15 maart 2021

2021-03-15: Is Israël een Joodse staat of deJoodse staat? - Is Israel A Jewish State, or The Jewish State?

Nederlands - english

NEDERLANDS:

(Israël Politiek Forum) De laatste crisis tussen Israël en Amerikaanse Joden begon vorige week toen het Israëlische Hooggerechtshof oordeelde dat mensen die zich bekeren tot het jodendom in Israël via de conservatieve en hervormingsbewegingen als Joods worden beschouwd in het kader van de Wet van Terugkeer en daarom als Israëlisch burgers worden beschouwd. Op het eerste gezicht hoeft dit niet per se een kwestie te zijn waar joden in de diaspora überhaupt bij betrokken zijn; Israël erkent al bekeringen uitgevoerd door niet-orthodoxe denominaties buiten Israël voor mensen die later ‘alijah’ maken, dus de uitspraak heeft alleen invloed op degenen die al in Israël wonen. Maar nu er weer een nieuwe ronde van Israëlische leiders begonnen is, die de denominaties afkeuren waartoe het overweldigende aantal Amerikaanse Joden behoort, roept het bekeringsbesluit de vraag op wat het betekent om Israël als een Joodse staat te omschrijven.

Door: Jewish Journal - Michael J. Koplow

De woedend aanklachten met betrekking tot erkenning van conservatieve en hervormingsgezinde bekeringen kwamen snel en vanuit de voorspelbare hoeken. Het Haredi UTJ-gezelschap zond een televisiereclame uit met scènes van duidelijk ironische “blaf mitswa's” gevolgd door foto's van honden gekleed in ‘kippot en tallitot’, sarcastisch bewerend dat ze allemaal als Joods worden beschouwd volgens het Hooggerechtshof en eindigend met de slogan dat alleen UTJ je jodendom, je kinderen en je kleinkinderen zal beschermen. Opperrabbijn David Lau zei dat iedereen die een niet-orthodoxe bekering ondergaat, niet joods is. Likud MK Miki Zohar noemde het besluit rampzalig voor de staat, en het Likud Twitter-account zei dat de uitspraak de oprichting van Israël als een joodse en democratische staat in gevaar bracht.

Aangezien ongeveer 90% van de Amerikaanse joden zich ziet als iets anders dan orthodox, is de ontzetting aan deze kant van de oceaan over de reacties van Israëlische politici voorspelbaar en begrijpelijk. Politici, van wie sommigen zelf in naleving of overtuiging verre van orthodox zijn, kleineren hiermee de conservatieve en hervormde joden. Joden houden er niet van dat andere Joden hen vertellen dat ze niet echt Joods of voldoende Joods zijn. Dus, het debat in Israël is theoretisch gezien een voorbeeld van Israëlische Joden die reageren op een beslissing van een Israëlische rechtbank die het beleid beïnvloedt dat uitsluitend binnen Israël plaatsvindt. Dat geldt alleen voor Israëlische burgers en aspirant-burgers. Niet-orthodoxe Amerikaanse Joden zullen dit debat persoonlijk opvatten. Voeg hier nog het feit aan toe dat het idee van joodse denominaties voor de meeste Israëli's een vreemd concept is. Het bespreken van het conservatieve en hervormde jodendom heeft dus een xenofoob tintje, waardoor conservatieve en hervormde joden in de VS het gevoel krijgen dat hen wordt verteld, dat ze geen belang hebben in Israël omdat ze indringers van buitenaf zouden zijn. Opnieuw zien we dat de verdeeldheid tussen Israëlische Joden en Amerikaanse Joden zich niet afspeelt door veiligheidsbeleid of het politieke wereldbeeld, maar door fundamentele kwesties van de Joodse identiteit.

JODEN HOUDEN ER NIET VAN DAT ANDERE JODEN HEN VERTELLEN DAT ZE NIET ECHT JOODS OF VOLDOENDE JOODS ZIJN.

Afgezien van de praktische implicaties voor bekeerlingen in Israël, die nogal consequenties heeft, is er een grotere filosofische vraag die Israëli's zichzelf zouden moeten stellen over hun standpunt met betrekking tot niet-orthodoxe bekeringen. Het is de vraag wat het betekent dat Israël een Joodse staat is, en hoe ver die aspiraties gaan. In het kort: is Israël een Joodse staat, of is Israël de Joodse staat?

