02 april 2020

2020-04-02:Landen van Europese Unie zijn compleet onbekwaam om de coronacrisis aan te pakken - European Union countries are completely unable to deal with the corona crisis

Nederlands - English

NEDERLANDS:

De pandemie van het coronavirus heeft veel van de inherente zwakke punten van de EU aan het licht gebracht, van de totale onvoorbereidheid voor de crisis, tot het open grenzen beleid die de verspreiding van de ziekte hebben versneld, tot het gebrek aan solidariteit dat tot uiting kwam in de weigering van de lidstaten om Italië te helpen bij de eerste kritieke situatie fase van de pandemie. De vakbond werkt goed samen in niet-crisissituaties, maar haar zelfgenoegzaamheid, logge bureaucratie en trage besluitvormingsprocessen belemmeren haar vermogen om te reageren op urgente ontwikkelingen.

Bron: BESA Center Perspectives April 1, 2020
The Begin-Sadat Center for Strategi Studies

Vertaling: Brabosh

De coronavirusepidemie heeft de grootste gebreken van de EU blootgelegd. Het heeft geen plannen gemaakt voor samenwerking tussen staten om een epidemie te bestrijden, mocht er zich een voordoen. Het opengrenzenbeleid van de Unie in overeenstemming met het Schengen-akkoord, dat volgens haar de belangrijkste verwezenlijking ervan is, blijkt een grote belemmering te zijn voor de poging om het virus in bedwang te houden. De Unie weigerde het Schengen-akkoord op te schorten, zelfs toen het virus snel aan kracht won en de gevaren van de pandemie voor het grote publiek tot een minimum beperkt, misstappen met ernstige menselijke kosten.

Europeanen, die vaak terecht kritiek hebben op de schendingen van de mensenrechten in China en bang zijn voor de groeiende economische kracht van Peking, hadden grote kritiek op de felle en ondemocratische stappen die de Volksrepubliek nam in de strijd tegen het coronavirus. Maar ze slaagden er niet in lessen te trekken uit de menselijke tol van het virus onder Chinese burgers en de snelle verspreiding ervan naar andere Aziatische landen. In plaats daarvan noemde de EU China als voorbeeld dat niet zou worden gevolgd door een verlicht en vooruitstrevend Europa.

Toen het virus zich naar Italië verspreidde, reageerden verschillende EU-landen door Italië te bekritiseren omdat het een virale hub was geworden, terwijl ze weigerden hun eigen grenzen met dat land te sluiten, een stap die de verspreiding van de epidemie in heel Europa had kunnen tegengaan.

Het waren de Chinezen en de Russen, en niet de EU, die de broodnodige uitrusting leverden om de pest in Italië te bestrijden. De Chinezen leverden ook apparatuur aan Spanje en Frankrijk, dat Italië al snel volgde tot het hart van de crisis. Het is interessant op te merken dat de Unie, in tegenstelling tot haar niet-reactie op Italië, ongeveer 20 ton hulp aan China heeft verleend in haar strijd tegen het coronavirus.

Het is nog niet duidelijk of dit een verstrakking betekent van de diplomatieke betrekkingen tussen Europa en China om de verslechterende relatie van Europa met de VS te compenseren. Europa’s zelfgenoegzaamheid over de verslechterende situatie in Italië kwam tot uiting in het gedrag van veel EU-landen.

In Frankrijk vonden bijvoorbeeld massa-evenementen plaats op de jaarlijkse landbouwbeurs in Port de Versailles, die op 22 februari van start ging en doorging, zelfs nadat het virus over het hele continent was verschenen. President Macron woonde de opening van de beurs bij, waar hij omringd was door drukte en sprak met mensen zonder duidelijke bezorgdheid over het ontvangen of overdragen van het virus.

Op 6 maart bezochten Macron en een entourage een verpleeghuis om een verbod op het bezoeken van verpleeghuizen aan te kondigen – de ironie verergerd door noch de president, noch zijn entourage die zelfs elementaire voorzorgsmaatregelen namen terwijl ze op de site waren.

Op dezelfde dag hield de gouverneur van het district Haute-Rhine in Oost-Frankrijk een persconferentie die werd bijgewoond door experts, hoge ambtenaren van de provincie en gezondheidsautoriteiten, waarin nieuwe beperkingen werden aangekondigd voor openbare bijeenkomsten, sluitingen van onderwijsinstellingen en het verbieden van bezoeken aan verpleeghuizen. Tijdens de bijeenkomst gaven de sprekers de microfoon heen en weer, in strijd met de voorzorgsmaatregelen die ze bespraken.

