Created by: Gast / guest

Naomi Ragen - Het meisje met de rugzak

English below

Door Naomi Ragen op 17 juli 2017

Het verbazingwekkende feit dat je eigenlijk in Israël leeft, is dat zelfs de eenvoudigste dagelijkse activiteiten soms met zoveel betekenis vervuld worden. Laat me u een voorbeeld geven.

Ik zou een kapsel krijgen. Mijn kapper zit in Ramat Gan, wat betekent dat ik een bus moet nemen vanuit het centraal station van Jeruzalem. Dus ik ga. En als ik door de deuren van het busstation loop, zie ik zoveel jonge soldaten in uniform, mannen en vrouwen. En ze lopen met hun zware rugzakken, waarschijnlijk na een dag of een paar uur verlof. Een meisje was zo petite, en haar rugzak was zo groot, ze waren bijna even groot. Maar daar was ze sterk, veerkrachtig, doreg het zonder een teken van moeite. En de jonge mannen, zo lang en slank en knap. En ieder van hen heeft een geweer of een pistool in een geweerriem. En ik denk: nee, ik maak me geen zorgen over terroristen. Helemaal niet. Niet met al deze grote, knappe, intelligente, getrainde Joodse kinderen om mij heen.

En ik dacht aan waar elk van hen vandaan kwam. Hun grootouders - ongeacht hun achtergrond - zijn gevlucht van plaatsen over de hele wereld. Als ze uit Arabische landen waren, zijn ze vervolgd en van hun eigendom beroofd, alvorens hun weg naar Israël te komen. Als ze uit Europa waren, waren ze waarschijnlijk het enige lid van hun hele familie om te overleven. En hier was de derde generatie: sterk, onverschrokken, gewapend. Deze kinderen hebben het mogelijk gemaakt om in een land te leven, als je een keppeltje of een Joodse ster draagt, hoef je je geen zorgen te maken over in elkaar geslagen of vermoord te worden. Ze hebben het mogelijk gemaakt om dingen te bezitten - huizen, land, bedrijven - zonder zorgen te maken dat de antisemiten aan de macht komen en alles wegnemen. Zij hebben het mogelijk gemaakt om een nieuwe generatie Joodse kinderen op te voeden die weten wat het is om hun eigen land, hun eigen leger, hun democratisch gekozen regering te hebben.

Mijn kapper is een nieuwe immigrant uit Parijs die de verslechterende situatie daar is ontvlucht, waar Joden opgeblazen worden in supermarkten en door hun moslimburen uit hun ramen worden gegooid. Ze begrijpt niet waarom niet alle Franse Joden zichzelf niet oppakken en komen. Ze is erg spiritueel en vertelt me vaak over de Rabbijnen wiens lezingen ze bijwoont. Ze heeft haar eigen kleine winkel op een prettige kleine straat geopend tegenover een prachtig park. Ze is gelukkig.

Elke dag, als je in Israël woont, zijn de mensen waar je mee in contact komt, de voortdurende voortzetting van de Joodse geschiedenis, het einde van een lange, soms wanhopige, weg, die eindigde na vele, lange strijd in rust en vrede. Een heel land vol met zulke mensen, zodat je je hart tot de rand moet vullen en tranen naar je ogen brengen en met je lippen een dankzegging brengt dat je het grote voorrecht hebt om mee te doen en dit wonder van onze tijd te zien.

Hoe geweldig om een Jood te zijn op dit moment in de geschiedenis. Ik dank de lange jonge luchtmachtofficier en de kleine meid die haar enorme zak draagt. Elk op hun eigen manier blijft dit wonder mogelijk maken.

Ik hou van jullie allemaal.

The Girl with the Rucksack

by Naomi Ragen on July 17th, 2017

The amazing thing about actually living in Israel, is that even the simplest daily activities are sometimes infused with so much meaning. Let me give you an example.

I was going to get a haircut. My hairdresser is in Ramat Gan, which means I have to take a bus from the Jerusalem Central Bus Station. So I go. And as I’m walking through the doors of the bus station, I see so many young soldiers in uniform, men and women. And they’re walking in with their heavy backpacks, probably after a day or a few hours of home leave. One girl was so petite, and her rucksack was so big, they were almost the same size. But there she was, strong, resilient, schlepping it without even a sign of effort. And the young men, so tall and slim and handsome. And every one of them has got either a rifle or a pistol in a gun belt. And I’m thinking: no I’m not worried about terrorists. Not at all. Not with all these big, handsome, intelligent, trained Jewish kids all around me.

And I thought about where each of them had come from. Their grandparents – no matter their background – had run away from places all over the world. If they were from Arab lands, they’d been persecuted and robbed of all their property before making their way to Israel. If they were from Europe, they were probably the only member of their entire family to survive. And here was the third generation: strong, fearless, armed. These kids, I thought, have made it possible to live in a country where if you wear a skullcap or a Jewish star, you don’t have to worry about being beaten up or murdered. They have made it possible to own things – houses, land, businesses – without worrying that the anti-Semites will come to power and take everything away. They have made it possible to bring up a new generation of Jewish children who know what it is to have their own country, their own army, their democratically elected government.

My hairdresser is a new immigrant from Paris who fled the worsening situation there, where Jews are blown up in supermarkets, and thrown out of their windows by their Muslim neighbors. She doesn’t understand why all French Jews don’t pick themselves up and come. She is very spiritual, and often tells me about the rabbis whose lectures she attends. She has opened up her own little shop on a pleasant little street across from a beautiful park. She is happy.

Each day, every day, if you live in Israel, the people you come into contact with are the living continuation of Jewish history, the end of a long, sometimes desperate, path taken which ended after many, many struggles in rest and peace. A whole country filled with people like that, so that when you think about it, it has to fill your heart to the brim and bring tears to your eyes and a prayer of thanksgiving to your lips that you have the great privilege of participating and witnessing this miracle of our time.

How wonderful to be a Jew at this time in history. I thank the tall young air force officer and the tiny girl schlepping her enormous sack. Each in their own way continues to make this miracle possible.

I love you all.

http://www.naomiragen.com/israel/the-girl-with-the...


Comments