Created by: Ria Doekes

Ria Doekes: Lieve God, laat niemand dat nooit vergeten. Nooit, nooit, nooit - Dear God, never let anyone forget that. Never, never, never

Bevrijding 75 jaar geleden

Nederlands - English

NEDERLANDS:

Ontwaakt de wereld?

Voor velen te laat maar misschien op tijd voor de volgende catastrofe. 

Terwijl de ballonnen met explosieven uit Gaza de wereldleiders begeleiden naar Jeruzalem, en de roep op de tempelberg vanuit de Al-Aqsa schalt: "Jeruzalem wordt binnenkort de hoofdstad van het kalifaat," arriveren koningen, presidenten, premiers en andere hooggeplaatste leiders, uit 49 verschillende landen, om het 'Wereld Holocaust Forum' in Jeruzalem bij te wonen. Het grootste evenement sinds de oprichting van de staat, ter gelegenheid van het 75ste  jaar, sinds de bevrijding van Auschwitz.    

“Herdenking van de Holocaust en bestrijding van het Antisemitisme.”

Yosef Kleiman

In december 2019, tijdens onze muzikale lunch met bijna 100 Holocaust overlevenden, stond ik oog in oog met een 89 jarige Shoa overlevende uit Jeruzalem. ‘Kan ik even met je praten,’ vroeg hij en stelde zich aan mij voor als Yosef Kleiman. Een open man, maar met een enorme drang, om over zijn leven in Auschwitz te praten. Helaas kon ik niet lang met hem in gesprek zijn, maar aan het eind er van, drukte hij mij een krantenartikel in de hand en eindigde met de woorden: ”Een wonder dat ik hier ben, Ik was getuige tijdens het proces voor Adolf Eichmann.” 

Ik vroeg hem nog snel: ‘Mag ik het verhaal door vertellen?’

 “Het was de vooravond van Jom Kipoer (de Grote Verzoendag) in 1944 in het vernietigingskamp Auschwitz, dat Yosef met zijn broer oog in oog stonden met de nazi arts Mengele - bijgenaamd de Engel des Doods. Juist voor de 'viering' van de heiligste Joodse feestdag wilden de nazi's nog een ronde doen om zoveel mogelijk mensen de dood in te sturen. De beide broers werden geselecteerd, en stonden met tweeduizend tienerjongens in een rij op een oud voetbalveld te wachten op inspectie. Een houten plank werd aan een doelpaal genageld en de jongens moesten er onderdoor lopen. Degenen die lang genoeg waren om de plank te bereiken, werden aan het werk gestuurd, degenen die dat niet waren, werden gedood.

Op 14-jarige leeftijd wist Yosef dat hij niet lang genoeg was. Zijn broer, twee jaar ouder, fluisterde tegen hem: "Je moet iets doen!" In wanhoop legde Kleiman keien in zijn schoenen om zichzelf groter te maken, maar hij kon niet lopen vanwege de pijn. Zijn broer gaf hem uiteindelijk zijn pet, hij verscheurde die en plaatste die op de stenen om de pijn te verzachten.

De wanhopige pogingen waren niet succesvol. Yosef was nog steeds niet lang genoeg, dus toen Dr. Mengele zich omkeerde, sloop hij gauw in de lijn die al was gepasseerd. Hij was echter niet de enige jongen die dit deed. Toen Mengele merkte dat de lijn ongewoon lang werd, beval hij dat deze opnieuw moest worden gecontroleerd. Terug in zijn oorspronkelijke lijn werd hij geconfronteerd met de dood totdat Mengele, boos en moe, het sorteren stopte. Yosef was voorlopig weer veilig. Duizend andere jongens werden wel naar de gaskamer gestuurd.

Sukkot (het Loofhuttenfeest) naderde snel, wat weer een 'viering' betekende. De jongens wisten dat ze moesten ontsnappen of sterven. Toen een werkgroep van 1500 mannen naar Dachau in Duitsland werd gestuurd, wisten tien jongens, waar onder Kleiman en zijn broer, zich te midden van hen te verbergen en ontsnapten uit Auschwitz.

Zeven maanden later, op 27 april 1945, bevrijdde de VS het werkkamp Dachau. Kleiman en zijn broer waren vrij. Een Joods-Amerikaanse soldaat gaf Kleiman een shirt en zei: “Mijn zoon, voor jou is de oorlog voorbij. Laat me je kleden als een normaal persoon.” 

De oorlog was voorbij, maar Kleiman's reis niet. Ze probeerden te emigreren naar Israël, wat toen nog het Britse mandaat Palestina was. Na een jaar in  een vluchtelingenkamp in Italië te hebben gezeten, gingen hij aan boord van een kleine illegale immigratieboot Ha’apala (Four Freedoms). Ze zeilden 11 dagen lang, "volgepakt als sardientjes" en werden met slechts één veldfles per dag gerantsoeneerd - om vervolgens door de Britten te worden tegen gehouden. Ze konden de kust van het Beloofde Land in de verte zien, maar de broertjes gingen richting Cyprus en werden daar zes maanden opgesloten in een kamp. Toen ze uiteindelijk in Palestina kwamen, werden ze opnieuw door de Britten gevangen gezet in het gevangenkamp Atlit. Na een maand werden ze bevrijdt om een nieuw leven te beginnen.