De verkiezingen voor de lokale overheid in Frankrijk werden zoals gepland op 5 maart gehouden, hoewel de tweede ronde, die gepland was voor 22 maart, werd geannuleerd vanwege de snelle verspreiding van de epidemie. De EU begon zich geleidelijk het gevaar van coronavirus eigen te maken terwijl het over het hele continent groeide.

Op 6 maart vond een speciale conferentie over coronavirus plaats op het forum van de ministers van Volksgezondheid van de Unie, waar werd besloten dat de staten zouden samenwerken en informatie over de crisis zouden uitwisselen. Op 17 maart erkende de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, dat de EU het gevaar had onderschat en verklaarde de Unie gesloten voor burgers van niet-Europese landen. Sommige EU-lidstaten, zoals Spanje, Denemarken en Tsjechië, kondigden een volledige sluiting van hun grenzen aan.

De EU heeft in niet-crisisperioden aanzienlijke winst geboekt, met name op economisch gebied, maar heeft meer dan eens nagelaten crisissituaties aan te pakken. In de loop der jaren is de Unie uitgegroeid tot 28 lidstaten en heeft het geleidelijk de integratiegebieden op vele gebieden uitgebreid, waaronder buitenlands beleid en veiligheid.

Als gevolg hiervan is de EU een omslachtig bureaucratisch orgaan geworden met een traag besluitvormingssysteem dat niet past bij het dynamische tempo van de gebeurtenissen in de mondiale arena of, wat dat betreft, de binnenlandse arena’s van de lidstaten. Er zijn unanieme besluiten vereist over belangrijke kwesties, waaronder noodsituaties, waardoor actie traag en moeilijk wordt.

Zo heeft de EU-aanpak van het enorme vluchtelingenprobleem de meningsverschillen tussen haar leden aan het licht gebracht die uiteindelijk gevolgen zouden hebben voor de pandemie van het coronavirus. Oost-Europese landen zoals Hongarije en Polen hadden aanvankelijk moeite om vluchtelingen op te vangen.

In 2016 bereikte de Unie een overeenkomst met Turkije volgens welke Ankara de toestroom van vluchtelingen zou tegenhouden in ruil voor financiële hulp, en de Unie heeft ermee ingestemd vluchtelingen onder bepaalde voorwaarden te ontvangen. De EU hield zich aan deze overeenkomst en stuurde Turkije ongeveer 6 miljard euro, maar Ankara stond onlangs vluchtelingen toe de Griekse grens te bereiken onder het voorwendsel dat de Unie de overeenkomst had geschonden. De Unie heeft zichzelf in wezen in de positie gebracht dat ze door Turkije wordt afgeperst.

Griekenland heeft alleen te maken gehad met deze laatste vluchtelingenstroom, een golf die werd versterkt door het recente militaire offensief in Idlib. Deze situatie, die zelfs onder relatief normale omstandigheden moeilijk zou zijn, zou dramatisch schadelijker kunnen zijn voor de Griekse eilanden, aangezien deze zou kunnen leiden tot een bredere lokale uitbraak van het coronavirus. Lesbos zit bijvoorbeeld vol met vluchtelingen.

De afgelopen jaren heeft de EU te maken gehad met harde interne kritiek van Euroskeptische partijen, naast uitdagende ontwikkelingen zoals de Brexit en een verzwakking van de Duits-Franse samenwerBking, die al jaren de belangrijkste motor is voor verdieping en uitbreiding van de Europese integratie. De pandemie van het coronavirus moet voor Europa duidelijk maken dat er gevaarlijke gebreken zijn die moeten worden gecorrigeerd, zodat zij de wereldwijde crises het hoofd kan bieden.

Dr. Tsilla Hershco
Dr. Tsilla Hershco, een onderzoeksmedewerker bij het Begin-Sadat Centrum voor Strategische Studies, is gespecialiseerd in Frans-Israëlische en EU-Israëlische relaties. E-mail: t.hershco@gmail.com





**********************************
ENGLISH


EXECUTIVE SUMMARY: The coronavirus pandemic has exposed many of the EU’s inherent weaknesses, from its total unpreparedness for the crisis, to the open borders that expedited the spread of the disease, to the lack of solidarity reflected in member states’ refusal to help Italy in the initial critical phase of the pandemic. The union cooperates well in non-crisis situations, but its complacency, lumbering bureaucracy, and sluggish decision-making processes hamper its ability to respond to urgent developments.

