19 februari 2021

2021-02-19: Een stel onbekende helden - A Pair of Unsung Heroes

Foto: Iraakse Joden worden opgehaald uit de C-46 die Shlomo Hillel leidde uit Bagdad , Yavne'el Valley, Neder-Galilea, zomer 1947. 

Nederlands - English

NEDERLANDS:

De dood van George Shultz en Shlomo Hillel herinnert ons eraan dat leiderschap stil, nederig en zeer effectief kan zijn.  

Bron: Middle East Today

Opgegroeid in het interbellum in New Jersey en Bagdad, was de kans dat George Shultz en Shlomo Hillel elkaar ooit zouden ontmoeten even klein als de kans dat ze de geschiedenis zouden beïnvloeden op een manier die maar weinig mensen ooit hebben gedaan.

Het tweetal dat, deze week respectievelijk 100 en 97 jaar oud, overleed, heeft elkaar slechts kort ontmoet, in het midden van de jaren tachtig, in hun hoedanigheid van toenmalig minister van Buitenlandse Zaken van de VS en voorzitter van de Knesset, maar dat is niet de reden om hen gezamenlijk te eren.

De reden is de leiderschapsstijl die zij deelden, een mengeling van understatement en nederigheid, terwijl zij een tijdperk verpersoonlijkten waardoor hun gelijktijdige dood onderstreept dat die tijd voorbij is.

BEIDE MANNEN werden al vroeg in hun leven op hun leiderskwaliteiten getest, door de oorlogen die hen als jonge twintigers trof.

Shultz was al afgestudeerd aan Princeton ten tijde van de aanval op Pearl Harbor, ging bij de marine en vocht als artillerieofficier in de Slag om Angaur, ongeveer halverwege Nieuw-Zeeland en Japan, waarbij 1350 Japanners en 260 Amerikanen werden gedood.

Hillel, wiens familie van theehandelaren beweerde af te stammen van de Romeinse wijsgeer Hillel de Oudere, kwam op 11-jarige leeftijd met zijn ouders aan in Brits Palestina. Dat was jong genoeg om te acclimatiseren tussen zijn sabra klasgenoten en om leider te worden in de Tel Aviv Padvinders met wie hij zich voorbereidde om een nieuwe kibboets op te richten. De oorlog stuurde de toekomst van de aspirant-pionier naar elders.

Bij gebrek aan wapens en munitie, besloot de Hagana in 1945 deze in het geheim zelf te vervaardigen. Hillel kwam zo terecht in een ondergrondse fabriek buiten Rehovot waar hij toezicht hielp houden op de clandestiene productie van 4 miljoen kogels door 45 mensen in drie jaar.

Nadat Hillel dus zijn kalmte en ernst had getoond, en rekening houdend met zijn vloeiend, Irakees Arabisch, kreeg hij al snel een veel zwaardere taak. Hij moest clandestien landen met een stevige C-46 op een Irakees vliegveld van zijn keuze, de 50 stoelen vullen met lokale Joden, en even illegaal het vaartuig en zijn lading terugbrengen naar Brits Palestina.

"Zeg eens," vroeg hij aan de Mossad agent die hem benaderde, "hebben we enige ervaring met illegale immigratie via vliegtuigen?" (Shlomo Hillel, Operatie Babylon (Hebreeuws), 1985, p. 19) Het korte antwoord, "nee", zou spoedig niet meer gelden.

Op 24-jarige leeftijd leidde Hillel een soort operatie die anders geleid zou worden door professionele spionnen van twee keer zijn leeftijd. Boven Bagdad, dirigeerde Hillel de piloten, een paar Amerikaanse oorlogsveteranen die samen met hun toestel waren ingehuurd, naar een vliegveld 50 kilometer ten noorden van de Iraakse hoofdstad.

Het was een vergissing, herinnerde hij zich. Nadat er onmiddellijk een grote menigte nieuwsgierige dorpelingen kwamen kijken, liet Hillel het vliegtuig opstijgen en onaangekondigd landen op het belangrijkste vliegveld van Bagdad zelf, met het risico gevangen te worden genomen, te worden ondervraagd en zeer waarschijnlijk te worden geëxecuteerd.

Zoals hij al gokte, was het vliegveld onbewaakt. Hillel, codenaam Shamai, ging naar de metropool waar hij toezag op het verzamelen van de deelnemers aan de vlucht en leidde hen naar een veld buiten de landingsbaan, in de buurt van een gat dat hij vond in de buitenste omheining van de luchthaven. Kort nadat hij er geland was en er rondkeek had hij dat ontdekt.

