Created by: Gast / guest

BDS is het symptoom, niet de ziekte

Door Ofir Dayan

In de afgelopen weken stonden de Joods-Amerikaanse media vol met dramatische berichten over het succes van de BDS-beweging en andere anti-Israëlische bewegingen bij het aannemen van BDS-resoluties op de topuniversiteiten in de Verenigde Staten, waaronder de Barnard College of Columbia University en de George Washington University. Deze verslagen vertellen ons hoe deze resoluties het klimaat zouden veranderen, en hoe het feit dat deze resoluties werden aangenomen een werkelijk schadelijke trend symboliseert voor de staat Israël en zijn aanhangers.

De verslaggevers en de in de artikelen geïnterviewde deskundigen gaan uitgebreid in op het effect van de strategie op de Israëlische economie, cultuur, academische wereld en nog veel meer. Zelfs Natalie Portman, zeggen ze, eens een trotse Israëli, speelt nu recht in de handen van BDS pleitbezorgers. We moeten BDS serieus nemen, zeggen ze, we moeten lobbyen en demonstreren totdat het niet langer acceptabel is om Israël te boycotten.

We hebben immers de cherrytomaatjes uitgevonden, druppelirrigatie en Waze, ze moeten ons niet boycotten.

We moeten het wel serieus nemen, maar ik weet niet zeker of "het" BDS betekent. BDS is niet de ziekte, het is het symptoom. Het is niet de stam van de boom, het is een van zijn takken.

Takken komen en gaan. Ze kunnen in de wind getrimd of losgemaakt worden, ze kunnen door een voorbijlopende persoon gescheurd of gebroken worden als er te veel vruchten op zitten. Maar de stam, de stam zal er altijd blijven.

De stam waaraan de BDS tak is bevestigd is de stam van haat. Maar niet alleen haat.

Deze stam is de stam van de oudste vorm van antisemitisme, van Joods- en Israëlische haat.

De voorstanders van BDS en voor sommige andere takken van deze boom, die de gematigdere takken lijken te zijn, stellen dat ze niets te maken hebben met de antisemitistische stam. Ze houden gewoon niet van Israël, maar ze hebben geen probleem met Joden.

Dit is niets anders dan een leugen.

Deze mensen gebruiken voortdurend twee maten en twee gewichten.

Er is één norm voor elke andere staat, en een andere voor de Joodse staat. Wanneer zij het oneens zijn met de acties van een andere staat, vragen zij om een verandering, maar wanneer zij het oneens zijn met de acties van Israël vragen zij om de vernietiging ervan.

Er is vrijheid van meningsuiting voor elke andere student, en geen vrijheid van meningsuiting voor zionisten. Wanneer ze het niet eens zijn met andere studentgroepen, laten ze hun mening horen, maar wanneer de pro- Israël groepen willen spreken, zetten ze hun anti- normalisatie beleid in, wat geen dialoog met zionisten betekent.

Er is een zelfbeschikkingsrecht voor ieder ander volk, maar geen zelfbeschikkingsrecht voor de Joden. Zij steunen zelfbeschikking voor de Koerden, de Yazidi, maar niet voor de Joden.

Hun antisemitische retoriek komt niet alleen tot uiting in hun dubbele maatstaven.

Ze zeggen dat Joden de media in handen hebben en daarom wordt hun stem niet gehoord.

Ze zeggen dat de Joden de leiding hebben over het Colombiaanse bestuur en daarom wordt hun stem niet gehoord.

Zij zeggen de Joodse lobbygroepen het Congres controleren, en dit is waarom hun stem niet wordt gehoord.

Dit is een leerboek tegen het Anti-Semitisme, dezelfde beweringen van duistere regimes uit het verleden van Europa. Zij leveren zelf ons het bewijs op een zilveren schaal dat ze antisemitsch zijn maar wij verkiezen om onze ogen te sluiten en het alleen aan BDS te wijten.

Deze groepen en individuen zouden niet rusten totdat de enige Joodse staat ter wereld is verwoest, maar in de tussentijd richten ze zich op zionistisch-Joodse studenten op campussen.

De dialoog over het Arabisch-Israëlisch conflict is volledig eenzijdig. De anti-Israëlische groepen, met de hulp van professoren (meestal van afdelingen voor Midden-Oosten Studies) monopoliseerden het gesprek en marginaliseerden Joden en Israëliërs, alsof zij geen deel uitmaakten van dat gesprek.

Laat u niet misleiden, ook al gebeurt dat in naam van "academische vrijheid" en "vrijheid van meningsuiting".

Het gesprek over Israël vandaag op Amerikaanse liberale campussen kan vergeleken worden met het leren over democratie van een dictator, met het leren over vrouwenrechten van een misogynist, of met het leren hoe terreur te bestrijden van Bin- Laden.

Studenten in deze campussen leren over Israël van mensen die een hekel hebben aan Israël in de mate waarin ze het tot hun levensmissie hebben gemaakt om het te vernietigen.