Source: BESA Center Perspectives April 1, 2020
The Begin-Sadat Center for Strategi Studies

The coronavirus epidemic has exposed the EU’s gravest flaws. It failed to make plans for state cooperation to combat an epidemic, should one arise. The Union’s open border policy in accordance with the Schengen Agreement, which it considers its cardinal achievement, has turned out to be a major hindrance to the effort to contain the virus. The Union refused to suspend the Schengen Agreement even as the virus rapidly picked up momentum and minimized the dangers of the pandemic to the general public, missteps with grave human costs.

Europeans, often rightly critical of China’s human rights abuses and fearful of Beijing’s burgeoning economic strength, strongly criticized the fierce and undemocratic steps the People’s Republic took in the fight against coronavirus. But they failed to internalize the lessons learned from the human toll of the virus among Chinese citizens and its rapid spread to other Asian countries. Instead the EU pointed to China as an example that would not be followed by enlightened and progressive Europe.

When the virus spread to Italy, several EU countries responded by criticizing Italy for having become a viral hub while refusing to close their own borders with that country, a step that could have curbed the spread of the epidemic across Europe. It was the Chinese and the Russians, not the EU, who supplied desperately needed equipment to fight the plague in Italy. The Chinese also delivered equipment to Spain and France, which soon followed Italy into the heart of the crisis.

It is interesting to note that, in contrast to its non-response to Italy, the Union provided around 20 tons of aid to China as it struggled with coronavirus. It is not yet clear whether this marks a tightening of diplomatic relations between Europe and China to compensate for Europe’s worsening relationship with the US.

Europe’s complacency about the deteriorating situation in Italy was evident in the conduct of many Union countries. In France, for example, mass events took place at the annual agricultural fair in Port de Versailles, which opened on February 22 and continued even after the virus had appeared across the continent. President Macron attended the opening of the fair, where he was surrounded by crowds and talked to people with no apparent concern about either receiving or transmitting the virus. On March 6, Macron and an entourage visited a nursing home to announce a ban on visiting nursing homes—the irony compounded by neither the president nor his entourage taking even elementary precautions while at the site.

On the same day, the governor of the Haute-Rhine district in eastern France held a press conference attended by experts, senior province officials, and health authorities announcing new limitations on public gatherings, closures of educational institutions, and banning of visits to nursing homes. During the meeting, the speakers handed the microphone back and forth in violation of the very precautions they were discussing. Local government elections in France were held as scheduled on March 5, although the second round, which was scheduled for March 22, was canceled due to the rapid spread of the epidemic.

The EU gradually began to internalize the danger of coronavirus as it surged across the continent. On March 6, a special conference on coronavirus was held at the Union Health Ministers’ Forum, where it was decided that the states would cooperate and exchange information on the crisis. On March 17, European Commission president Ursula von der Leyen acknowledged that the EU had underestimated the danger and declared the Union closed to citizens of non-European countries. Some EU member states, such as Spain, Denmark, and the Czech Republic, announced a total closure of their borders.

The EU has achieved considerable gains, mainly on economic issues, during non-crisis periods, but it has failed more than once to deal with crisis situations. Over the years, the Union has grown to include 28 member states and has gradually increased areas of integration across many spheres, including foreign policy and security. As a result, the EU has become a cumbersome bureaucratic body with a slow decision-making system that does not match the dynamic pace of events in the global arena or, for that matter, the domestic arenas of the member states. Unanimous decisions are required on key issues, including emergency situations, which makes action slow and difficult.

The EU’s handling of the massive refugee problem, for example, highlighted differences of opinion among its members that would ultimately have implications for the coronavirus pandemic. Eastern European countries such as Hungary and Poland initially balked at receiving refugees. In 2016, the Union reached an agreement with Turkey according to which Ankara would stem the influx of refugees in exchange for financial aid and the Union consented to receive refugees under certain conditions. The EU complied with this agreement, sending Turkey about €6 billion, but Ankara recently allowed refugees to reach the Greek border on the pretext that the Union had breached the agreement.

The Union has essentially put itself in the position of being extorted by Turkey. Greece has had to deal with this latest flood of refugees alone, a surge that was intensified by the recent military offensive in Idlib. This situation, which would be difficult even under relatively normal circumstances, could be dramatically more damaging for the Greek islands as it could lead to a broader local outbreak of coronavirus. Lesbos, for example, is crowded with refugees.

In recent years, the EU has faced harsh internal criticism from Euroskeptic parties in addition to challenging developments such as Brexit and a weakening of German-French cooperation, which has for years been the main engine for deepening and expanding European integration. The coronavirus pandemic should clarify for Europe that it has dangerous flaws that must be corrected so it can cope with global crises.

Dr. Tsilla Hershco
Dr. Tsilla Hershco, a research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, specializes in Franco-Israeli and EU-Israeli relations. Email: t.hershco@gmail.com

363 views