Yosef Kleiman woont in Jeruzalem samen met zijn vrouw Chaya - ook een overlevende van de Holocaust - die als peuter uit een Hongaars getto werd gesmokkeld. Ze hebben kinderen en kleinkinderen. Samen waren ze aanwezig op onze muzikale lunch.

Wat zou het toch geweldig zijn de vele kerkelijke leiders, pastoors, dominees, voorgangers en leiders te verwelkomen, zodat er eindelijk eens verootmoediging zou zijn vanwege onze schuld naar Israel toe. Ik weet zeker dat daarna alle kerken niet meer zullen leeglopen maar zullen opbloeien.

Ria Doekes
Yad L'Ami   


***********************************************
ENGLISH:

Liberation 75 years ago

Does the world awaken?

Too late for many, but perhaps in time for the next catastrophe.

While the balloons with explosives from Gaza guide the world leaders to Jerusalem, and the cry on the temple mountain from the Al-Aqsa shouts: "Jerusalem will soon become the capital of the Caliphate," kings, presidents, prime ministers and other high-ranking leaders from 49 arrive different countries, to attend the 'World Holocaust Forum' in Jerusalem. The biggest event since the founding of the state, on the occasion of the 75th year, since the liberation of Auschwitz.

"Commemoration of the Holocaust and the fight against anti-Semitism."

Yosef Kleiman

In December 2019, during our musical lunch with nearly 100 Holocaust survivors, I came face to face with an 89 year old Shoa survivor from Jerusalem. "Can I talk to you," he asked, introducing himself to me as Yosef Kleiman. An open man, but with an enormous urge to talk about his life in Auschwitz. Unfortunately I could not talk to him for long, but at the end of it, he pressed a newspaper article in my hand and ended with the words: "A miracle that I am here, I witnessed the trial before Adolf Eichmann. "

I quickly asked him: "Can I tell the story?"

 “It was the eve of Yom Kipur (the Day of Atonement) in 1944 at the Auschwitz extermination camp, that Yosef stood with his brother face to face with the Nazi physician Mengele - nicknamed the Angel of Death. Precisely for the 'celebration' of the holiest Jewish holiday, the Nazis wanted to do another round to send as many people as possible to death. Both brothers were selected, and stood with two thousand teenage boys in a row on an old football field waiting for inspection. A wooden board was nailed to a goal post and the boys had to walk under it. Those who were tall enough to reach the board were sent to work, those who were not, were killed.

At the age of 14, Yosef knew he wasn't tall enough. His brother, two years older, whispered to him: "You have to do something!" In desperation, Kleiman put pebbles in his shoes to make himself bigger, but he couldn't walk because of the pain. His brother finally gave him his cap, he tore it up and placed it on the stones to ease the pain.

The desperate attempts were unsuccessful. Yosef was still not long enough, so when Dr. Mengele turned around, he soon sneaked into the line that had already passed. However, he was not the only boy who did this. When Mengele noticed that the line became unusually long, he ordered it to be checked again. Back in his original line, he was confronted with death until Mengele, angry and tired, stopped sorting. Yosef was safe again for the time being. Thousand other boys were sent to the gas chamber.

Sukkot (the Feast of Tabernacles) approached quickly, which in turn meant a 'celebration'. The boys knew they had to escape or die. When a working group of 1500 men was sent to Dachau in Germany, ten boys, including Kleiman and his brother, managed to hide in the midst of them and escaped from Auschwitz.

Seven months later, on April 27, 1945, the US freed the Dachau labor camp. Kleiman and his brother were free. A Jewish-American soldier gave Kleiman a shirt and said: “My son, the war is over for you. Let me dress like a normal person. "

The war was over, but not Kleiman's journey. They tried to emigrate to Israel, which at the time was the British mandate of Palestine. After spending a year in a refugee camp in Italy, he boarded a small illegal immigration boat, Ha’apala (Four Freedoms). They sailed for 11 days, "packed like sardines" and were rationed with just one flask per day - only to be stopped by the British. They could see the coast of the Promised Land in the distance, but the brothers headed for Cyprus and were locked up in a camp for six months. When they finally arrived in Palestine, they were again imprisoned by the British in the Atlit prison camp. After a month, they were freed to start a new life.

Yosef Kleiman lives in Jerusalem with his wife Chaya - also a Holocaust survivor - who was smuggled out of a Hungarian ghetto as a toddler. They have children and grandchildren. Together they were present at our musical lunch.

How wonderful it would be to welcome the many ecclesiastical leaders, pastors, pastors, pastors and leaders, so that there would finally be humiliation because of our debt to Israel. I am sure that after that all churches will no longer deflate but will flourish.

Ria Doekes
Yad L'Ami 

Google Translate

882 views