Created by: Barry Shaw

Barry Shaw, Israël gevangen in eigen val.

Woensdag 26 juli 2017

Heb je ooit gezien hoe een jakhals zijn prooi doodt? Meestal vermoordt het het niet met één slag of bijt. Het omringt het, het daagt het uit, het detecteert zwakke punten. Dan krijgt het zijn klauwen om de hals van zijn prooi en zal niet loslaten. Wanneer het dier worstelt, maakt het zich zwakker.

Dit is wat we van Israël hebben gezien. We zijn gevangen, niet in staat om de obsessieve honger van degenen die hun klauwen in ons hebben en ons willen vernietigen af te schudden.

Net als het gewonde dier, hebben we de bedreiging niet beoordeeld en het echte gevaar niet goed ingeschat. In de natuur lijkt het beoogde dier vaak zo krachtig te zijn dat het eenvoudig de dodelijke jakhals zou kunnen weerstaan. Zij dachten dat hun sterke en niet-offensieve houding de hongerige moordenaars zou ontmoedigen om het aan te vallen.

Net als het gewonde beest, bevindt Israël zichzelf in een eigen val. Zoals dat dier is Israël gevangen in de kaken van degenen die ons willen vernietigen.

Hoe is het zo gekomen dat een sterke Joodse staat strategisch zo zwak is dat we de heiligste site van Judaïsme eenvoudig hebben overgegeven aan een relatief zwakke tegenstander? Het is te wijten een mislukt beleid om aardig gevonden te willen worden.

De opwindende historische aankondiging, precies vijftig jaar geleden, dat ‘De Tempelberg in onze handen is' was een paar dagen waar. Het aardig gevonden worden begon een halve eeuw geleden toen General Moshe Dayan Motta Gur ontmantelde door te zeggen over de Tempelberg “Wat is dit? Het Vaticaan? “En het beheer overdroeg aan de moslimraad over. De strijd was toen niet tegen de Palestijnen. Israël was aan het vechten in een defensieve oorlog tegen invallende Arabische legers die uit waren op onze vernietiging.

De hullende Palestijnse demonstranten hebben onlangs geschreeuwd dat de Tempelberg alleen voor “moslims en Palestijnen.” is.Joden en christenen gooi je Bijbels weg. De Israëlische regering heeft gefaald. Door een angst om onaardig gevonden te worden, hebben we een geassimileerde Joodpsychose aangenomen, we proberen om de goyim en de moslims te beïnvloeden, maar slagen er nog steeds niet in om vrienden te winnen op of mensen te beïnvloeden. Wij zijn het die worden beïnvloed om al te vaak en al te eenvoudig toe te geven.

We kunnen de klauwen van onze vijand in ons vlees integreren. Net als gewonde dieren kijken we inactief in de koplampen, of erger nog nemen beslissingen waardoor hun dodelijke klauwen zich in ons karkas vastzetten.

We kunnen voorstellen dat Jeruzalem de onverdeelde hoofdstad van de Joodse staat is, maar er zijn delen van Jeruzalem waar de gemeente bang is om te lopen, plaatsen waar obsessieve Jodenhaat is en een verlangen om het einde van Israël te zien groeit. Mensen weten niet dat in dit deel van onze “onverdeelde hoofdstad" voetbalwelpen onder auspiciën van de Palestijnse Voetbalvereniging spelen en hun kampioensploeg toezicht houdt op voetbaltoernooien die de moordenaars van Israëliërs eerbiedigen zonder enige reactie van onze regering tegen deze aanmoediging tot terrorisme in Jeruzalem. De regering zal hier niet tegen optreden omdat ze niemand van streek willen maken.

We hebben niet alleen onze moed verloren maar ook onze moreel kompas.

Ons gebrek aan inzet heeft ertoe geleid dat leden van de Arabische Knesset trots zijn arm in arm te marcheren met islamitische extremisten en Palestijnse vijanden die ons willen vernietigen. We moeten nog steeds zien dat deze Knesset-leden arm in arm met Joodse leden van de Knesset lopen of Israels onafhankelijkheidsdag vieren.

We zijn in een strijd om te overleven, die alleen door gewonnen kan worden door degenen die ons proberen te vernietigen bijt voor bijt tegen te gaan

Onlangs kwamen ngo's samen om de overwinningskaucus van Israël te vormen.

De Israëlische regering moet openstaan voor een serieuze dosis strategische realiteitsterapie. Wij zijn op weg naar onze eigen vernietiging. Het is tijd om op het offensief te gaan met moed en inzet. Geen ander middel kan tot permanente vrede leiden.

