Created by: Gast / guest

Het mooiste uur van Netanyahu / ​Netanyahu’s Finest Hour


Door Caroline Glick 17 mei 2018, 9:00 uur

Aan het begin van zijn kabinetsvergadering op woensdag besprak president Donald Trump zijn aankondiging dinsdagmiddag dat hij de VS uit de nucleaire deal met Iran van zijn voorganger Barack Obama stapt en de nucleaire sancties die waren opgeschort met de implementatie van de deal in januari 2016 herstelt.

Europese en andere internationale leiders reageerden boos op deze move van Trump. De commissaris voor Buitenlandse Zaken van de EU Federica Mogherini was ronduit verontwaardigd.

Blijkbaar niet op de hoogte dat de VS een belangrijker EU-bondgenoot is dan Iran, drong Mogherini erop aan: "De Europese Unie is vastbesloten om het te behouden. Samen met de rest van de internationale gemeenschap zullen we deze nucleaire deal behouden. "

De liberale Amerikaanse media waren ook ontzet. Commentatoren voegde zich bij het koor van de voormalige Obama-regering die Trump veroordeelden en benadrukten dat zijn zet de VS isoleert van de internationale gemeenschap.

Trump veegde deze kritiek van tafel door te merken: "U zag Benjamin Netanyahu gisteren opstaan en zich zo positief uitsprak over wat wij deden."

Met andere woorden, wat Trump betreft, is de steun van Israël net zo waardevol als die van Mogherini. Hij is volkomen bereid om te volstaan met Israëlische steun. Israël in zijn kamp hebben betekent voor hem dat de VS niet geïsoleerd is.

Door het verplaatsen van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem, door het weglopen van de nucleaire dael, waardoor de uiteindelijke verwerving van nucleaire wapens door Iran gegarandeerd wordt en waardoor de regionale agressie- en terrorismesponsoring van Iran wordt gefinancieerd, en door de onvoorwaardelijk steun aan Israëls militaire operaties tegen Iranese posities in Syrië, heeft Trump aangetoond dat hij de meest pro-Israëlische president in de Amerikaanse geschiedenis is. Geen enkele andere president komt in de buurt.

Het verschil tussen Trump en zijn voorgangers is dat Trump Israël op haar eigen voorwaarden accepteert. Hij verwacht niet dat Israël iets doet om Amerikaanse steun te "verdienen". Zolang Israël aan de kant van Amerika staat, respecteert hij de Joodse staat als de bondgenoot van Amerika.

Trump heeft alle eer verdiend voor het transformeren van de Amerikaans-Israëlische relatie in een complete strategische relatie. Maar het was een andere leider die de basis legde voor zijn acties.

Die leider is Netanyahu.

Voor veel Republikeinen is Netanyahu de belangrijkste buitenlandse leider van onze tijd. In de gelederen van hun achting komt hij op de tweede plaats na Winston Churchill. De hoge status van Netanyahu is des te opmerkelijker omdat Israël geen Brits Imperium achter zich heeft. In het grote geheel is Israël een klein land zonder jaspanden.

Republikeinen zijn niet de enige die hem bewonderen. Van wereldleiders als de Russische president Vladimir Poetin tot de Indiase premier Narendra Modi aan de Chinese premier Xi Jinping toe verwelkomen hem in hun hoofdsteden als een bezoekende monarch. Ingeklemd tussen twee grote Israëlische luchtaanvallen op Iranese militaire aanwezigheid in Syrië op dinsdag- en woensdagavond, vloog Netanyahu naar Moskou. Hij stond naast Poetin op het Rode Plein toen de Rode Legerband "Hativka" speelde tijdens de parade die de 73ste verjaardag van de geallieerde overwinning op Nazi-Duitsland markeerde.

Wat verklaart zijn snelle opkomst? Hoe is het mogelijk dat een Israëlische politicus van politiek rechts, een man die decennialang door de lokale en westerse linkse elites als een fanaticus en een extremist wordt gezien, vandaag zo wordt gerespecteerd?