Als Israël een Joodse staat is, kan dat een aantal dingen betekenen. Het kan betekenen dat Israël een joodse meerderheid heeft. Het kan betekenen dat Israël wordt geregeerd door de joodse traditie en de joodse kalender. Dat Jom Kipoer, een feestdag is waarbij het land wordt gesloten, in plaats van Kerstmis. Dat Poerim, de feestdag met kostuums en feesten, in de plaats komt van Halloween. Het kan koosjer voedsel in staatsinstellingen betekenen, en zuurdesem dat op het Pascha te koop wordt aangeboden. En het kan zelfs de ultraorthodoxe overheersing van de kasjroetindustrie, bekering en levenscyclusgebeurtenissen zoals huwelijken en begrafenissen betekenen. Dit alles maakt Israël tot een Joodse staat, maar het geeft Israël niet noodzakelijkerwijs de meer universele claim de staat van alle Joden te zijn.

Israël niet als een joodse staat beschrijven, maar als de joodse staat, brengt een andere reeks eisen met zich mee. Dit betekent openstaan voor alle Joden, ongeacht de denominatie, en accepteren dat het Joods- zijn hand in hand gaat met een toewijding aan wereldwijd Joods pluralisme. Het feit dat de conservatieve en hervormingsgezinde bewegingen in Israël marginaal zijn in vergelijking met hun status in de VS, doet er niet toe. Het doet er ook niet toe dat seculiere Israëli's zich grotendeels tot orthodoxe instellingen en figuren wenden wanneer ze een joods ritueel nodig hebben (of dat door keuze, door traagheid of dwang is is een apart debat). De kwestie van de relatie van Israëli's tot het conservatieve en hervormde jodendom is een vraag voor de Israëlische samenleving, overwegende dat de kwestie van de relatie van Israël met bewegingen die miljoenen Joden over de hele wereld omvatten, een kwestie is van de claim van Israël het soevereine thuisland voor alle Joden te zijn. Het is moeilijk, zo niet ronduit onmogelijk, om die laatste status aan Israël toe te kennen als de staat weigert de legitimiteit van alle soorten van het jodendom op één na te aanvaarden, en die ene stam een absolute poortwachtersrol toekent. Als dat het geval is, dan zal Israël een Joodse staat en een orthodoxe staat zijn, maar zal het niet kunnen beweren dat het het enige thuisland voor alle Joden is en hen verwelkomt en dient

Verdeeldheid tussen Joden is niets nieuws. Het politieke en religieuze sektarisme van het Judea in de eerste eeuw omvatte tegenstrijdige aanspraken op authenticiteit, beschuldigingen van ketterij en de weigering om de legitimiteit van verschillen te aanvaarden. Het verschil is dat die sektarische gevechten niet gingen over een seculiere staat die het beleid van één sekte aan iedereen opdrong op een manier die het burgerschap of de joodse status zou bepalen. Orthodoxe en niet-orthodoxe denominaties zullen blijven discussiëren tot het einde der tijden, en orthodoxie is per definitie van mening dat niet-orthodoxie op de een of andere manier tekortschiet. Wanneer dit echter overgaat in tastbare implicaties waardoor Israël mensen als joods beschouwt of niet, dan gaat het verder dan de confessionele argumenten over Israëls eigen zelfverklaarde status. Als Israël gezien wil worden als de Joodse staat, dient er heroverwogen te worden wat dat betekent en welke verplichtingen daaraan vastzitten.

Michael J. Koplow is de beleidsdirecteur van het Israel Policy Forum, gevestigd in Washington, DC. Om contact op te nemen met Michael, stuur hem een e-mail op  mkoplow@ipforum.org .




***********************
ENGLISH:

(Israel Policy Forum) — The latest crisis between Israel and American Jews was kicked off last week when Israel’s Supreme Court ruled that people who convert to Judaism in Israel through the Conservative and Reform movements are considered Jewish for the purposes of the Law of Return and are therefore considered Israeli citizens. At first glance, this should not necessarily be an issue that involves Diaspora Jews at all; Israel already recognizes conversions performed by non-Orthodox denominations outside of Israel for people who later make aliyah, so the ruling impacts only those who already live in Israel. Yet in touching off yet another round of Israeli leaders decrying the denominations to which the overwhelming number of American Jews belong, the conversion decision raises the question of what it means to describe Israel as a Jewish state.

