28 april 2021

2021-04-28: Gewist: waarom het verwijderen van vrouwelijke gezichten in de haredi-wereld een probleem is - Erased: Why the removal of female faces in the haredi world is a problem

Een vader laat zijn zoon zien hoe hij het gezicht van een vrouw van de bus van een anti-abortusorganisatie kan trekken (foto met dank: ISRAEL COHEN ON TWITTER)

Nederlands + English

NEDERLANDS:

"Moedwillige vernietiging van eigendommen is een zonde ... Toch hebben bepaalde individuen, tegen alle halachische literatuur in, besloten dat vandalisme te verontschuldigen is als het vrouwen laat verdwijnen."

Door: Jerusalem Post - SHOSHANNA KEATS-JASKOLL   

Het beeld van een vader die de hand van zijn kind vasthoudt, heeft me altijd geraakt. Misschien doet het me denken aan mijn eigen jeugd, wandelend met mijn vader, terwijl hij uitlegde hoe de wereld werkt, me gekke verhalen vertelde of me de ruige oceaangolven liet verkennen terwijl hij ervoor zorgde dat ik veilig was.

Er is iets zo liefdevol en juist aan het zien van de kleine hand van een kind in de  sterkere greep van die van een vader. Dat heeft iets. De liefde en leiding van een vader kan zoveel invloed hebben op een kind. 

Ik veronderstel dat het daarom zo pijnlijk is voor mij om deze foto te zien.

Daarin houdt een religieuze man zijn kind met de ene hand vast terwijl hij de andere gebruikt om een advertentie van de zijkant van een bus te scheuren. In een openbare straat. Op klaarlichte dag.

Waarom? Omdat er een vrouwengezicht op staat.

Het schenden van afbeeldingen van vrouwen en meisjes door haredi- mannen komt nu veel voor. Hoewel het verleidelijk is om te zeggen dat het het werk is van een paar extremisten, is het feit dat deze vernietiging nu zo wordt verwacht dat reclamebureaus weigeren vrouwenfoto's te tonen in bepaalde gebieden wetende dat ze vernietigd zullen worden en dat het onwaarschijnlijk is dat de politie de daders achtervolgt. De Knesset belegde zelfs een commissievergadering om de gruwelijke vernielingen te bespreken van een reclamecampagne die op het oog had het bewustzijn van geweld tegen vrouwen te vergroten.

“Moedwillige vernietiging van eigendommen is een zonde. Dat is een basisprincipe van een beschaafde samenleving en fundamenteel in de Joodse wet. Toch hebben bepaalde individuen, tegen alle halachische literatuur in, besloten dat vandalisme te verontschuldigen is als het vrouwen uit de reclame laat verdwijnen ”, zegt rabbijn Scott Kahn, gastheer van de Orthodox Conundrum-podcast.  

Hoe zijn we op het punt gekomen dat religieuze joodse mannen persoonlijke en openbare eigendommen op klaarlichte dag zonder schaamte vernietigen, terwijl ze hun kleine jongens voorhouden om hetzelfde te doen? Waardoor wordt dit afschuwelijke gedrag geïnspireerd en welke gevolgen, die we niet kunnen zien, heeft dit?

IN de afgelopen jaren heeft de joodse gemeenschap een razendsnelle verschuiving meegemaakt in de richting van extreme opvattingen over shmirat eynaim, of 'je ogen beschermen' tegen het zien van dingen die tot zonde kunnen leiden. Het concept, bedoeld om mannen te helpen situaties te vermijden die kunnen leiden tot seksuele gedachten en dus tot zonde, is opnieuw geformuleerd als totale scheiding van de seksen buiten het huwelijk en het uitwissen van alles wat vrouwelijk is, waar dan ook.

Evenementen zoals bruiloften, die ooit de beste gelegenheid waren voor mensen om elkaar te ontmoeten en hun eigen huwelijk te sluiten, zijn nu strikt gescheiden. Op gedrukte afbeeldingen van het joodse leven komen joodse vrouwen en meisjes niet voor. Zelfs in hoger onderwijs en op werkplekken wordt er gescheiden opgetrokken om aan deze nieuwe vraag te voldoen.

Deze extreme segregatie is te zien in tijdschriften, schoolboeken, dineradvertenties, liefdadigheidsbrochures, geïllustreerde megillot en Sabbat-boeken, waar alleen mannen en jongens op zijn te zien. (In het vervolg van dit artikel zullen we het kortweg ‘wissen’ noemen). In cartoons en stripverhalen zijn geen vrouwen te zien, af en toe is er een moeder vertegenwoordigd, waarvan alleen het achterhoofd is te zien. Zelfs Artscroll heeft deze aanpak overgenomen en heeft influencer Daniella Renov haar foto uit haar eigen kookboek laten verwijderen.

