17 mei 2018

2018-05-17 Het schlemielen spel op de grens van Gaza dat Israël niet kan winnen / Israel’s sucker’s game on the Gaza border (Caroline B. Glick)

A demonstrator hurls back a tear gas canister fired by Israeli troops during clashes at a Gaza border protest , April 27, 2018. (photo credit: REUTERS/IBRAHEEM ABU MUSTAFA)

Door Caroline B. Glick

Er was een deprimerende overeenkomst tussen de zelfmoord protestoperatie van Hamas langs de grens van Gaza met Israël deze week en het antwoord van Israël daarop.

Het jihadistische regime van Hamas in Gaza heeft niet veel kaarten om te spelen in zijn voortdurende oorlog tegen de Joodse staat. Maar zoals we hebben gezien, sinds Hamas zes weken geleden zijn campagne tegen de grens lanceerde heeft het wel één troefkaart en hoe vaak het ook op die kaart speelt, Israël heeft er geen antwoord op.

De troef van Hamas is vijandigheid tegenover Israël. De westerse media, samen met de EU en de meeste Europese regeringen, haten Israël. Linkse regeringen in andere westerse landen, Canada onder Justin Trudeau en de VS onder Barack Obama staan (stonden) in hetzelfde rijtje.

Zeker wetend dat de westerse media, de EU en de internationale linkse politiek altijd partij zullen kiezen voor de vijanden van Israël, is de hoogste kaart van Hamas de kunst om aanvallen op Israël uit te voeren die Israelhaters in het Westen voorzien van een voorwendsel om het te veroordelen.

Al meer dan een decennium zet Hamas Westerse Israëlhaters naast Palestijnse burgers in als zelfmoordactivisten voor anti-Israëlische fotomomenten. In 2003 liep Rachel Corrie, de Israelhatende activiste uit de staat Washington, voor een gigantische IDF-bulldozer die de grensmuur bouwde die Gaza van de Egyptische Sinaï scheidde. De chauffeur zag haar niet, overreed haar en Hamas en zijn westerse partners maakten een “bloodlibel” van Corrie’s martelaarschap.

In 2010 lanceerde Hamas met Turkse hulp en sponsoring de zogenaamde "humanitaire vloot" om Israëls wettige, en zelfs wettelijk verplichte, blokkade van de kust van Gaza te doorbreken.

Hamas en Turkije zetten een mix van burgers en terroristen in van civiele schepen en boten in om een zelfmoordprotest tegen Israël op zee te lanceren. De vloot van 2010 werd geleid door het enorme Turkse cruiseschip Mavi Marmara. Aan boord van het schip waren 630 Israëlhatende westerlingen en 40 terroristen van de door Turkije gesteunde aan al-Qaeda gelieerde IHH-groep.

In plaats van te begrijpen wat Hamas aan het doen was, namelijk het naspelen van het zelfmoordprotest van Corrie maar dan op grotere schaal en actie te ondernemen om de vloot te verhinderen om aan land te gaan, koos Israël ervoor om met de vloot op haar eigen manier af te rekenen. De IDF negeerde het gevaar voor haar troepen en stuurde marinecommando's om de schepen te verstoren en de blokkade van Gaza te handhaven bewapend met paintballgeweren.

Terwijl de westerse activisten in hun hutten zaten, wachtten IHH-terroristen op de commando's op het dek van de Mavi Marmara. Toen marinecommando's door helikopters op het dek werden neergelaten, werden ze overvallen door IHH-mannen die hen met bijlen en messen neerstaken en hen met koevoeten neerknuppelden.

Negen soldaten raakten gewond, drie ernstig. In de opvolgende urenlange strijd die volgde werden negen IHH-terroristen gedood.

En als voorspelbaar dat de zon opkomt in het oosten, negeerden de westerse media de feiten en vielen Israël aan. De Europeanen veroordeelden Israël. De regering Obama veroordeelde Israël. Obama dwingt premier Benjamin Netanyahu om zich te verontschuldigen tegenover de Turkse dictator Recep Erdogan die de aanval heeft gesponsord. En Hamas kreeg legitimiteit en materiële concessies waardoor het zijn strijdkrachten kon voorbereiden op de oorlog die het in 2014 begon tegen Israël.