By: Jewish Journal - Michael J. Koplow

Denunciations of recognition of Conservative and Reform conversions came fast and furious from the predictable quarters. The Haredi UTJ party aired a television ad with scenes of obviously tongue-in-cheek “bark mitzvahs” followed by pictures of dogs dressed in kippot and tallitot, sarcastically asserting that they are all considered Jewish according to the Supreme Court and ending with the tagline that only UTJ will protect your Judaism, your kids, and your grandkids. Chief Rabbi David Lau said that anyone undergoing a non-Orthodox conversion is not Jewish, Likud MK Miki Zohar called the decision disastrous for the state, and the Likud Twitter account said that the ruling endangered the foundation of Israel as a Jewish and democratic state.

Being that approximately 90% of American Jews identify as something other than Orthodox, the dismay on this side of the ocean at the reactions from Israeli politicians–some of whom themselves are nowhere near Orthodox observance or belief–denigrating Conservative and Reform Jews is predictable and understandable. Jews don’t like other Jews telling them that they are not really Jewish or sufficiently Jewish, and so even though the debate inside of Israel is theoretically an instance of Israeli Jews reacting to an Israeli court decision impacting policies that take place exclusively inside of Israel and that apply only to Israeli citizens and would-be citizens, non-Orthodox American Jews are going to take this debate personally. Pile on to this the fact that the very notion of Jewish denominations is a foreign concept to most Israelis and thus discussing Conservative and Reform Judaism has a xenophobic tinge to it, which makes Conservative and Reform Jews in the U.S. feel as if they are being told that they have no stake in Israel because they are outside interlopers. Once again, we see the dynamic playing out of Israeli Jews and American Jews being divided not by security policy or political worldview, but on basic questions of Jewish identity.

JEWS DON’T LIKE OTHER JEWS TELLING THEM THAT THEY ARE NOT REALLY JEWISH OR SUFFICIENTLY JEWISH.

Leaving aside the practical implications for converts in Israel–which are very consequential–there is a larger philosophical question that Israelis should be asking themselves about their position with regard to non-Orthodox conversions. It is a question of what it means that Israel is a Jewish state, and how far those aspirations go. In shorthand, is Israel a Jewish state, or is Israel the Jewish state?

If Israel is a Jewish state, it can mean a number of things. It can mean that Israel has a majority-Jewish population. It can mean that Israel is governed by Jewish tradition and the Jewish calendar, with Yom Kippur a holiday where the country shuts down rather than Christmas and with Purim the holiday featuring costumes and parties rather than Halloween. It can mean kosher food in state institutions, and leaven being proscribed for sale on Passover. And it can even mean ultra-Orthodox domination of the kashrut industry, conversion, and life cycle events such as marriages and funerals. All of this makes Israel a Jewish state, but it does not necessarily give Israel the more universal claim to being the state of all Jews.

Describing Israel not as a Jewish state, but as the Jewish state brings with it a different set of requirements. Doing so means being open to all Jews, no matter the denomination, and accepting that being the Jewish state goes hand in hand with a commitment to worldwide Jewish pluralism. The fact that the Conservative and Reform movements are marginal in Israel compared to their status in the U.S. doesn’t matter, and neither does it matter that secular Israelis largely turn to Orthodox institutions and figures when they require Jewish ritual (whether by choice, by inertia, or by coercion is a separate debate). The question of Israelis’ relationship to Conservative and Reform Judaism is a question about Israeli society, whereas the question of Israel’s relationship to movements that encompass millions of Jews around the world is a question about Israel’s claim to being the sovereign homeland for all Jews. It is difficult, if not outright impossible, to assign that latter status to Israel if the state refuses to accept the legitimacy of all but one strain of Judaism, and assigns that one strain an absolute gatekeeper role. If that is the case, then Israel will be a Jewish state and the Orthodox state, but will not be able to assert that it welcomes and serves as the single homeland for all Jews.

Divisions between Jews are nothing new. The political and religious sectarianism of first century Judea involved competing claims of authenticity, accusations of heresy, and refusal to accept the legitimacy of differences anywhere one wanted to look. The difference is that those sectarian fights were not about a secular state enforcing the policies of one sect on everyone in a way that would determine citizenship or Jewish status. Orthodox and non-Orthodox denominations will continue to argue until the end of time, and Orthodoxy is by definition going to view non-Orthodoxy as falling short in some way. When this spills over into tangible implications for which people Israel views as Jewish or not, however, it goes beyond denominational arguments to Israel’s own self-proclaimed status. If Israel wants to be seen as the Jewish state, there needs to be a rethinking of what that means and what obligations it entails.

Michael J. Koplow is Israel Policy Forum’s policy director, based in Washington, DC. To contact Michael, please email him at mkoplow@ipforum.org.