Om Netanyahu's succes te begrijpen, is een vergelijking met wijlen Shimon Peres aan de orde. Tot zijn dood vereerden dezelfde elites die Netanyahu beschimpen Peres als de grootste Israëlische staatsman aller tijden.

Peres had een duidelijke formule voor staatsmanschap. Hij zag de belangen van de grote spelers, in de eerste plaats de Europeanen, en hij keurde ze goed.

Neem zijn centraal buitenlands beleid in ogenschouw, het Oslo-vredesproces met de PLO.

Sinds de jaren zeventig probeerden de Europeanen de PLO te legitimeren ten koste van Israël. In 1993 veranderde de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, Peres, hun doel in een vredesideologie en adopteerde die als de zijne.

Maandag zei Labour MK-lid Eitan Cabel dat als de inmiddels overleden Yitzhak Rabin had geweten wat de tol was die Israël zou moeten betalen voor het Oslo-proces hij ze nooit omarmd zou hebben.

In zijn woorden: "Rabin kennende, als hij de prijs had geweten die de staat Israël zou betalen voor de Oslo-akkoorden, zou hij er, zoals ik het zie, nooit mee hebben ingestemd."

Peres was natuurlijk anders. Terwijl de Israëlische slachtoffers van zijn vredesproces stegen van de tientallen tot de honderden tot de duizenden, en terwijl de internationale positie van Israël steeds verder wegzakte, werd Peres meer dogmatisch in zijn verdediging.

Voor zijn inspanningen werd Peres persoonlijk verheerlijkt door de Europese en Amerikaanse elite. Ze kwamen naar zijn extravagante verjaardagsfeestjes en lieten zich in omhelzing met hem op de gevoelige plaat vastleggen. Maar geen van zijn triomfen werd gedeeld met het land.

Netanyahu heeft een andere benadering van diplomatie. Netanyahu identificeert de nationale belangen van Israël. Vervolgens scant hij de internationale gemeenschap op spelers met gelijkgestemde interesses. Hij gebruikt zijn aanzienlijke overtuigingskracht om die spelers te overtuigen om gemeenschappelijke doelen te bereiken.

De discrepantie tussen de benaderingen van de twee mannen is nergens duidelijker dan in hun uiteenlopende stappen om de banden met de Arabische wereld te ontwikkelen.

Peres bekeek de Arabische wereld vanuit een Europees perspectief. De EU beschouwt de Arabische wereld als een monolithische aanwezigheid die alleen maar in beweging komt als Israël de bereidheid zou tonen om Jeruzalem aan de PLO te geven. Zolang Israël weigert Jeruzalem op te geven zullen de Arabieren de Joodse staat afwijzen. Zodra Israël zijn eeuwige hoofdstad, Judea en Samaria zou opgeven Samaria samen met Gaza zullen de Arabieren in een klap kalm zijn en onmiddellijk Israël omarmen als buur en vriend.

Deze visie, die Peres in zijn boek Het Nieuwe Midden-Oosten een stem gaf, heeft geen enkele relatie met de realiteit van het Midden-Oosten.

In plaats van zijn visie te omarmen, beschouwden de Arabieren het daarom als een Joodse samenzwering om de Arabische wereld over te nemen.

In schril contrast hiermee heeft Netanyahu zijn regionale strategie gebouwd op het echte Midden-Oosten. Tijdens de Obama-jaren besefte Netanyahu dat het beleid van Obama ten opzichte van Iran en de Moslimbroederschap de Soennitische Arabische staten niet minder, en misschien zelfs wel meer, in gevaar bracht dan het Israël in gevaar bracht.