Terwijl gesloten, chassidische gemeenschappen dit beleid al enige tijd voeren, bestaat het fenomeen van het uitwissen van vrouwen in de grotere orthodoxe gemeenschap pas ongeveer 15 jaar. Door deze praktijk niet met kracht te verwerpen, heeft de orthodoxe gemeenschap stilzwijgend aanvaard dat vrouwen niet gezien mogen worden en dat mannen recht hebben op een vrouwvrije omgeving.

In 2015 bespraken we op deze pagina's de trend en hoe deze op sommige plaatsen in Israël met maffia-achtige tactieken werd afgedwongen. Sindsdien hebben veel artikelen geschetst wat de impact is op de financiële, fysieke en representatieve gezondheid van vrouwen. Het gebrek aan afbeeldingen van vrouwen in combinatie met het gebrek aan informatie over de gezondheid van vrouwen plus culturele normen heeft een realiteit gecreëerd waarin de gezondheid van haredi-vrouwen op de achtste plaats stond versus de tweede plaats bij haredi-mannen.

Vrouwelijke ondernemers hebben een duidelijk nadeel wanneer ze niet met hun gezicht of met echte modellen kunnen adverteren. Het gebrek aan afbeeldingen van vrouwen als een essentieel onderdeel van de gemiddelde joodse familie en gemeenschap leidt ertoe dat de stemmen van vrouwen niet worden gehoord en dat dit direct schadelijk voor hen is. Het weghouden van vrouwen uit de reclame verwijdert onze menselijkheid en herdefinieert ons als objecten, seksuele objecten die verborgen moeten blijven.

De impact van voornamelijk als seksueel object te worden gezien, wordt door veel meisjes als traumatisch ervaren. R. uit New York zegt: “Ik heb de boodschap me eigen gemaakt dat ik inherent, in mijn essentie, in de eerste plaats een verleiding was. Ik associeerde mijn wezen en mijn lichaam met het feit een object te zijn voor de seksuele bevrediging, zonden en fantasieën van anderen. Voordat ik een gezond zelfbeeld als vrouw kon ontwikkelen, werd mijn identiteit schaamte. Ik kreeg te horen dat ik verantwoordelijk was voor mannen. Hun zonden waren mijn zonden. En hun gedachten waren mijn zonden. En ik zou op een dag verantwoordelijk worden gehouden. Als jong meisje was het een last die te verstikkend en te beschamend voor me was om dagelijks te dragen en tijdens mijn tienerjaren, kreeg ik een eetstoornis in een poging mijn lichaam te veranderen om gewoon minder gezien te worden. Het kostte me veel tijd om hiervan te herstellen. "

Ondanks het bewijs van de schade die vrouwen en meisjes is aangedaan, censureren steeds meer instellingen, liefdadigheidsinstellingen en publicaties afbeeldingen van vrouwen van zes jaar of ouder.

 Originele advertentie voor plastic poppen (links) en in het tijdschrift 'AMI', met moeder en dochters verwijderd (Canva.com)

OM TE BEGRIJPEN hoe dit ‘uitwissen’ en toenemende segregatie joodse mannen en het joodse gezin beïnvloedt, sprak The Magazine met een aantal mannen en therapeuten.

De meesten vroegen om anonimiteit vanwege de persoonlijke aard van het onderwerp en vanwege de vertrouwelijkheid naar de patiënt.

'Moshe', 19, komt uit een modern-orthodoxe gemeenschap. “Door vrouwen te herdefiniëren als niets meer dan het object van mannelijk verlangen, zijn mannen gedwongen hyperseksueel te worden. Dit plaatst mannen in een erg ongemakkelijke positie waarin we worden gereduceerd tot weinig meer dan onze basisbehoeften en worden wij geacht geen enkele emotionele diepgang te hebben. De insinuatie dat ik geen keuzevrijheid heb over mijn eigen seksuele driften is beledigend en dit schijnbare gebrek aan controle wordt gebruikt om alle werkelijke problemen waarmee ik worstel weg te redeneren. Het effect dat religieuze schuld op mannen heeft en de bijdrage ervan aan de groeiende geestelijke gezondheidscrisis van mannen kan niet worden onderschat.