De 50 Joden arriveerden vanuit verschillende richtingen in geblindeerde auto’s in het holst van de nacht, het vliegtuig naderde hen, met draaiende motoren, zij stapten in en om 03:38 uur waren allen in de lucht en op weg naar het westen, waar zij bij zonsopgang zouden landen in een Galileïsch doornveld.

De vlekkeloze operatie werd toen herhaald, en later in serie gezet en gediversifieerd, waarbij Hillel in de volgende jaren toezicht hield op de verscheping naar Zion (grotendeels via Iran) van de gehele, 2000 jaar oude, Joodse gemeenschap van Babylonië.

Kort, mager, zacht en bescheiden, de man die later wetgever, diplomaat en minister van politie werd, had zo het model geschapen voor Israëls meervoudige luchtbruggen voor honderdduizenden Joden uit drie continenten. Waar Bijbelse profeten van hadden gedroomd, deed Shlomo Hillel.

GEORGE SHULTZ's historische impact was nog groter, maar minder opwindend.

Als penningmeester van Richard Nixon, die de economische druk van de oorlog in Vietnam het hoofd moest bieden, zag hij toe dat de goudstandaard, waarbij de wisselkoersen in goudwaarden werden vastgelegd, werd verlaten en verving die door het stelsel van zwevende valuta dat tot op de dag van vandaag de financiële markten schraagt.

Als minister van Buitenlandse Zaken van Ronald Reagan had hij zo'n 30 ontmoetingen met de Sovjet-minister van Buitenlandse Zaken Eduard Sjevardnadze, wat uiteindelijk resulteerde in een omvangrijk wapenbeheersingsakkoord dat in feite een einde maakte aan de Koude Oorlog. Het defensie-establishment was sceptisch, maar Shultz betoogde al vroeg dat het nieuwe regime in Moskou vrede wilde. Het akkoord dat hij en zij uiteindelijk sloten was een rechtvaardiging voor hem, en een verlossing voor de mensheid.

Tegelijkertijd hield Shultz in de Amerikaanse ambassade in Moskou een Pesach Seder met Joodse dissidenten, een dramatisch onderdeel van de bredere inspanning die resulteerde in de bevrijding van het Sovjet-Jodendom.

Kort daarvoor hielp Shultz de Israëlische economie redden door als econoom aan de wieg te staan van een groot deel van het cruciale stabilisatieplan van 1985, en ook door er een cruciale gift van 1 miljard dollar van de VS in te stoppen.

Net als HILLEL, promootte Shultz zichzelf niet. Hij concentreerde zich op het dienen van zijn natie. Tegelijkertijd spraken beide mannen hun waarheid, en lieten die niet door anderen verdraaien.

Shultz viel Reagan's streken met Nicaragua's Contra's aan; hij blokkeerde Nixon's poging om informatie over inkomstenbelasting te gebruiken in zijn Watergate-duels, en hij bekritiseerde het buitenlands beleid van Donald Trump, ondanks het feit dat hij al levenslang een Republikein was.

Op dezelfde manier vertelde Hillel zijn eigen partij, Labor, waar hij zijn leven lang al lid van was, dat haar electorale debacles niet voortkwamen uit de moord op Yitzhak Rabin, maar uit het feit dat haar leiders de centristische erfenis van David Ben-Gurion hadden losgelaten.

George Shultz en Shlomo Hillel waren symbolen van een tijdperk; een tijdperk met ambtenaren die niet gedreven werden door carrière, maar door een gevoel van patriottische plicht en burgerlijke missie, doorspekt met politiek en mentaal evenwicht; een tijdperk waarin leiders met kleine ego's grote dingen deden, in groot contrast met het tijdperk erna, waarin leiders met historische zo weinig resultaten, zich zulke grote ego’s aanmaten.

 

 

**************************
ENGLISH:  

Photo: Iraq Jews being retrieved from the C-46 that Shlomo Hillel led from Baghdad , Yavne'el Valley, Lower Galilee, summer 1947 

The deaths of George Shultz and Shlomo Hillel offer a timely reminder that leadership can be quiet, humble, and monumentally effective   

Source: Middle East Today

RAISED in Interwar New Jersey and Baghdad, chances that George Shultz and Shlomo Hillel would ever meet were as low as the chances they would impact history in ways few people ever did. 

The pair who died this week at ages 100 and 97 respectively, rubbed shoulders only briefly, in the mid-1980s, in their capacities at the time as US secretary of state and speaker of the Knesset, but that is not the reason to eulogize them in tandem. 

The reason is the leadership style they shared, mixing understatement and humility while personifying an era whose passing is underscored by their simultaneous deaths.  

BOTH MEN’S abilities as leaders were tested early in their lives, by the wars that caught them in their early twenties.