Netanyahu ontwikkelde relaties met Egypte, Saoedi-Arabië en de VAE op basis van deze gedeelde zorgen en gedeelde belangen bij het verminderen van de schadelijke gevolgen van het beleid van Obama. Hoewel de acties van Netanyahu waarschijnlijk geen extravagante ondertekeningsceremoniën met duiven en ballonnen zullen opleveren, brachten ze wel een situatie teweeg waarin de Saoedi's, Egyptenaren en de Verenigde Arabische Emiraten in 2014 patij kozen voor Israël tegen Hamas, Qatar en Turkije kozen tijdens Operation Protective Edge.

Dat eenheidsfront belette Obama om Israël te dwingen de wapenstilstandvoorwaarden van Hamas in de oorlog te accepteren.

Zo ook vormden de relaties die Netanyahu bouwde de basis van een verenigd Israëlisch-Arabisch front tegen de deal van Obama met Iran.

Nu met Trump in het Witte Huis heeft Netanyahu's regionale beleid geleid tot een strategische transformatie van het VS-systeem van allianties in het Midden-Oosten. Terwijl in 1990 toenmalig president George H.W. Bush een coalitie vormde van Arabische staten tegen Irak op kosten van Israël. In 2017 herformuleerde Trump de alliantiestructuur van de VS met een coalitie gebaseerd op het gemeenschappelijke Israëlisch-Soennitische front tegen Iran en de Moslimbroederschap.

Gedurende de acht jaar dat Obama president was, beschuldigden politici van links Netanyahu van het vernietigen van de alliantie van Israël met de VS. Yesh Atid-leider Yair Lapid bijvoorbeeld hekelde Netanyahu in 2015 en beweerde: "Uw begrip van Amerika is achterhaald en irrelevant en het veroorzaakt schade aan de staat Israël."

Netanyahu begreep Amerika echter wel. Hij begreep dat de Obama-regering ongeneeslijk vijandig tegenover Israël was en dat Obama Israël als het belangrijkste obstakel zag om zijn doelen in het Midden-Oosten te bereiken. Netanyahu begreep dat hij onder die omstandigheden partners in de VS moest zoeken, in het Congres en bij het grote publiek, om de schade te beperken die Obama voor Israël veroorzaakte.

Netanyahu's benadering van de VS tijdens de Obama-jaren, en inderdaad ook tijdens de regering-Clinton, was om te erkennen dat de regering, terwijl ze een sleutelfiguur is, slechts één acteur is in een veel bredere Amerikaanse samenleving, die over het algemeen zeer ondersteunend is ten opzichte van Israël. Dit inzicht bezielde Netanyahu's beslissing om zijn oppositie tegen de nucleaire diplomatie van Obama met Teheran direct naar het Amerikaanse volk te brengen via zijn toespraak voor een gezamenlijke zitting van het Congres in maart 2015.

Netanyahu werd door Israëlisch en Amerikaans links wreed verguisd en aangevallen vanwege deze actie. Beide groepen beweerden dat hij de Amerikaanse banden met Israël ondermijnde en zelfs vernietigde.

Maar de waarheid was dat de speech van Netanyahu in maart 2015 in belangrijke mate de Amerikaanse alliantie met Israël veilig stelde en beschermde.

Netanyahu begreep dat de propagandacampagne van het Witte Huis voor de nucleaire deal van Obama zelfs gevaarlijker was voor Israël dan de deal zelf. Obama's campagne was gericht op het delegitimeren van alle critici van de deal, door hen te af te schilderen als Israëlische agenten en oorlogsstokers. Als de pogingen van Obama waren geslaagd, zou de Amerikaanse steun voor Israël zijn gecrasht, omdat die steun effectief giftig en op de een of andere manier verraderlijk zou zijn geworden.