Duitsland en Japan gaven zich alleen over nadat ze op hun knieën waren gebracht. Zij zijn sindsdien vooraanstaande voorstanders geworden voor vrede en wederzijdse erkenning. Volgens de Israëlische overwinningskaucus moeten Palestijnen tot de punt worden gebracht dat zij hun obsessie loslaten om Israël te vernietigen, hun Joodse haat op geven en van hun achterlijke martelaarskomplex afzien, voordat er of welke vorm van vrede ook kan worden gepraat.

Zij zijn degenen, niet wij, die pijnlijke concessies zullen moeten maken.

Zoals Daniel Pipes of Middle East Truth schreef in januari, betekent ‘Ware vrede’ het vinden van manieren om Palestijnen te dwingen om een verandering van hart te ondergaan en rejectionisme op te geven, Joden, Zionisme en Israël te accepteren. De nederlaag dwingt hen om hun irredentistische fantasieën in overeenstemming te brengen en de retoriek van de revolutie te legen. "

Om dat te bereiken moet Israël zich onttrekken aan de psychologische en strategische val die het zelf heeft ingesteld - voordat het te laat is.

Wednesday, 26 July 2017

Israel caught in a trap of its own making.

Ever seen how a jackal kills its prey? Usually, it doesn’t kill it with one blow or bite? It surrounds it, it challenges it, it probes for points of weakness. It then gets its claws around the neck of its prey and won’t let go. Whenever the animal struggles it makes itself weaker.

This is what we have been seeing from Israel. We are caught, unable to shake off the obsessive hunger of those who have their claws into us and want to destroy us.

Like the wounded animal, we didn’t assess the threat, nor appreciate the real danger. In nature, the targeted animal often appears to be so powerful that it could easily resist the deadly jackals. They thought their strong and non-offensive posture would appease the hungry killers into not attacking.

Like the wounded beast, Israel finds itself caught in a trap of its own making. Like that animal, Israel is caught in the jaws of those that want to destroy us.

How did we get to the point that a strong Jewish State is strategically so meek that we have too readily surrendered Judaism’s most holy site to a comparatively weak adversary? It’s down to a failed policy of playing nice.

The thrilling historic announcement, exactly fifty years ago, that “The Temple Mount is in our hands” was true – for a few days. Playing nice began half a century ago when General Moshe Dayan countermanded Motta Gur by saying about the Temple Mount “What is this? The Vatican?” and handed the administration to the Muslim Council. The battle then was not against Palestinians. Israel was fighting a defensive war against invading Arab armies bent on our destruction.

The baying Palestinian protesters recently shouted that the Temple Mount is for “Muslims and Palestinians only.” Jews and Christians. Throw away your bibles. The Israeli Government has failed you. Through a fear of being disliked, we have adopted an assimilated Jew psychosis, of trying to appear nice or appeasing the goyim and the Muslims, yet we still fail to win friends or influence people. It is we that are being influenced to surrender all too often and too easily.

We can feel the claws of our enemy embedded in our flesh. Like wounded animals we are either frozen into inaction or, worse still, make decisions that tighten their deadly lock on our carcass.

We may pretend that Jerusalem is the undivided capital of the Jewish State but there are parts of Jerusalem where the municipality fear to tread, places where obsessive Jew hatred and a desire to see the end of Israel is growing. People are not aware that in this part of our “undivided capital” football cubs play under the auspices of the Palestinian Football Association and their champion team supervises soccer tournaments honoring killers of Israelis without any response from our government against this incitement to terrorism being practiced in Jerusalem. The government won’t stamp this out because they don’t want to upset anyone.

We have lost not only our courage but our moral compass.

Our lack of commitment has led to Arab Knesset members proudly marching arm in arm with Islamic extremists and Palestinian enemies calling for our destruction. We have yet to see these Knesset members march arm in arm with Jewish members of the Knesset on any occasion, include on Israel's Independence Day.

We are in a battle for survival that can only be won by victory over those trying to destroy us bite by bite.

Recently, NGOs came together to form the Israel Victory Caucus.

The Israeli Government must open up to a serious dose of strategic reality therapy. We are on the path to our own destruction. It is time to go on the offensive with courage and commitment. No other remedy can result in permanent peace.

Germany and Japan surrendered only after being brought to their knees. They have since become leading advocates for peace and mutual recognition. According to the Israel Victory Caucus, Palestinians have to be brought to the point that they admit defeat in their obsession to destroy Israel, give up on their Jewish hatred, and their feverish martyrdom complex, before any form of peace can take hold.

They are the ones, not us, who need to make painful concessions.

As Daniel Pipes of Middle East Truth wrote in January, “True peacemaking means finding ways to coerce Palestinian to undergo a change of heart, give up rejectionism, accept Jews, Zionism, and Israel. Defeat compels them to come to terms with their irredentist fantasies and empty the rhetoric of revolution.”

To achieve that, Israel has to extract itself from the psychological and strategic trap it has set for itself - before it is too late.

source: http://www.theviewfromisrael.com/


Comments