“Als mannen te horen krijgen dat seksualisering van vrouwen zowel inherent is aan hun aard als ongelooflijk zondig is, internaliseren we dat. Dankzij de cultuur van het weghouden van de beeltenis van een vrouw uit het openbare leven kan dat betekenen dat zelfs bij het zien van een foto van een vrouw, er zich in onze gedachten dingen afspelen die met onze seksualiteit te maken hebben. Dat maakt de religieuze schuld verpletterend. De wens om dit schuldgevoel te vermijden veroorzaakt meer angst, waardoor elke interactie meer schuldgevoelens opwekt. "

'Aaron', begin twintig, sprak openhartig over zijn worstelingen. 'Ik ben getrouwd en heb meer dan tien jaar te kampen met een pornoverslaving. Het komt helaas buitengewoon vaak voor bij jonge mannen, en in mijn persoonlijke ervaring is het volledig te danken aan de fundamentele maatschappelijke cultuur van extreme scheiding van de seksen. " Hij erkende het belang van halachische grenzen, maar zegt: "De sociale gevolgen van scheiding der seksen zijn giftige relaties, ongezonde huwelijken, verwrongen gevoelens over jezelf en helaas pornografische verslavingen."

Shlomo Lieberman, een klinisch maatschappelijk werker in New York, werkt al meer dan 30 jaar samen met de frum(vrome)-gemeenschap. Hij zegt dat in zijn ervaring de extreme segregatie en vernietiging "vrouwen letterlijk in de verboden vrucht heeft veranderd en aanzienlijk heeft bijgedragen aan de seksverslaving die ik bij mijn patiënten zie".

Bovendien, zegt hij, heeft het een grote invloed op het huwelijksleven. “Mannen leren niet wat de behoeften van vrouwen zijn. Ze erkennen niet eens dat ze behoeften hebben. Het is niet uit kwaadaardigheid, het is gewoon dat ze niet hebben geleerd hen te zien als hele wezens met behoeften. Waar communiceren ze met meisjes? Meisjes- en jongensscholen hebben nu verschillende vakanties, broers en zussen brengen niet veel tijd samen door. Waar zullen ze leren om met meisjes te praten, hen te begrijpen of hun mening te waarderen? Niet op school, niet via boeken of tijdschriften, en nu ook niet in het gezin. "

Hij zegt dat de ontwikkeling van een persoon gaat via passief leren: "Als ze vrouwen niet vertegenwoordigd zien in de samenleving, in tijdschriften, in het gezin ... leren ze heel duidelijk dat de mening van hen gewoon niet zo belangrijk is."

Onderwijzers van de basisschool zien de resultaten hiervan in hun leerlingen. Rabbijn Moshe Nachbar zegt dat het wissen van alle vrouwelijke dingen in frum-publicaties iets normaliseert dat niet normaal is: het idee dat vrouwen niet kunnen slagen of iets bereiken. In zijn rol als opvoeder op een modern-orthodoxe school in Florida, voelt hij dat het " in de houding van jongens ten opzichte van meisjes een afwijzend gedrag kweekt, met betrekking tot hun intelligentie en prestaties."

Een andere schoolbestuurder van een basisschool in de regio New York, waar zowel meisjes als jongens (afzonderlijk) zijn, is het daarmee eens: "mannen die worden blootgesteld aan een gesegregeerd gendersysteem, verergerd door een gebrek aan vrouwelijke vertegenwoordiging in publicaties, verliezen het vermogen om de echte waarde van vrouwen te identificeren. Ze zien hun kwaliteiten vaak over het hoofd of devalueren die. Erger nog, dit leidt ertoe dat mannen zichzelf ontdoen van het unieke menselijke kenmerk van het aangaan van onderling afhankelijke relaties om krachten te bundelen en een hoger niveau te bereiken dan hun eigen niveau. Gebrek aan empathie en egoïsme zijn slechts enkele van de vele problemen die ik daardoor zie. " Hij ziet dat meisjes daardoor geen vertrouwen meer hebben in hun eigen mening en capaciteiten.” Het is iets waar hij actief strijd tegen voert.

Liebermen zegt dat naarmate het extremisme erger wordt, de kwestie erger wordt en hij ziet dat steeds meer stellen klaar zijn voor een scheiding, slechts enkele maanden nadat ze zijn getrouwd. Lieberman zegt dat hij mannen helpt af te leren wat ze passief hebben verworven en te leren dat de behoeften, meningen en perspectieven van vrouwen ertoe doen.