Netanyahu's toespraak tot het Congres hield de inspanningen van Obama tegen. Hij behield de politieke legitimiteit van de oppositie tegen de deal van Iran en van de steun aan Israël. Zijn toespraak gaf een duidelijk voorbeeld van hoe de nucleaire deal Amerika's nationale belangen schaadde en hoe de steun voor Israël de nationale belangen van Amerika verhoogde. Hoewel Netanyahu's toespraak de belangrijkste inhoudelijke uitdaging vormde die het buitenlands beleid van Obama ooit had ondergaan, bood Netanyahu niets dan lof aan voor Obama in zijn toespraak. Door dit te doen, isoleerde Netanyahu zichzelf en Israël van beschuldigingen dat het vijandig tegenover Obama was of op welke manier dan ook respectloos voor het presidentschap.

Door naar Washington te komen en de legitimiteit van Obama's tegenstanders te behouden, blokkeerde Netanyahu Obama van het veilig stellen van de steun van een meerderheid van Amerikaanse wetsonwerpers of een meerderheid van het Amerikaanse publiek voor zijn nucleaire akkoord. Zijn toespraak was de basis van de verwerping door de Republikeinse partij van de deal van Obama. Het creëerde de politieke ruimte voor democratische wetsontwerpers om zich te verzetten tegen het belangrijkste buitenlands beleidsinitiatief van hun president.

Als Netanyahu zijn toespraak niet had gehouden, was het verzet tegen de nucleaire deal misschien niet de consensusvisie van de Republikeinse presidentskandidaten in de voorverkiezingen van 2016 geworden. Als Netanyahu de legitimiteit van tegenstanders van de nucleaire deal niet had verzekerd, zou Trump misschien niet hebben beloofd het te staken.

Trump is de enige persoon die zijn beleid bepaalt en daarom heeft hij de bewondering verdiend van het volk van Israël, die terecht zijn ontroerd door zijn buitengewone, ongekende daden van vriendschap en steun sinds zijn aantreden. Maar de man die de basis heeft gelegd die Trump de gelegenheid gaf om de Amerikaans-Israëlische relatie om te vormen tot een all in alliantie, is Netanyahu.

Israël plukt nu de vruchten van Netanyahu's visionaire staatsmanschap. Voor zijn inspanningen heeft Netanyahu in 30 jaar tijd de steeds groeiende erkenning in binnen- en buitenland verdiend dat hij de grootste staatsman in de geschiedenis van Israël is.

Netanyahu’s Finest Hour

By Caroline Glick May 17, 2018 , 9:00 am

At the start of his cabinet meeting on Wednesday, President Donald Trump discussed his announcement Tuesday afternoon that he is removing the US from his predecessor Barack Obama’s nuclear deal with Iran and reinstating the nuclear sanctions that were suspended with the deal’s implementation in January 2016.

European and other international leaders responded angrily to Trump’s move. The EU’s foreign policy commissioner Federica Mogherini was downright indignant.

Apparently unaware that the US is a more important EU ally than Iran, Mogherini insisted, “The European Union is determined to preserve it. Together with the rest of the international community, we will preserve this nuclear deal.”

The liberal US media outlets were also aghast. Commentators joined the chorus of former Obama administration officials condemning Trump and insisting his move will isolate the US from the international community.

Trump brushed off his critics by noting, “You saw [Prime Minister] Benjamin Netanyahu get up yesterday and talk so favorably about what we did.”

In other words, as far as Trump is concerned, Israel’s support is just as valuable as Mogherini’s. He’s perfectly willing to suffice with Israeli support. Having Israel in his corner means that the US is not isolated.

From moving the US Embassy to Jerusalem to walking away from the nuclear deal which guaranteed Iran’s eventual acquisition of nuclear weapons and financed its regional aggression and terrorism sponsorship, to unconditionally supporting Israel’s military operations against Iranian positions in Syria, Trump has demonstrated that he is the most pro-Israel president in US history. No other president comes close.

The difference between Trump and his predecessors is that Trump accepts Israel on its own terms. He doesn’t expect Israel to do anything to “earn” American support. So long as Israel is in America’s corner, he respects the Jewish state as America’s ally.

Trump has earned all the credit for transforming the US-Israel relationship into a full-blown strategic relationship. But it was another leader that prepared the groundwork for his actions.