De operationele Hamasleider van de Mavi Marmara-vloot was Zahar al-Birawi. Zoals Yoni Ben Menachem van het Jerusalem Centre for Public Affairs in maart meldde, heeft Birawi, een medewerker van Hamas en het Moslimbroederschap, de titel van 'contactpersoon voor het Internationale Comité voor het breken van het embargo in de Gazastrook'.

Begrijpelijk, na zijn grote succes met de zelfmoordaanslag "Mavi Marmara", kreeg Birawi het bevel over de huidige zelfmoordaanslag operatie aan de grens. Zijn basisconcept, het mengen van burgers met Hamas-terroristen en het gebruiken van de eersten als dekmantel voor de laatsten als kanonnenvlees is de rode draad in beide operaties.

Als Israël de juiste lessen van de Mavi Marmara had geleerd, was het maandag misschien anders gelopen. Maar het ziet er naar uit dat juist alle verkeerde lessen zijn geleerd.

Nadat Birawi en zijn kameraden met succes 50.000 inwoners van Gaza naar de grens hadden gestuurd, was er weinig kans om een significant dodental te vermijden. Dat wil zeggen, Hamas bereikte zijn doelen op het moment dat het zijn mensen naar de grens bracht.

Meer dan 60 inwoners van Gaza zijn maandag omgekomen. Maar de uitkomst voor Israël zou hetzelfde zijn geweest, ongeacht hoe hoog of laag het AANTAL slachtoffers ook is. De media gaven een podium aan de argumenten van Hamas. Op aanwijzing, beschuldigden media zoals de BBC en The Washington Post Israël van moedwillig en opzettelijk afslachten van kinderen.

Regeringsfunctionarissen geven de media en de Europeanen terecht de schuld voor de dood van de burgers die deze week werden vermengd met terroristen langs de grens van Gaza met Israël. Maar het feit dat de media medeplichtig zijn, zegt ons maar één ding: Hamas heeft gelijk als het de media gebruikt.

Met andere woorden, het vaststellen van de vijandigheid van de media en hun politicus kameraden in de EU, Canada en de Amerikaanse Democratische Partij zal Israël niet verder helpen bij het ontwikkelen van de middelen om Hamas te verhinderen zijn beproefde troefkaart van zelfmoord in te zetten. Klagen over mediavijandigheid en professionele nalatigheid is geen strategie. Het is niet eens een tactiek. Het is een reflex.

Om te begrijpen hoe een strategie of zelfs een tactiek eruit ziet, is het belangrijk om twee dingen op vast te stellen. Ten eerste is de strategie van Hamas niet risicovrij. Ten tweede, Israël heeft zijn eigen spel.

Er zijn drie inherente en belangrijke tekortkomingen in de zelfmoordproteststrategie van Hamas. Om de eerste te begrijpen, bedenk dan dat een arts in het Shifa-ziekenhuis in Gaza City op dinsdag heeft verklaard dat een baby was gedood als gevolg van traangasinhalatie aan de grens. Op woensdag zei Hamas-woordvoerder Salah Barawil dat 50 van de 62 mensen die maandag aan de grens zijn gedood Hamas-terroristen waren.

Waarom bagatelliseert Hamas het aantal burgerslachtoffers? Ondermijnt dat niet het doel om Israël te delegitimeren?

Het leiderschap van Hamas is van mening dat het burgerslachtoffers kan bagatelliseren, omdat het erop vertrouwt dat de westerse media haar uitspraken negeren. En ze hebben gelijk als ze de media vertrouwen. De berichtgeving in de westerse media over de grenscampagne van Hamas bleef uniform ondersteundend voor Hamas en hatelijk tegenover Israël, zelfs nadat de dokter en Bardawil erkenden dat Israël geen van beide kinderen of een aanzienlijk aantal burgers op maandag doodde.