Een chassidische echtgenoot en vader die is opgegroeid in de chassidische wereld, waar segregatie en verwijdering een ingebakken onderdeel van de cultuur zijn, zegt: “Zelfs als je aan de rand van de gemeenschap leeft, je dingen permitteert die je een rebel maken, dan nog blijft die kijk op vrouwen bij je. Getrouwd zijn met een vrouw  was onderdeel van het systeem, iets dat moest worden gedaan, afgehandeld. "

Hij zegt: “Meisjes moesten worden achtervolgd, gemanipuleerd en ervaren, je moest er niet mee uitgaan noch ze zien als partner. Het was niet mogelijk om vrouwen te beschouwen als iets anders dan een functie die moet worden beheerd / uitgebuit. We zijn gewoon niet getraind om te zien wat vrouwen bezighoudt of ons te bekommeren om hun perspectief. Het duurt lang om dit af te leren en te beseffen dat vrouwen een heel andere ervaringswereld hebben. Ik schaam me eigenlijk om te zeggen dat dit gesprek me bewust heeft gemaakt van het feit dat terwijl ik actief ben in het helpen van jongens om met het systeem om te gaan, ik er niet eens aan gedacht heb hoeveel erger het moet zijn voor de meisjes. "

Talli Rosenbaum, individueel- en relatietherapeut en gediplomeerd seksuoloog, legt op deze manier uit waarom het ‘wissen’ doorwerkt in het huwelijk. "Het creëren van intimiteit vereist het zien van een persoon als een mens en niet als een object. Volledige scheiding van de seksen creëert een omgeving waarin vrouwen en mannen mysterieus voor elkaar zijn, en dat maakt het heel moeilijk om elkaar te begrijpen en vereist vaak het opbouwen van vaardigheden naderhand. Het wegcijferen van vrouwen bestendigt het idee dat de vrouw een object is. Dit doet in feite afbreuk aan het authentieke doel van het Joodse huwelijk dat twee mensen ‘reim ahuvim’ zijn en zich aan elkaar verbinden met wederzijds respect en liefde."

Een andere therapeut die in de yeshivishe wereld werkt, zegt: "Ik ben opgegroeid met ‘hassidim’ die vrouwen een 'dus' noemden. Een dus is een 'ding'. Wat is het effect? Het ‘wissen’ van vrouwen betekent letterlijk een vrouw zien als een niemand, een ding. Zonder mening. Iemand die mijn behoefte aan heiligheid en superioriteit dient."

"Yosef," een chassidische man uit New York beschreef een pijnlijke huwelijkssituatie waarin, ondanks dat hij vreselijke fysieke pijn had tijdens intieme relaties, zijn vrouw erop stond dat ze ermee doorgingen, "omdat haar geleerd was dat mannen seks nodig hebben en het haar taak was om die te geven." Hij moest erop aandringen dat ze naar een dokter ging.

"Ze had geen zelfrespect, geen besef van haar eigen waarde. Hij zegt dat het hen jaren therapie kostte om op een punt te komen waar ze volledig communiceerden, hun behoeften uitten en de schadelijke resultaten van ernstige segregatie afleerden. "Wij zijn mensen. We hebben emotionele verbinding met onze echtgenoten nodig."

Op de vraag of het echt belangrijk is voor een gezonde gemeenschap dat vrouwen gezien worden in afbeeldingen in de samenleving, zegt Liebermen: "Als we vrouwen ‘uitwissen’ behandelen we hen als seksuele objecten die verborgen moeten worden opdat we niet zondigen of totdat we met ze trouwen. Als we willen dat onze jongens vrouwen zien als mensen en niet als seksuele objecten dan kunnen we ze niet als zodanig behandelen." 

 IN DEZE geïllustreerde advertentie van Rofeh Cholim Cancer Society zijn alle patiënten en medisch personeel mannelijk. (Met dank)

 SOMMIGE BEWEREN dat het niet tonen van vrouwen en meisjes hen beschermt. Een haredi-maatschappelijk werker in Israël zegt dat zijn vrouw niet toestaat dat haar foto wordt getoond om te voorkomen dat deze wordt gebruikt door groepen die afbeeldingen van religieuze vrouwengezichten delen. Zij halen die van de sociale media en fotoshoppen ze op andere, vaak naakte, vrouwenlichamen. "De groepen zijn vrijwel zeker religieus", zegt hij. “Er zijn Hebreeuwse groepen, Engelse groepen en Jiddische groepen. Sommige eisen dat u bewijst dat u religieus bent voordat u wordt geaccepteerd. Zodra één persoon de afbeelding heeft gemaakt, wordt deze door duizenden bekeken. "

Er zijn ook kanalen en accounts die gewijd zijn aan wat "frum-porno" wordt genoemd, waar afbeeldingen van vrouwen buiten hun medeweten worden gedeeld. Hij gelooft dat het heel goed mogelijk is dat degenen die het hardst aandringen op het ‘uitwissen’ van vrouwen dit doen om dit afwijkende gedrag te verdoezelen, "net zoals sommige van de meest heftig homofobe mensen zelf homoseksueel zijn."