That leader is Netanyahu.

For many Republicans, Netanyahu is the most important foreign leader of our times. In the ranks of their esteem, he ranks a close second to Winston Churchill. Netanyahu’s high standing is all the more remarkable given that Israel has no British Empire behind it. In the vast scope of things, Israel is a tiny country with no coattails.

Republicans aren’t the only ones who admire him. World leaders from Russian President Vladimir Putin to Indian Prime Minister Narendra Modi to Chinese Premier Xi Jinping welcome him to their capitals like a visiting monarch. Sandwiched between two major Israeli air assaults on Iranian military assets in Syria Tuesday and Wednesday night, Netanyahu flew to Moscow. He stood next to Putin in Red Square as the Red Army Band played “Hativka” during the parade marking the 73rd anniversary of the Allied victory over Nazi Germany.

What explains his meteoric rise? How is it possible that an Israeli politician from the political Right, a man castigated for decades by the local and Western leftist elites as a fanatic and an extremist, is so revered today?

To understand Netanyahu’s success, a comparison with the late Shimon Peres is in order. Until his death, the same elites who revile Netanyahu revered Peres as the greatest Israeli statesman of all time.

Peres had a clear formula for statesmanship. He identified the interests of key actors – first and foremost, the Europeans – and he adopted them.

Consider his central foreign policy initiative, the Oslo peace process with the PLO.

Since the 1970s, the Europeans sought to legitimize the PLO – at Israel’s expense. In 1993, then-foreign minister Peres turned their goal into an ideology of peace and adopted it as his own.

On Monday, Labor MK Eitan Cabel said that if the late Yitzhak Rabin had known the toll the Oslo process would take on Israel, he never would have adopted it.

In his words, “From my dealings with [Rabin], in my view, if he had known the price the State of Israel would pay for the Oslo agreements, he never would have agreed to them.”

Peres, of course, was different. As the Israeli casualties of his peace process mounted from the tens to the hundreds to the thousands, and as Israel’s international position sunk ever lower, Peres became more dogmatic in its defense.

For his efforts, Peres was personally glorified by the A-list crew of European and American elites. They came to his extravagant birthday parties and had their photos shot embracing him. But none of his triumphs were shared with the country.

Netanyahu has a different approach to diplomacy. Netanyahu identifies Israel’s national interests. Then he scans the international community for actors with aligned interests. He uses his considerable power of persuasion to convince those actors to achieve common goals.

The discrepancy between the two men’s approaches is nowhere more apparent than in their divergent moves to develop ties with the Arab world.

Peres viewed the Arab world from a European perspective. The EU views the Arab world as a monolithic presence moved only by Israel’s willingness to give Jerusalem to the PLO. So long as Israel refuses to give up Jerusalem, the Arabs will reject the Jewish state. Once Israel has conceded its eternal capital – and Judea and Samaria along with Gaza – the Arabs will be placated in one fell swoop and immediately embrace Israel as a neighbor and friend.

This view, which Peres gave voice to in his book The New Middle East, bears no relationship whatsoever to the realities of the Middle East.

Consequently, rather than embrace his vision, the Arabs viewed it as a Jewish conspiracy to take over the Arab world.

In stark contrast, Netanyahu has built his regional strategy on the real Middle East. During the Obama years, Netanyahu realized that Obama’s policies toward Iran and the Muslim Brotherhood imperiled Sunni Arab states no less, and perhaps even more than they imperiled Israel.

Netanyahu developed relations with Egypt, Saudi Arabia, and the UAE on the basis of these shared concerns and shared interests in diminishing the deleterious consequences of Obama’s policies. Although Netanyahu’s moves are unlikely to generate extravagant signing ceremonies with doves and balloons, they did bring about a situation where the Saudis, Egyptians and the UAE sided with Israel against Hamas, Qatar, and Turkey during Operation Protective Edge in 2014.

That united front prevented Obama from coercing Israel into accepting Hamas’s cease-fire terms in the war.

