12 juni 2018

2018-06-12 Amy Schumer, die het glas breekt, en Jeruzalem (Moshe Phillips)

Een extreem hoog percentage Joden breekt het glas omdat het 'traditioneel' is, maar toch hebben ze geen idee wat de diepere betekenis is.

Door Moshe Phillips

Met het zomerhuwelijkseizoen voor de boeg bereiden Joodse echtparen zich voor op huwelijksceremonies die zullen worden afgesloten met het oude ritueel dat velen gewoon kennen als “het breken van het glas". Veel bruidegom's hakken verpletteren een klein glas onder een zakdoek. 

Helaas is voor veel geassimileerde Joden het enige Joodse aspect van de traditionele huwelijksceremonie dat ze überhaupt behouden het breken van het glas. 

Wat is deze vreemde daad? Wat drijft zoveel Joden, ook zij die ogenschijnlijk los van de Joodse gemeenschap staan en zelfs met niet-Joden trouwen, om toch het glas te willen breken? 

Toen Chris Fischer en actrice Amy Schumer - niet bepaald een toonbeeld van Joodse religieuze naleving - eerder dit jaar trouwden tijdens een strandceremonie in Malibu, braken ook zij een glas.

Zelfs sommige niet-Joden hebben zich dit aspect van Joodse huwelijksfeesten toegeëigend. Op de bruiloft van actrice Cameron Diaz in 2015 stapte haar bruidegom op een glas, hoewel, zoals een krantenbericht het uitdrukte, "Diaz noch Madden zijn Joods, dus de reden voor deze uitgebreide traditionele Joodse ceremonie is het best bekend bij hen".

De trieste waarheid is dat een extreem hoog percentage Joden het glas breken omdat het "traditioneel" is, maar toch hebben ze geen idee wat de diepere betekenis werkelijk is. 

Maar het is niet hun schuld. Deze jonge Joden zijn nooit door hun rabbijnen of hun ouders op de hoogte gebracht van de werkelijke reden. En de populaire trouwblogs die deze jonge Joden te lezen geven te vaak verkeerde of onzinnige redenen, en kan niet eens wijzen op de ware schoonheid van het idee. 

Het breken van het glas past namelijk niet goed bij het idee van een volledig ontwikkelde Amerikaan. Het doet denken aan etnisch separatisme en gehechtheid aan een vreemd land. We breken het glas op onze bruiloften als een teken aan God, aan onszelf, en aan onze bruiloftsgasten dat, hoewel onze bruiloft een dag van extreme vreugde is, we niet kunnen genieten van volledig geluk zolang Jeruzalem en zijn Heilige Tempel niet volledig zijn herbouwd als in de oudheid.

Op traditionele bruiloften, wanneer de gasten "Mazel Tov!" roepen, reciteert de bruidegom dit vers uit Psalm 137: "Als ik u vergeet, o Jeruzalem, laat mijn rechterhand zijn sluwheid vergeten. Laat mijn tong zich op het dak van mijn mond kloven, als ik u niet herinner, als ik Jeruzalem niet boven mijn grootste vreugde maak. (Psalm 137)

 Bijna 2.000 jaar nadat de Romeinen het verwoest hebben, betreuren we nog steeds het verlies van onze Heilige Tempel. We betreuren de verwoesting van het eigenlijke, fysieke gebouw. We zijn niet in vrede met het feit dat onze heilige plaats is ingewijd door een andere religie, en de religieuze heiligdommen van anderen zijn gebouwd op de ruïnes van ons. Het is een bittere ironie dat deze islamitische heiligdommen nu door extremisten worden gebruikt om aan te zetten tot haat en geweld tegen het Joodse volk en Israël. 

We betreuren ook dat de goddelijke aanwezigheid zich nu anders manifesteert, nu de Heilige Tempel niet staat. Het maakt niet uit hoeveel Joden er in Jeruzalem wonen, hoeveel Joden er ook bloeien, hoe mooi de moderne stad Jeruzalem ook is, het lot van Joden blijft onvervuld zolang we zonder onze Heilige Tempel zijn. En daarom breken we het glas. 

Met Birthright, programma's voor tussenliggende jaren en Israël reizen voor moeders, zijn er nu meer mogelijkheden voor Amerikaanse Joden om Israël te bezoeken dan ooit tevoren. Al deze programma's brengen hun deelnemers naar het Kotel (de westelijke muur), maar zelden richten zich op de manieren waarop Joden eeuwenlang de vernietiging van Jeruzalem en de Heilige Tempel rouwden elke dag door gebed en ritueel. 