Rabbijn Efrem Goldberg van Boca Raton vertelde in een recente Headlines-podcast aan presentator David Lichtenstein over het verwijderingsbeleid: “Ik denk dat het een vergissing is. Als we willen dat de jonge vrouwen in onze gemeenschap in het opgroeien afbeeldingen van rolmodellen zien ... Ze hoeven niet te worden gewist. Ze moeten weten dat ze ertoe doen en ze moeten weten dat de Thora niet eist dat ze zich in de schaduw verbergen of dat hun gezichten worden uitgewist. "

Mishpacha magazine wordt gedrukt in het Hebreeuws en Engels en is misschien wel de belangrijkste wekelijkse publicatie van de orthodoxe wereld met een wereldwijd lezerspubliek van meer dan 250.000. Het toont geen afbeeldingen van vrouwen of meisjes boven de zes jaar in zijn publicaties, Mishpacha en Family First, maar wel op de onlineversie van Mishpacha.

Volgens de uitgever, Eli Paley, is de belangrijkste rol van het tijdschrift het verenigen en verheffen van de Joodse samenleving.

In een interview met Rabbijn Efrem Goldberg, op zijn podcast Behind the Bima, verklaarde Paley dat er volgens rabbijnen geen halachische basis is voor het niet tonen van vrouwenbeelden. Hij zegt dat hij ervoor kiest vrouwen en meisjes te censureren om het tijdschrift in staat te stellen zoveel mogelijk mensen te beïnvloeden, ook degenen met de meest extreme opvattingen.

 Naarmate Mishpacha aan populariteit won, zette het de trend voor kleinere publicaties en instellingen, zelfs gezondheidsorganisaties voor vrouwen, die zich richten op de orthodoxe wereld. Nu hebben Thora-websites vrouwen vervangen door afbeeldingen van stoelen en bloemen. In advertenties voor borstkankerscreening worden vrouwen vervangen door sla, en in afbeeldingen van gezondheidsklinieken runnen mannen het kantoor, zijn alle zorgverleners en inderdaad alle patiënten mannen. Vrouwen bestaan zelfs niet in karikaturen van het joodse leven.

Talrijke e-mails voorafgaand aan het schrijven van dit artikel waarin om een gesprek met Paley werd gevraagd, om de zorgen in de gemeenschap te bespreken, bleven onbeantwoord en Mishpacha weigerde commentaar te geven op dit artikel. Het lijkt erop dat Mishpacha, door te proberen het extreme te matigen, ongewild extremisme onder de gematigden heeft bevorderd, ten nadele van ons allemaal.

Het joodse gezin is altijd de kracht geweest van de joodse gemeenschap. En het is deze kracht die wordt verscheurd door het uitwissen van vrouwen en meisjes. Extreme segregatie en uitwissing van vrouwen schaadt ons. Het ontmenselijkt onze meisjes, hyperseksualiseert onze jongens, zet onze vaders aan tot vernietiging en verwijdert de invloed van onze moeders. Het uitwissen van vrouwen verstoort het evenwicht dat in de wereld aanwezig is.

Extremisme kan niet worden bestreden met extremisme en onverdraagzaamheid kan niet worden verslagen door onverdraagzaamheid. Om de Joodse samenleving te verenigen en te verheffen, om mannen en vrouwen te helpen een gezond zelfbeeld te hebben en om te gaan met het andere geslacht, moeten we de plaats van zowel vrouwen als mannen in de gemeenschap eren. Het wordt tijd om te beseffen dat het wissen van vrouwen een mislukt experiment was en de gantza misphacha, de hele joodse familie, weer in beeld te brengen. 

De auteur is een schrijver en een activist. Ze was medeoprichter van Chochmat Nashim om opkomend extremisme te bestrijden en de stemmen van Joodse vrouwen te verheffen, en schreef voor het eerst over het fenomeen van het verwijderen van foto’s van vrouwen, in The Jerusalem Post in 2015, onder de titel 'An immodest obsession'.