So too, the relationships Netanyahu built formed the basis of a united Israeli-Arab front opposing Obama’s deal with Iran.

Now with Trump in the White House, Netanyahu’s regional policies have fomented a strategic transformation of the US’s system of alliances in the Middle East. Whereas in 1990, then-president George H.W. Bush built a coalition of Arab states against Iraq at Israel’s expense, in 2017, Trump reframed the US’s alliance structure to one based on the common Israeli-Sunni front against Iran and the Muslim Brotherhood.

Throughout Obama’s eight years in office, politicians from the Left accused Netanyahu of destroying Israel’s alliance with the US. Yesh Atid leader Yair Lapid, for instance, chastised Netanyahu in 2015 insisting, “Your understanding of America is obsolete and irrelevant and it is causing damage to the State of Israel.”

Netanyahu did understand America though. He understood the Obama administration was incurably hostile to Israel and that Obama viewed Israel as the main obstacle to achieving his goals in the Middle East. Netanyahu understood that under those circumstances, he had to find partners inside the US – in Congress and among the general public – to lessen the damage Obama was causing Israel.

Netanyahu’s approach to the US during the Obama years, and indeed, during the Clinton administration as well, was to recognize that the administration, while a key actor, is just one actor in a much wider American society, which is by and large deeply supportive of Israel. This insight informed Netanyahu’s decision to bring his opposition to Obama’s nuclear diplomacy with Tehran to the American people directly, through his address before a joint session of Congress in March 2015.

Netanyahu was reviled and attacked brutally by the Israeli and American Left for his move. Both groups insisted that he was undermining and even destroying US ties with Israel.

But the truth was that to a significant degree, Netanyahu’s speech in March 2015 safeguarded and protected the US alliance with Israel.

Netanyahu recognized that the White House’s propaganda campaign on behalf of Obama’s nuclear deal was even more dangerous to Israel than the deal itself. Obama’s campaign centered on delegitimizing all of the deal’s critics, by castigating them as Israeli agents and warmongers. If Obama’s efforts had succeeded, US support for Israel would have crashed, as that support would have been effectively rendered toxic and somehow treasonous.

Netanyahu’s address to Congress stopped Obama’s efforts in their tracks. He preserved the political legitimacy of opposition to the Iran deal and of support for Israel. His speech presented a clear case for how the nuclear deal harmed America’s national interests and how support for Israel advanced America’s national interest. Although Netanyahu’s speech represented the most significant substantive challenge Obama’s foreign policy ever suffered, Netanyahu, offered nothing but praise for Obama in his address. In so doing, Netanyahu insulated himself and Israel from charges that he was hostile to Obama or in any way disrespectful of the presidency.

By coming to Washington and preserving the legitimacy of Obama’s opponents, Netanyahu blocked Obama from securing the support of either a majority of US lawmakers or a majority of the US public for his nuclear accord. His speech was the foundation of the Republican Party’s rejection of Obama’s deal. It created the political space for Democratic lawmakers to oppose their president’s most important foreign policy initiative.

If Netanyahu had not deliver his speech, opposition to the nuclear deal might not have become the consensus view of the Republican presidential candidates in the 2016 primaries. If Netanyahu not ensured the continued legitimacy of opponents of the nuclear deal, Trump might not have promised to abandon it.

Trump is the only person who decides his policies and so he has earned the admiration of the people of Israel, who are rightly moved by his extraordinary, unprecedented acts of friendship and support since entering office. But the man who set the conditions that afforded Trump the opportunity to transform the US-Israel relationship into a fullboard alliance is Netanyahu.

Israel is now reaping the rewards of Netanyahu’s visionary statesmanship. For his efforts, over the course of 30 years, Netanyahu has roundly earned the ever growing acknowledgment at home and abroad that he is the greatest statesman in Israel’s history.

Source: https://www.breakingisraelnews.com/107908/netanyah...


Comments