Hamasleiders werden gedwongen om berichten over burgerslachtoffers te bagatelliseren, omdat de rapporten hun publiek ertoe brachten zich tegen hen te keren.

Dus de eerste zwakte in de zelfmoordprotestrategie van Hamas is dat de Gazanen het niet leuk vinden.

De tweede zwakte is Egypte.

Egypte, net als Israël, erkent dat Hamas haar vijand is. Hamas werkt openlijk samen met de Moslimbroederschap en de strijdkrachten van de Islamitische Staat in de Sinaï om een opstand tegen het regime te voeren en het bestaan ervan te bedreigen. Volgens Israël Hayom dwong de Egyptische militaire inlichtingendienst Hamas om zijn grensoperatie op maandagavond te beëindigen door Hamas-leider Ismail Haniyeh te waarschuwen dat als hij de operatie niet zou beëindigen, Egypte Israëlische pogingen zou steunen om zich te richten op de leiders van Hamas.

Terwijl de Turkse president Erdogan de aanklacht tegen Israël in de Islamitische wereld heeft geleid over de zelfmoordcampagne van Hamas langs de grens, hebben de Egyptenaren en de Saoedi's de inspanningen van Israël ondersteund om de operatie te beëindigen.

De derde zwakheid van Hamas is de regering Trump.

Waar de Obama-regering Hamas (en Turkije) steunde tegen Israël tijdens de operatie Mavi Marmara, heeft de regering van Trump Israël zonder ophouden gesteund en alle schuld voor de doden langs de grens bij Hamas bij neergelegd.

De samenloop van Egyptische en Amerikaanse steun is nieuw en biedt Israël nieuwe kansen.

Dus, gezien de zwakheden van Hamas, wat kan Israël doen om de zelfmoordprotestrategie te ondermijnen?

Zodra Hamas met succes zijn zelfmoordactivisten inzet boeken ze winst, daarom moet de eerste focus van Israëls inspanningen de ontwikkeling van middelen zijn om te voorkomen dat die protesten überhaupt kunnen plaatsvinden.

In 2010, in plaats van met paintball bewapende commando's te sturen om de Mavi Marmara te onderschappen, had Israël hen naar Turkije en Cyprus moeten sturen om te voorkomen dat de schepen zouden uitvaren. Israël heeft dergelijke acties in het verleden al ondernomen. Maar het lijkt erop dat de huidige generatie generaals de vermetelheid van zijn voorgangers mist. Dit moet veranderen.

Evenzo dreigde de IDF tijdens in het aftellen naar Hamas’ initiatie van zijn zelfmoordprotest-grenscampagne busbedrijven in de Gazastrook te sanctioneren die demonstranten naar de grens vervoerden. Het is niet verrassend dat de buschauffeurs er de voorkeur aan gaven gehoor aan te geven aan de waarschuwing van Israël boven hun levens voor te riskeren voor Hamas.

Een beter plan zou zijn geweest om de bussen uit te schakelen.

Maar, ook bijvoorbeeld, hoeveel inwoners van Gaza zouden de grens hebben benaderd als het gebied op maandagochtend bedekt was met dierlijke en menselijke uitwerpselen?

Deze acties zijn minimaal invasief, niet dodelijk en zeer effectief. Aangezien Hamas wint zodra de zelfmoordactivist sterft, moet Israël voorkomen dat ze kunnen samenkomen.

Tijdens Operation Protective Edge in de Hamas-oorlog in 2014 tegen Israël, waren de Egyptenaren, Saoedi's en de VAE net zo ondersteunend aan Israël als Egypte deze week en om dezelfde reden. Ze beschouwen Hamas als een existentiële bedreiging voor hun regimes. Maar hun steun aan Israël kwam niet verder dan dat omdat de regering Obama, die Hamas ondersteunde, probeerde hen te vervangen als bemiddelaars met de Hamas-sponsors Turkije en Qatar.