 

 *************************** 

ENGLISH:

A father shows his son how to pull a woman's face off an anti-abortion organization's bus ad (photo credit: ISRAEL COHEN ON TWITTER)

“Wanton destruction of property is a sin... Yet certain individuals have decided, against all halachic literature, that vandalism is excusable when it makes women disappear.”

 By: Jerusalem Post - SHOSHANNA KEATS-JASKOLL

The image of a father holding his child’s hand has always been touching to me. Perhaps it makes me think of my own childhood, walking with my father, as he explained how the world works, telling me silly stories, or letting me explore the rough ocean waves while making sure I was safe.

There is something so loving and right about seeing a child’s small hand tucked in the grip of a father’s stronger one. And there is something about a father’s love and guidance that can be so influential on a child.

I suppose that is why this image is so painful for me to see.

In it, a religious man holds his child with one hand while using the other to rip an advertisement off the side of a bus. On a public street. In broad daylight.

Why? Because it has a woman’s face on it.

Defacing images of women and girls by haredi men is now a common occurrence. While it is tempting to say that it is the work of a few extremists, the fact is that this destruction is now so expected that ad companies refuse to show women’s pictures in certain areas knowing that they will be destroyed, and that the police are unlikely to chase the perpetrators. The Knesset even convened a committee meeting to discuss the horrific vandalization of a billboard campaign to raise awareness of violence against women.

“Wanton destruction of property is a sin. That’s a basic tenet of civilized society and fundamental in Jewish law. Yet certain individuals have decided, against all halachic literature, that vandalism is excusable when it makes women disappear,” says Rabbi Scott Kahn, host of the Orthodox Conundrum podcast.  

How did we get to the point that religious Jewish men destroy personal and public property, without shame, in broad daylight, while educating their small boys to do the same? What inspires this horrific behavior and what else may it be causing that we cannot see?

IN THE past few years, the Jewish community has experienced a lightning fast slide toward extreme notions of shmirat eynaim, or “guarding one’s eyes” from seeing things that may lead them to sin. The concept, meant to help men avoid situations that may lead to sexual thoughts and thus sin, has been recrafted as total segregation of the sexes outside of marriage and the erasure of anything female, anywhere.

Events such as weddings, which were once prime opportunities for people to meet and form their own marriages, are now strictly segregated. Printed depictions of Jewish life are devoid of Jewish women and girls. Even higher education and places of employment are segregated to fit this new demand.

This extreme segregation has led to magazines, school books, dinner ads, charity brochures, illustrated megillot and Shabbat books that show only men and boys. Cartoons and comic strips leave women out with the occasional mother represented by the back of her head. Even Artscroll has adopted this approach and made influencer Daniella Renov remove her image from her own cookbook.

While insular hassidic communities have had this policy in place for some time, the phenomenon of erasing women in the greater Orthodox community has existed for only 15 years or so. By not forcefully rejecting this practice, the Orthodox community has tacitly accepted that women should not be seen and that men are entitled to a female-free environment.

In 2015, in these pages, we discussed the trend and how it was being enforced with mafia-like tactics in some places in Israel. Since then, many articles have delineated the impact the erasure has on women’s financial, physical, and representative health. The lack of images of women coupled with the dearth of information on women’s health plus cultural norms has created a reality where haredi women’s health was ranked eighth vs. haredi men’s second place.

Female business owners have a distinct disadvantage when they cannot advertise with their faces or with real life models. The lack of women’s images as part and parcel of the average Jewish family and community leads to a lack of women’s voices being heard and directly to policies that are detrimental to them. Erasing women removes our humanity and redefines us as objects, sexual objects, to be hidden.

The impact of being seen mainly as a sexual object has been defined by many girls as traumatic.  R. from New York says, “I internalized the message I was inherently, in my essence, temptation first and foremost. I associated my being and my body with being an object for others’ sexual gratification, sins and fantasies. Before I could develop a healthy sense of self in being female, my identity became shame. I was told I was responsible for men. Their sins were my sins. And their thoughts were my sins. And I would be held accountable one day. As a young girl it was a burden too suffocating and too shameful for me to carry day to day and as I reached my teens I developed an eating disorder in an effort to change my body and to just be seen less. It took me a long time to recover from this.”

Despite the evidence of the damage done to women and girls, increasing numbers of institutions, charities, and publications censor images of females, aged six or older.