BDS weerstand bieden is prima, maar dit is alleen het trimmen van de tak, dit is niet het ontwortelen van de boom.

We moeten vanuit de BDS-tak naar beneden kijken en deze enorme stam van antisemitisme zien die eraan vastzit.

We moeten de grootste zaag krijgen die we kunnen vinden, een zaag die bestaat uit sociale rechtvaardigheid in plaats van discriminatie, uit liefde in plaats van haat, uit waarheid in plaats van leugens, en deze boom voor eens en altijd ontwortelen.

We moeten onze samenlevingen en campussen doen inzien dat anti-semitisme, in welke vorm dan ook, onaanvaardbaar is.

Joden zijn niet langer bereid dit lot ootmoedig te aanvaarden, Joden zijn nu sterk en trots en ze staan sterk tegenover antisemitisme.

Ofir is een Israëlische student aan de universiteit van Colombia en de leerstoel voor buitenlandse betrekkingen voor studenten die Israël steunen

BDS is the symptom, not the disease

By Ofir Dayan

In recent weeks, the Jewish- American media is filled with dramatic reports concerning the success of the BDS movement and other anti- Israeli movements in passing BDS resolutions in the top universities in the United States, among them Barnard College of Columbia University, and George Washington University. These reports tell us how these resolutions would change the climate, and how the fact that these resolutions passed symbolize a really harmful trend for the state of Israel and its supporters.

Be the first to know - Join our Facebook page.

The reporters and the experts interviewed in the articles discuss in length the effect of BDS on the Israeli economy, culture, academia, and much more. Even Natalie Portman, they say, once a proud Israeli, is now playing right in to the hands of BDS advocates. We must take BDS seriously they say, we must lobby and demonstrate until it is no longer acceptable to boycott Israel.

After all, we invented the cherry tomatoes, drip irrigation, and Waze, they shouldn’t boycott us.

We do need to take it seriously, but I am not sure that “it” means BDS. BDS is not the disease, it’s the symptom. It is not the trunk of the tree, it is one of its branches.

Branches come and go. They can be trimmed or detach in the wind, they can be torn by a person walking by or break if there are too many fruits on it. But the trunk, the trunk will always stay there.

The trunk to which the BDS branch is attached to is the trunk of hate. But not just hate.

This trunk is the trunk of the oldest type of anti- Semitism, of Jew and Israel hatred.

The people who advocate for BDS and for some of the other branches of this tree, that seems to be the more moderate branches, argue that they have nothing to do with the anti- Semitism trunk. They just don’t like Israel, but they have no problem with Jews.

This is nothing but a lie.

These people use a double standard constantly.

There is one standard for every other state, and another standard for the Jewish state. When they disagree with the actions of any other state, they call for a change, but when they disagree with Israel’s actions they call for its destruction.

There is freedom of speech for every other student, and no freedom of speech to Zionists. When they disagree with other student groups, they let their say their mind, but when the pro- Israel groups want to speak, they deploy their anti- normalization policy, meaning no discourse with Zionists.

There is a right to self-determination for any other people, but no right to self- determination for the Jews. They support self-determination for the Kurds, the Yazidi, but not for the Jews.

Their anti- Semitic rhetoric does not only show in their double standards.

They say that Jews control the media, and this is why their voice is not heard.

They say that Jews control the Columbia administration, and this is why their voice is not heard.

They say Jewish lobby groups control Congress, and this is why their voice is not heard.

This is textbook anti- Semitism, the same claims made by dark regimes in Europe’s past. They are handing us proves that they are anti- Semitic on a silver platter and we choose to shut our eyes close and blame it all on BDS.

These groups and individuals would not rest until the only Jewish state in the world is destroyed, but in the meantime, they target Zionist Jewish students on campuses.

The discourse on the Arab- Israeli conflict is completely one- sided. The anti- Israel groups, with the assistance of professors (mostly from Middle Eastern Studies departments) monopolized the conversation, marginalizing Jews and Israelis, as if they are not a part of that discussion.

Don’t be fooled, even if it is done in the name of “academic freedom” and “freedom of speech”.

The conversation about Israel today on American liberal campuses could be compared to learning about democracy from a dictator, to learning about women’s right from a misogynist, or to learning how to counter- terror from Bin- Laden.

Students in these campuses learn about Israel from people who hate Israel to the extent they made it their life mission to destroy it.

Resisting BDS is fine, but this is only trimming the branch, this is not uprooting the tree.

We need to look down from the BDS branch and see this huge trunk of anti- Semitism that is attached to it.

We need to get the biggest saw we can find, a saw consisting of social justice instead of discrimination, of love instead of hate, of truth instead of lies, and uproot this tree once and for all.

We need to make our societies and campuses understand that anti- Semitism, in any form or shape, is unacceptable.

Jews are no longer willing to submissively accept this fate, Jews are now strong and proud and they stand strong against anti- Semitism.

Ofir is an Israeli student at Columbia University and the External Relations Chair for Students Supporting Israel

Source: https://www.jpost.com/Blogs/Students-Supporting-Is...


Comments