Vandaag de dag, met de Trump-regering die Israël en Egypte stevig steunt, hebben de regering en de IDF de mogelijkheid om verdere opties te overwegen om de greep van Hamas op de macht te verzwakken.

Het is deprimerend om te zien dat, in plaats van de reële opties af te wegen, de IDF haar oproep hernieuwd heeft om verdere humanitaire hulp aan Gaza te verlenen, kennelijk in de veronderstelling dat dit de mediakritiek zal verminderen. Maar de reden dat er een humanitaire crisis in Gaza is, is dat het Hamas-regime het heeft geschapen, geëscaleerd en bestendigd. Zolang Hamas Gaza controleert, zal Gaza ondergedompeld blijven in een humanitaire crisis. Israëls inspanningen om het te verzachten, zoals pogingen om The New York Times te overtuigen om de waarheid te melden, zijn een nutteloze verspilling van tijd, middelen en energie.

Dit brengt ons bij de westerse antagonisten van Israël. De Britse minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson en zijn kameraden hebben gelijk als ze de humanitaire situatie van Gaza betreuren. Maar Israël kan er niets aan doen. Wanneer de IDF humanitaire hulp biedt aan Gaza, speelt het de verliezerrol die Hamas ze heeft gegeven. Wanneer Israël humanitaire hulp biedt, presenteert het zichzelf als in staat om een situatie te verbeteren die het niet heeft veroorzaakt, er niet toe heeft bijgedragen en niet kan herstellen.

Het wordt tijd dat Israëlische leiders, inclusief de IDF, ophouden met de schlemiel te spelen. In plaats van meer vrachtwagenladingen cement en voedsel te sturen, gebruikt om aanvaltunnels te bouwen en terroristen te voeden, zou Israël moeten zeggen dat het de zorgen van Johnson deelt en denkt dat het fantastisch zou zijn als Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland en Canada asiel zouden verlenen aan de lijdende inwoners van Gaza. Israël zou hun doorreis kunnen vergemakkelijken.

Israël hoeft Hamas niet te laten winnen. Het heeft zwakke punten. We hebben opties. Het is tijd dat we ze gaan gebruiken.

COLUMN ONE: ISRAEL’S SUCKER’S GAME ON THE GAZA BORDER

BY CAROLINE B. GLICK

There was a depressing familiarity both to Hamas’s suicide protest operation along Gaza’s border with Israel this week and to Israel’s response to it.

Hamas’s jihadist regime in Gaza doesn’t have a lot of cards to play in its continuous war against the Jewish state. But, as we have been seeing since Hamas launched its campaign against the border six weeks ago, it does have one card, and no matter how often it plays that card, Israel can’t seem to figure out how to beat it.

Hamas’s card is Western hostility to Israel. The Western media, along with the EU and most European governments, hate Israel. Leftist governments in other Western countries – Canada under Justin Trudeau, the US under Barack Obama, are similarly disposed.

Acting on the sure knowledge that the Western media, the EU and the international Left will always side with Israel’s enemies against it, Hamas’s high card is its ability to stage assaults on Israel that provide Israel’s haters in the West with a pretense for condemning it.

For more than a decade Hamas has deployed Western Israel-haters alongside Palestinian civilians as suicide protesters used for anti-Israel photo-ops. In 2003, Rachel Corrie, the Israel-hating activist from Washington state, walked in front of a giant IDF bulldozer building the border wall separating Gaza from Egypt’s Sinai. The driver couldn’t see her, ran her over, and Hamas and its Western partners created a blood libel of Corrie’s martyrdom.

In 2010, with Turkish assistance and sponsorship, Hamas launched the so-called “humanitarian flotilla” to break Israel’s lawful, and indeed, legally mandated, blockade of the Gaza coast.

Hamas and Turkey deployed a mix of civilians and terrorists in civilian ships and boats to launch a suicide protest against Israel at sea. The 2010 flotilla was led by the massive Turkish cruise ship Mavi Marmara. Aboard the ship were 630 Israel-hating Westerners and 40 terrorists from Turkey’s regime-supported, al-Qaeda-allied IHH group.