 Original ad for plastic dolls (left) and in 'AMI' magazine, with mother and daughters removed (Canva.com)

TO UNDERSTAND how this erasure and increased segregation affects Jewish men and the Jewish family, The Magazine spoke to a number of men and therapists.

Most requested anonymity due to the personal nature of the subject matter and for patient confidentiality.

“Moshe,” 19, is from a Modern Orthodox community. “By redefining women as nothing more than the object of male desire, men have become forcefully hypersexualized. This puts men in a very uncomfortable position in which we are reduced to little more than our base desires and not allowed any emotional depth. The insinuation that I have no agency over my own sexual urges is insulting and this apparent lack of control is used to explain away any actual issues I may be struggling with. The effect religious guilt has on men and its contribution to the growing men’s mental health crisis cannot be understated.

“When men are told that sexualizing women is both inherent in their nature and also incredibly sinful, we internalize that... when we do something that, in our minds, constitutes engaging with our sexuality, which thanks to the culture of erasure can mean even seeing the image of a woman, the religious guilt crashes down full force. The desire to avoid this guilt causes more anxiety, which makes every interaction more guilt-inducing.”

“Aaron,” in his early 20’s, spoke candidly about his struggles.”I’m married and have struggled with a pornography addiction for over a decade. It’s unfortunately extremely common for young men, and in my personal experience it’s been entirely due to the frum societal culture of extreme separation of the sexes.” He acknowledged the importance of halachic boundaries but says, “the social creation of separation is what creates toxic relationships, unhealthy marriages, warped senses of oneself, and sadly, pornography addictions.”

Shlomo Lieberman, a clinical social worker in New York, has worked with the frum community for over 30 years. He says that in his experience the extreme segregation and erasure has “turned women, literally, into the forbidden fruit and has contributed significantly to the sex-addiction I see in my patients.”

Additionally, he says, it deeply impacts the marital dynamic. “Men aren’t learning what women’s needs are. They don’t even recognize that they have needs. It’s not out of maliciousness, it’s simply that they haven’t learned to see them as whole beings with needs. Where do they interact with them? Girls’ and boys’ schools now have different vacations, brothers and sisters don’t spend much time together. Where will they learn to speak to girls, to understand them or to value their opinions? Not in school, not via books or magazines, and now not in the family.”

He says that the majority of a person’s learning is passive learning, “If they don’t see women represented in society, in magazines, in the family... they learn very clearly that their opinions simply aren’t that important.”

Elementary school educators see the results of this in their students. Rabbi Moshe Nachbar says that the erasure of all things female in frum publications normalizes something that isn’t normal: the idea that women can’t succeed or achieve. In his role as an educator in a Modern Orthodox school in Florida, he feels it “breeds a dismissiveness in boys’ attitudes towards girls, their intelligence and achievements.”

Another school administrator of an elementary school in the New York area that has both girls and boys (separately) agrees, “males exposed to a segregated gender system compounded by a lack of female representation in publications lose the ability to identify the real value of women, often overlooking or devaluing their qualities. Worse, this leads to men stripping themselves of the unique human feature of forming interdependent relationships to combine forces and reach levels beyond their own. Lack of empathy and selfishness are just a few of the many issues I see as a result.” He sees that it causes girls to lack confidence in their own opinions and abilities. It is something he works actively to counter.

Liebermen says that as the extremism gets worse, the issue gets worse and he sees more and more couples ready for divorce mere months after getting married. Lieberman says he helps men unlearn what they have passively acquired and to learn that women’s needs, opinions and perspectives matter.

A hassidic husband and father who grew up in the hassidic world, where segregation and erasure are an ingrained part of the culture, says, “Even when you’re living on the margins of the community – doing things that make you a rebel, the female aspect of worldview stays with you. Wives were part of the system, something that had to be done, dealt with.”

He says, “Girls were to be chased, manipulated and experienced, not dated or thought of as a partner. It wasn’t possible to think of women as anything other than a function to be managed/exploited. We simply aren’t trained to see the female experience or to consider her perspective. It takes a long time to unlearn this and realize that there is an entire other experience that women have – I’m actually embarrassed to say that this conversation has made me aware of the fact that while I am active in helping boys deal with the system, I haven’t even thought of how much worse it must be for the girls.”

Talli Rosenbaum, individual and couples therapist and certified sex therapist, explains why erasure carries into marriage in this way. “Creating intimacy requires seeing a person as a human being and not an object. Complete gender separation creates an environment where women and men are mysterious to one another, and that makes the experience of understanding one another very difficult and often requires skill building after the fact. The erasure of women acts to perpetuate the idea of a woman as an object. This actually detracts from the authentic goal of Jewish marriage as two people who are reim ahuvim who connect with mutual respect and love.”