Misschien is het tijd om na te denken over investeren in de relatie tussen jonge getrouwden en Jeruzalem, net zoals we investeren in Birthright.

Er zijn kunstenaars die het gebroken glas in Lucite of op een andere artistieke manier bewaren. Het vers "Als ik u vergeet, o Jeruzalem" op zo'n geschenk is meer dan alleen een investering in het helpen van jonge Joodse echtparen om verbonden te blijven met het Joodse volk - het is een investering in Jeruzalem zelf. 

Moshe Phillips is nationaal directeur van de Amerikaanse sectie van Herut North America. Herut is een internationale beweging voor zionistische trots en onderwijs.

Amy Schumer, breaking the glass, and Jerusalem


An extremely high percentage of Jews break the glass because it is “traditional," yet they have no idea what the deeper meaning is.

By Moshe Phillips

With the summer wedding season upon us, Jewish couples are preparing for marriage ceremonies that will conclude with the ancient ritual that many know simply as "the breaking of the glass." Many a groom's heel will crush a small glass under a handkerchief. 

Unfortunately for many assimilated Jews, the only Jewish aspect of the traditional wedding ceremony that they retain at all is the breaking of the glass. 

What is this strange act? What drives so many Jews, even those who are seemingly detached from the Jewish community and may even be marrying non-Jews, to nevertheless want to break the glass? 

When Chris Fischer and actress Amy Schumer --not exactly a paragon of Jewish religious observance-- married in a Malibu beach ceremony earlier this year, they too broke a glass.

Even some non-Jews have appropriated this aspect of Jewish wedding celebrations. At actress Cameron Diaz's wedding in 2015, her groom stepped on a glass even though, as one newspaper account put it, "neither Diaz nor Madden are Jewish, so the reason for this elaborate traditional Jewish ceremony is best known to them."

The sad truth is that an extremely high percentage of Jews break the glass because it is "traditional," yet they have no idea what the deeper meaning really is. 

But it's not their fault. These young Jews were never told the real reason by their rabbis or their parents. And the popular wedding blogs these young Jews read too often give wrong or nonsensical reasons, and may not even hint at the true beauty of the idea. 

The fact is that breaking the glass does not fit easily with the idea of being a fully acculturated American. It smacks of ethnic separatism and attachment to a foreign country. We break the glass at our weddings as a sign to God, to ourselves, and to our wedding guests that although our wedding is a day of extreme joy, we cannot enjoy complete happiness as long as Jerusalem and its Holy Temple are not fully rebuilt as in ancient times.

At traditional weddings, when the guests shout "Mazel Tov!," the groom recites this verse from Psalm 137: "If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget its cunning. Let my tongue cleave to the roof of my mouth if I do not remember you, if I do not make Jerusalem above my greatest joy." (Psalm 137)

 Nearly 2,000 years after the Romans destroyed it, we still mourn the loss of our Holy Temple. We grieve the destruction of the actual, physical building. We are not at peace with the fact that our holy site has been co-opted by another religion, and the religious shrines of others have been built atop the ruins of ours. It is a bitter irony that these Islamic shrines are now used by extremists to incite hatred and violence against the Jewish people and Israel. 

We also grieve over the fact that the Divine presence is now manifested differently now that the Holy Temple does not stand. No matter how many Jews live in Jerusalem, no matter how many yeshivas flourish there, no matter how beautiful the modern city of Jerusalem is, Jewish destiny is left unfulfilled so long as we are without our Holy Temple. And that is why we break the glass. 

With Birthright, gap year programs, and Israel trips for mothers, there are now more opportunities for American Jews to visit Israel than ever before. These programs all bring their participants to visit the Kotel (the Western Wall) but seldom focus on the ways that Jews for centuries mourned the destruction of Jerusalem and the Holy Temple each day through prayer and ritual. 

Perhaps the time has come to consider invesing in the relationship between young marrieds and Jerusalem, the same way that we invest in Birthright.

There are artists who preserve the broken glass in Lucite or in other artistic fashion. The verse "If I forget thee, O Jerusalem" on such a gift is more than just an investment in helping young Jewish married couples stay connected to the Jewish people--it is an investment in Jerusalem itself. 

Moshe Phillips is the national director of Herut North America's U.S. section. Herut is an international movement for Zionist pride and education.

Source: http://www.israelnationalnews....


Comments