Rather than understand what Hamas was doing – reenacting the Corrie suicide protest on a larger scale – and acting to block the flotilla from setting sail, Israel chose to deal with the flotilla on its own terms. Ignoring the danger to its forces, the IDF sent naval commandos to interdict the ships and uphold the blockade of Gaza, armed with paintball guns.

As the Western activists huddled in their cabins, IHH terrorists waited for the commandos on the Mavi Marmara’s deck. As they were lowered onto the deck from helicopters, the naval commandos were beset by IHH men who stabbed them with axes and knives and bludgeoned them with crow bars.

Nine soldiers were wounded, three seriously. In the pitched, hours-long battle that followed, nine IHH terrorists were killed.

And as predictably as the sun rising in the east, the Western media ignored the facts and attacked Israel. The Europeans condemned Israel. The Obama administration condemned Israel. Obama forced Prime Minister Benjamin Netanyahu to apologize to Turkish dictator Recep Erdogan who sponsored the assault. And Hamas received legitimacy and material concessions that enabled it to prepare its forces for the 2014 war it launched against Israel.

Hamas’s operations chief for the Mavi Marmara flotilla was Zahar al-Birawi. As Yoni Ben Menachem from the Jerusalem Center for Public Affairs reported in March, Birawi, a Hamas and Muslim Brotherhood operative, holds the title, of “liaison for the International Committee for Breaking the Embargo on the Gaza Strip.”

Reasonably, after his great success with the Mavi Marmara suicide “protest,” Birawi was given command of the current suicide protest operation at the border. His basic concept of interspersing civilians with Hamas terrorists and using the former as cover for the latter and as cannon fodder is the common thread of both operations.

If Israel had learned the proper lessons from the Mavi Marmara, things might have turned out differently on Monday. But from the looks of things, it learned all the wrong lessons.

Once Birawi and his comrades successfully deployed 50,000 Gazans to the border, there was little chance of avoiding a significant death toll. That is, Hamas achieved its goals the minute it brought its people to the border.

More than 60 Gazans were killed on Monday. But the outcome for Israel would have been the same no matter how high or low the casualty count. The media mouthed Hamas’s talking points. On cue, the likes of the BBC and The Washington Post accused Israel of wantonly and deliberately massacring children.

Government officials rightly blame the media and the Europeans for the deaths of the civilians who were interspersed with terrorists along Gaza’s border with Israel this week. But the fact that the media are complicit tells us only one thing: Hamas is right to use the media.

In other words, noticing the hostility of the media – and their politician comrades in the EU, Canada and the US Democratic Party – won’t get Israel any further along in developing the means to block Hamas from using its tried and true high card of suicide. Complaining about media hostility and professional negligence is not a strategy. It isn’t even a tactic. It’s a reflex.

To understand what a strategy – or even a tactic – looks like, it is important to note two things. First, Hamas’s strategy is not risk-free. Second, Israel has its own to play.

There are three inherent, and significant, weaknesses to Hamas’s suicide protest strategy. To understand the first, consider that on Tuesday, a doctor at Gaza City’s Shifa Hospital refuted reports that an infant had been killed due to tear gas inhalation at the border. On Wednesday, Hamas spokesman Salah Barawil said 50 of the 62 people killed at the border on Monday were Hamas terrorists.

Why is Hamas minimizing civilian casualties? Doesn’t that undercut its goal of delegitimizing Israel?

Hamas’s leadership feels it can minimize civilian casualties because it trusts the Western media to ignore its statements. And they are right to trust the media. Western media coverage of Hamas’s border campaign remained uniformly supportive of Hamas and hateful toward Israel even after the doctor and Bardawil acknowledged that Israel did not kill either children or a significant number of civilians on Monday.

Hamas leaders were compelled to minimize reports of civilian casualties because the reports made their public turn on them.

So the first weakness in Hamas’s suicide protest strategy is that Gazans don’t like it.

Its second weakness is Egypt.

