekelijke Naam niet uit te spreken, plaatsten de rabbijnen de klinkers die voor Adonai gebruikt werden onder de JHWH als een mededeling dat er simpelweg " Adonai" of "mijn Heer" gelezen moest worden.

Toen christelijke geleerden zonder basiskennis van de Joodse cultuur en traditie Hebreeuws begonnen te studeren om de Bijbel te vertalen, lazen ze JHWH met behulp van de klinkerpunten van de rabbijnen en dachten dat dit de juiste uitspraak was. Het resultaat is het niet bestaande woord "Jehovah" dat geen betekenis heeft in het Hebreeuws. 

Jezus eerde de naam

Jezus gebruikte nooit de onuitsprekelijke naam. Het zou zijn luisteraars hebben geschokt als hij dat had gedaan. Zoals in zijn tijd werd beoefend, gebruikte Jezus "Hemel", het meest gebruikelijke woord dat als plaatsvervanger voor God werd gebruikt, zoals in het "Koninkrijk der hemelen".

Jezus vraagt bijvoorbeeld aan degenen in de tempel: "Was de doop van Johannes uit de hemel (God) of uit mensen?" (Mt.21: 25). In de gelijkenis van de verloren zoon laat Jezus de eigenzinnige zoon zeggen: "Ik heb gezondigd tegen de hemel." (Lukas 15:21).

Er zijn andere eufemismen die de Messias gebruikte in plaats van de Naam. Jezus antwoordde de Farizeeën eens met "Maar ik zeg u allen, van nu af aan zult u de Mensenzoon zien zitten aan de rechterhand van de Macht" (Mt. 26:64).

De Messias was voorzichtig om de Naam van de Heer niet ijdel te gebruiken, zoals dat door zijn volk en de Joodse tradities werd beoefend. Christenen moeten zich bewust zijn van het feit dat veel fouten hebben geleid tot een gebrek aan respect voor de Joodse schrijvers van de Bijbel. Tot op de dag van vandaag gebruiken christenen een onzinnig woord voor de Naam boven alle Namen, Degene die niet kan worden genoemd zonder nederigheid en verwondering. Onwillig om duizenden jaren en honderden generaties van toegewijde Joodse studie en gepassioneerde contemplatie van Gods woorden te erkennen, lijken veel christenen niet alleen onvoorzichtig te zijn tegenover het Joodse volk, maar wat nog belangrijker is, hebben zij veel van het gevoel van ontzag en verwondering voor Zijn aanwezigheid verloren, terwijl zij de naam uitspreken.

 

***************************************
ENGLISH:

Why is the hebrew tetragammaton ‘JHWH’ so special And why won’t the jewish people not even utter that name?

By: IsraelToday -  David Lazarus

For thousands of years Jews have refused to utter the special name of God. Christians have often misunderstood this radical response to the four lettered Hebrew tetragrammaton YHWH thinking that it’s because Jews don’t see God as close and intimate as they do with Jesus. What should a Christian say?

Jewish insistence never to speak the Unutterable Name does not come from disengagement, but as a response to a deep-seated awe and wonder when standing in the presence of God. Their humility and hesitancy to utter the Ineffable Name reflects a silencing wonderment before the One whom no word, name or concept could ever begin to describe. Stillness before God and an unwillingness, or inability, to try and express the grandeur of His presence does not reflect a distance between God and man. It is a sacred moment of intimate holiness.

To be or not to be

English Bibles usually translate YHWH (corresponding to the Hebrew letters yod, heh, vav, heh) as “I am that I am.” These four letters are at the root of a Hebrew concept that English speakers can only compare with the verb “to be.” But in the Hebrew language there is no verb “to be.” In the Hebrew way of thinking, the only way to prove one’s existence is through actions. The only way to “be” is to do. In biblical terms, you only truly know someone by their actions, even as God is known through his.

How should we understand the “I AM?”

“God said to Moses, “I AM WHO I AM. This is what you are to say to the Israelites: ‘I AM has sent me to you’” (Ex. 3:14).

In this passage Moses asks what’s God’s name. But the Lord doesn’t give him a name. Rather He wants Moses to tell the children of Israel that He is the One they have known all along, who has shown himself to them by his actions, and that He has always been and will always be the same One now and in the future.

God is giving Moses not a name but His essence. It is as though God is saying, “I am here with you, the Indescribable, Ineffable One with whom none can be compared, who cannot be described, portrayed, or depicted. I am Creator of the universe whom no word, name or picture can ever fully express. I am who I am, so to speak.

We do not utter the unique “I AM” of God because speaking it out could only diminish from the indescribable majesty the revelation embodies.

The Unutterable Name

It was noticed by the rabbis that the only reference to the worship of God in the Ten Commandments is expressed in the negative: “Thou shalt not take My name in vain.” They understood this to mean that it is impossible to say His Name without distorting the true nature of God. In the same way that man can never “see” God because He is eternal, ineffable and beyond human comprehension, so we should never try to articulate His essence with a word. There is no way to describe Him. He is who He is.

Part of the liturgy of the Ten Days of Awe leading up to the Day of Atonement warns that, “No one my utter the mystery of thy Name.” In fact, the only place where the Name is written out in full is in the Bible.

When the weekly Torah portions are read on the Shabbat in synagogue, the Name is never pronounced as it is written. In its place we say Adonai, which means “My Lord.” Or sometimes just “Hashem” meaning “The Name.” The Greek Septuagint translation of the Hebrew Bible used by the writers of the New Testament replaced the YHWH with kyrois, or “Lord.”

Jehovah, a Christian error

The term “Jehovah” found in many Christian Bibles and hymns comes from a lack of awareness of the Jewish traditions surrounding the tetragrammaton.

Until the Middle Ages, Hebrew was written without vowels. To preserve the proper pronunciation for reading scripture in the synagogue, and assist in its proper interpretation, a system of vowels points was developed by Jewish scholars and added to the Masoretic or traditional “authorized” text. As a reminder not to pronounce the Ineffable Name, the rabbis placed the vowels used for Adonai below the YHWH as a notice that it should be read simply “Adonai,” or “my Lord.”

When Christian scholars lacking basic knowledge of Jewish culture and tradition began studying Hebrew in order to translate the Bible, they read YHWH using the rabbis’ vowel points thinking this was the proper pronunciation. The result is the non-word “Jehovah” which has no meaning in Hebrew.

Jesus honored the Name

Jesus never used the Ineffable Name. It would have shocked his listeners if he had. As was practiced in his time, Jesus used “Heaven,” the most common word used as substitute for God as in the “Kingdom of Heaven.”

For example, Jesus asks those in the Temple “Was the baptism of John from Heaven (God) or from men?” (Mt. 21:25). In the parable of the prodigal son, Jesus has the wayward son say, “I sinned against Heaven.” (Lk. 15:21).

There are other euphemisms the Messiah used in place of the Name. Jesus once answered the Pharisees with “But I say to all of you, from now on you will see the Son of Man sitting at the right hand of Power” (Mt. 26:64).

The Messiah was careful not to take the Lord’s Name in vain as was practiced by his people and the Jewish traditions. Christians should reflect on the fact that many errors have resulted in a lack of respect often shown to the Jewish authors of the Bible. To this day, Christians continue to use a non-sensical word for the Name above all names, the One who cannot be mentioned without humility and wonderment. Unwilling to acknowledge thousands of years and hundreds of generations of devoted Jewish study and passionate contemplation of God’s words, many Christians not only appear to be imprudent to the Jewish people, but more importantly have lost much of the sense of awe and wonderment of His presence while uttering the Name.