Though already a Princeton graduate by the time of the attack on Pearl Harbor, Shultz joined the Marines and fought as an artillery officer in the Battle of Angaur, about halfway between New Zealand and Japan, where 1,350 Japanese and 260 Americans were killed.

Hillel, whose family of tea merchants claimed to have descended from Roman-era sage Hillel the Elder, arrived with his parents in British Palestine at age 11. That was young enough to acclimate among his sabra classmates and become a leader in the Tel Aviv Boy Scouts with whom he prepared to establish a new kibbutz. War steered the aspiring pioneer’s future elsewhere.

Lacking arms and ammunition, the Hagana decided in 1945 to secretly manufacture them by itself. Hillel thus found himself in an underground factory outside Rehovot where he helped oversee 45 people’s clandestine production of 4 million bullets in three years.

Having thus displayed poise and seriousness, and bearing in mind his fluent, Iraqi Arabic, Hillel was soon given a far more demanding task: to clandestinely land a husky C-46 in an Iraqi airfield of his choice, fill its 50 seats with local Jews, and equally illicitly return the vessel and its cargo to British Palestine. 

“Tell me,” he asked the Mossad agent who approached him, “do we have any experience with illegal immigration via airplanes?” (Shlomo Hillel, Operation Babylon (Hebrew), 1985, p. 19) The short answer – “no” – would soon be inverted. 

At age 24 Hillel spearheaded a kind of operation that would otherwise be led by professional spies twice his age. With Baghdad unfurling under the aircraft, Hillel directed the pilots – a pair of American war veterans hired along with their vessel – to an airfield 50 kilometers north of the Iraqi capital.

It was a mistake, he recalled. Having instantaneously attracted a large crowd of curious villagers, Hillel had the plane take off and land unannounced in the main Baghdad Airport itself, risking capture, interrogation, and very likely execution.

As he gambled, the airport was unguarded. Hillel – codenamed Shamai – proceeded to the metropolis where he oversaw the gathering of the flight’s participants and their navigation to a field outside the airstrip, near a whole he found in the airport’s outer fence while circling it soon after landing there.

The 50 Jews arrived in the dark of night from different directions in disguised cabs, the aircraft approached them, they boarded it with its engines running, and at 03:38 all were in midair and heading west, where they would land at dawn in a Galilean thorn field.

The flawless operation was then repeated, and later serialized and diversified with Hillel overseeing in the following years the shipment to Zion (largely via Iran) of the entire, 2000-year-old, Jewish community of Babylonia.

Short, gaunt, soft-spoken and modest, the man who later was a lawmaker, diplomat, and minister of police, had thus created the model for Israel’s multiple airlifts of hundreds of thousands of Jews from three continents. What biblical prophets dreamt, Shlomo Hillel did. 

GEORGE SHULTZ’S historic impact was even bigger, if less thrilling.

As Richard Nixon’s Treasurer facing the Vietnam War’s economic pressure, he oversaw the retreat from the gold standard, whereby currency rates were fixed in gold values, replacing it with the floating currency regime that underpins financial markets to this day.

As Ronald Reagan’s Secretary of State he held some 30 meetings with Soviet Foreign Minister Eduard Shevardnadze, ultimately producing a sweeping arms control deal that effectively ended the Cold War. The defense establishment was skeptical, but Shultz argued early that the new regime in Moscow wanted peace. The deal he and they ultimately struck was vindication to him, and salvation to mankind. 

At the same time, Shultz held in the American embassy in Moscow a Passover Seder with Jewish dissidents, a dramatic part of the broader effort that resulted in Soviet Jewry’s liberation.

Shortly before that, Shultz helped save the Israeli economy by inspiring, as an economist, much of 1985’s pivotal stabilization plan, and also inserting into it a crucial $1 billion US grant.

LIKE HILLEL, Shultz did not promote himself. He focused on serving his nation. At the same time, both men spoke their truth, and would not let others twist it. 

Shultz attacked Regan’s shenanigans with Nicaragua’s Contras; he blocked Nixon’s attempt to use income-tax information in his Watergate duels, and he scolded Donald Trump’s foreign policy, despite being a lifelong Republican.

Similarly, Hillel told his own lifelong party – Labor – that its electoral debacles stem not from Yitzhak Rabin’s assassination but from its leaders’ abandonment of David Ben-Gurion’s centrist legacy.

George Shultz and Shlomo Hillel were emblems of an era; a time studded with public servants who were driven not by careerism, but by a sense of patriotic duty and civic mission peppered with political balance and mental poise; a time when leaders with small egos did big things, in such contrast to the subsequent era, when leaders whose historic imprints are this small, can carry egos this big.


 

124 views