Egypt – like Israel – recognizes that Hamas is its enemy. Hamas openly collaborates with the Muslim Brotherhood and Islamic State forces in Sinai waging an insurgency against the regime and threatening its very existence. According to Israel Hayom, Egyptian military intelligence compelled Hamas to end its border operation on Monday evening by telling Hamas leader Ismail Haniyeh that if he didn’t end the operation, Egypt would support Israeli efforts to target Hamas’s leaders.

Whereas Turkish President Erdogan has led the charge against Israel in the Islamic world over Hamas’s suicide campaign along the border, the Egyptians and the Saudis have been supportive of Israel’s efforts to end the operation.

Hamas’s third weakness is the Trump administration.

Whereas the Obama administration supported Hamas (and Turkey) against Israel during the Mavi Marmara operation, the Trump administration has been unstintingly supportive of Israel and placed all the blame for the deaths along the border on Hamas.

The confluence of Egyptian and American support is new and it provides Israel with new opportunities.

So given Hamas’s weaknesses, what can Israel do to undercut its suicide protest strategy?

Since Hamas wins the minute it successfully deploys its suicide protesters, the first focus of Israel’s efforts should be the development of the means to prevent the protests from taking place in the first place.

In 2010, rather than send paintball-armed commandos to commandeer the Mavi Marmara, Israel should have sent them to Turkey and Cyprus to prevent the ships from setting sail. Israel has taken such actions in the past. But it appears the current crop of generals lacks the audacity of its predecessors. This must change.

Similarly, in the countdown to Hamas’s initiation of its suicide protest border campaign, the IDF threatened to sanction Gaza bus companies that transport protesters to the border. Not surprisingly, the bus operators prefer to take their chances with Israel than risk their lives with Hamas.

A better plan would have been to disable the buses.

So, too, how many Gazans would have approached the border if the area were covered in animal and human feces on Monday morning?

These actions are minimally invasive, nonlethal and highly effective. Since Hamas wins the minute the suicide protester dies, Israel needs to prevent them from gathering.

During Operation Protective Edge, Hamas’s 2014 war against Israel, the Egyptians, Saudis and the UAE were as supportive of Israel as Egypt has been this week, and for the same reason. They view Hamas as an existential threat to their regimes. But their support only took Israel so far, because the Obama administration, which supported Hamas, sought to replace them as mediators with Hamas’s sponsors Turkey and Qatar.

Today, with the Trump administration firmly supportive of Israel – and Egypt – the government and the IDF have the opportunity to consider further options for weakening Hamas’s grip on power.

Depressingly, rather than weigh its actual options, the IDF has renewed its call to bring in further humanitarian aid to Gaza, apparently thinking that doing so will diminish media criticism. But the reason there is a humanitarian crisis in Gaza is that the Hamas regime has created and escalated and perpetuated it. So long as Hamas controls Gaza, Gaza will be steeped in a humanitarian crisis. Israel’s efforts to mitigate it, like its efforts to convince The New York Times to report the truth, are a futile waste of time, resources and energy.

This brings us to Israel’s Western antagonists. British Foreign Secretary Boris Johnson and his comrades are right to bemoan Gaza’s humanitarian condition. But Israel can’t do anything about it. When the IDF offers humanitarian assistance to Gaza, it is playing the sucker role Hamas has given it. When Israel offers humanitarian assistance, it is presenting itself as capable of ameliorating a situation it didn’t cause, hasn’t contributed to and cannot fix.

It is time for Israel’s leaders, including the IDF, to stop being suckers. Rather than sending more truckloads of cement and food, used to build attack tunnels and feed terrorists, Israel should say it shares Johnson’s concerns and thinks it would be fantastic if Britain, and France and Germany and Canada, would give refuge to the suffering Gazans. Israel could facilitate their transit.

Israel doesn’t have to keep letting Hamas win. It has weaknesses. We have options. It is time that we start using them.

www.CarolineGlick.com

Source: https://www.jpost.com/Arab-Israeli-Conflict/COLUMN...

136 views


Comments