Another therapist who works in the yeshivish world says, “I grew up with hassidim who called women a ‘dus.’ A dus is a ‘thing.’ What’s the effect? Erasure of women means literally seeing a woman as a nobody, a thing. Opinionless. Someone who serves my needs of being holy and superior.”

“Yosef,” a hassidic man from New York described a painful marriage dynamic where, despite being in terrible physical pain during intimate relations, his wife insisted they continue, “because she was taught that men need sex and it was her job to provide it.” He had to insist that she see a doctor.

“She had no sense of self, of her own worth.” He says it took them years of therapy to get to a place where they communicated fully, expressed their needs and unlearned the damaging results of severe segregation. “We are human. We need emotional connection to our spouses.”

When asked if it’s truly important for women to be seen in depictions of society for a healthy community, Liebermen says, “If we want our boys to see women as people, not as sexual objects – and that’s how we treat women when we erase them, as sexual objects that need to be hidden lest we sin or until we marry them – then we cannot treat them as such.”

 IN THIS Rofeh Cholim Cancer Society illustrated ad, all patients and medical staff are male. (Courtesy)

SOME CLAIM that not showing women and girls protects them. A haredi social worker in Israel says his wife does not allow her picture to be shown to prevent it from being used by groups which share images of religious women’s faces, taken from their social media accounts and photoshopped onto other women’s – often nude – bodies. “The groups are almost certainly religious,” he says. “There are Hebrew groups, English groups and Yiddish groups. Some require that you prove you’re religious before you get accepted. Once a single person creates the image, it will be viewed by thousands.”

There are also channels and accounts dedicated to what is called “frum porn” where images of women are shared unbeknownst to them. He believes it is very possible that those who most loudly insist on the erasure of women do so to cover up this deviant behavior – “just as some of the most vehemently homophobic people are themselves homosexual.”

Rabbi Efrem Goldberg of Boca Raton, on a recent Headlines podcast, told host David Lichtenstein of the policy of erasure, “I think it’s a mistake. If we want the young women in our community to grow up to see images of role models... They need to not be erased. They need to know that they matter and they need to know that the Torah doesn’t demand that they hide in the shadows or that their faces be blotted out.”

Mishpacha magazine prints in Hebrew and English and is arguably the flagship weekly publication of the Orthodox world with a global readership of over 250,000. It shows no images of women or girls above the age of six in its publications, Mishpacha and Family First, but does on the online version of Mishpacha.

According to its publisher, Eli Paley, the main role of the magazine is to unify and elevate Jewish society.

In an interview with Rabbi Efrem Goldberg, on his podcast Behind the Bima, Paley stated that according to rabbis, there is no halachic basis for not showing women’s images. He says that he chooses to censor women and girls in order to enable the magazine to influence as many people as possible, including those with the most extreme views.

 As Mishpacha gained popularity, it set the trend for smaller publications and institutions – even women’s health organizations – that cater to the Orthodox world. Now, Torah websites have replaced women with images of chairs and flowers. In advertisements for breast cancer screening, women are replaced with lettuce, and in depictions of health clinics, men run the office, are all of the healthcare givers and indeed, all of the patients. Women do not exist even in caricatures of Jewish life.

Numerous emails requesting a conversation with Paley, prior to the writing of this article to discuss concerns for the community went unanswered and Mishpacha declined to comment for this article. It would seem that in attempting to moderate the extreme, Mishpacha has unwittingly brought extremism to the moderate – to the detriment of us all.

The Jewish family has always been the strength of the Jewish community. And it is this strength that is being torn asunder with the erasure of women and girls. Extreme segregation and erasure of women harms us. It dehumanizes our girls, hypersexualizes our boys, leads our fathers to destroy, and removes the influence of our mothers. The erasure of women upends the balance placed into the world.

Extremism can’t be fought with extremism and intolerance can’t be beaten by intolerance. To unify and elevate Jewish society, to help men and women have healthy notions of self, and of how to deal with the opposite sex, we must honor the place of both women and men in the community. It is time to realize that the erasure of women was a failed experiment and bring the gantza misphacha, the entire Jewish family, back into the picture. 

The author is a writer and an activist. She cofounded Chochmat Nashim to fight rising extremism and raise the voices of Jewish women, and first wrote about the erasing women phenomenon in The Jerusalem Post in 2015, under the title ‘An immodest obsession.’