Created by: Simon Soesan

Simon Soesan - 2020-12-04: ‘Open armen’ - 'Open arms'

Nederlands - English

NEDERLANDS

Gestel u woont in een land waar de aankomst van nieuwe immigranten door de regering wordt gevierd met haar persoonlijke aanwezigheid bij de aankomst.

Dit kent u niet.

Door Simon Soesan - Joods.nl

Toen ik begin 70-er jaren van de vorige eeuw (wat een dramatische zin!) als nieuw immigrant aankwam, werd ik opgewacht door een vertegenwoordiger van de Jewish Agency. Deze nam mij van het vliegtuig mee, hielp me op het vliegveld naar de kantoren van deze organisatie en daar kreeg ik een vlaggetje van Israël, mijn identiteitsbewijs en mijn “nieuwe immigrant”-bewijs waarmee ik taxfree huisraad kon kopen. Ik heb dat bewijs nog.

Wie als nieuw immigrant aankomt in Israël ondergaat heeft wat emoties. Israël is geen Australië: je emigreert niet om beter te verdienen of om te kijken wat er dan gebeurt. Een Jood emigreert naar Israël omdat er een hele gedachtegang achter zit: zionisme, Joods bewustzijn, naar huis toe gaan of je wilt je met bijna 6000 jaar geschiedenis en identiteit aansluiten. 

Voor mij was het een mix van al deze. Mijn eerste landing in Israël was zeer emotioneel en na honderden vluchten moet ik nog steeds even extra slikken als ik de kustlijn van mijn land zie. En nee, ik slik niet vanwege verstopte oren tijdens het landen. 

Mijn land stelt als eerste doel het naar huis brengen van Joden. Dat werd in 1897, tijdens het eerste zionistische congres in Basel vastgelegd. Omdat eigenlijk niemand ons wil. Sindsdien heeft onze staat veel ondernomen om Joden, van waar dan ook, naar huis te brengen. De lezer kent waarschijnlijk de gevallen waarbij een Jood, alleen of met familie, besluit naar Israël te emigreren. Wij noemen dat Aliyah, opstijgen, omdat we naar de berg Zion gaan. Maar er zijn landen waar Joden niet veel mogen, en zeker emigratie uit Israël is nog in aardig wat landen verboden.

Mocht u gehoord hebben dat een familie van 4 uit Jemen in Israël is aangekomen, dan is dat niet een geval dat gelijk staat aan een familie die uit Nederland emigreert. In een land als Jemen moet zo een familie vluchten. Naar de woestijn, wat niet een dagje aan het strand is: vaak moeten ze weken lopen. Daar is een ontmoetingspunt waar een helikopter uit het niets verschijnt, met Israëlische commando’s, die deze familie meeneemt en naar een boot brengt, die ze dan langzaam naar Israël brengt. 

En dan heb ik het nog niet over andere landen die Joden bijna alles verbieden. De gekste en ongelooflijke stunts zijn uitgehaald om Joden naar huis te blijven en dat is nog een reden waarom ik een trotse Israeli ben: er is geen grens, geen limiet, wat wij doen om Joods leven te redden, ook als we Joodse gijzelaars duizenden kilometers van huis moeten ophalen. Een film van 90 minuten beschrijft niet wat er allemaal gebeurd is in 1976 in en om Entebbe. Wel is het een feit dat sindsdien geen Kaag-gesubsidieerde terrorist het in zijn hoofd haalt om een Israëlisch vliegtuig te kapen. 

Ik schrijf u al dit omdat ik op dit moment, dankzij het internet, de aankomst bijwoon van nog een paar honderd Ethiopische immigranten op Ben Gurion airport. De premier, ministers en vele anderen zijn daar persoonlijk aanwezig en verwelkomen onze broeders en zusters thuis. Waar in de wereld, in welk land, kan dit gebeuren?? Alleen bij ons, alleen in Israël.

Maar het meest ongelooflijke is de persoon die naar Ethiopië vloog om deze mensen persoonlijk op te halen: Pnina Tamano Shatta kwam als klein meisje in de tachtiger jaren naar Israël, tijdens “operatie Shlomo”, toen wij, gek land dat we zijn, in 1 nacht duizenden Ethiopiërs naar huis brachten. Dezen hadden maanden in de woestijn gelopen, velen bezweken en velen werden beroofd en verkracht door rovers en boeven. Maar Pnina haalde het en is nu onze minister van immigratie. Voor u een feit, maar bij ons ligt dat heel emotioneel. Ook deze groep immigranten zal zich aardig snel integreren. 

Niet dat het leven bij ons probleemloos is. We hebben heel wat problemen, van corrupte politici tot huisgeweld aan toe. Maar we doen er wat aan. En voor een democratie die slecht 73 jaar oud is, doen we het zo slecht nog niet.

Daarom stopte ik vandaag even met alle bezigheden en riep mijn team om naar mijn bureau te komen en kijken naar de ontvangst van deze nieuwe immigranten, zodat ze weten waarom we doen wat wij doen.

En terwijl de wereld kijkt of ze onze koosjer-wetten kunnen annuleren en misschien ook onze besnijdenis kunnen verbieden, heten wij onze broeders en zusters welkom, met open armen.

Welkom thuis.



*****************************
ENGLISH

Suppose you live in a country where the arrival of new immigrants is celebrated by the government with its personal presence on arrival.

You don't know this.

By Simon Soesan - Joods.nl

When I arrived in the early 1970s (what a dramatic sentence!) As a new immigrant, I was met by a representative from the Jewish Agency. He took me off the plane, helped me at the airport to the offices of this organization and there I received a flag of Israel, my ID and my “new immigrant” card with which I could buy household goods duty-free. I still have that proof.

Whoever arrives in Israel as a new immigrant has some emotions. Israel is not Australia: you don't emigrate to make better money or to see what happens then. A Jew emigrates to Israel because there is a whole train of thought behind it: Zionism, Jewish consciousness, going home or you want to join almost 6000 years of history and identity.

For me it was a mix of all of these. My first landing in Israel was very emotional and after hundreds of flights I still have to swallow when I see the coastline of my country. And no, I don't swallow because of blocked ears during landing.

My country's primary goal is to bring Jews home. This was recorded in 1897, at the first Zionist Congress in Basel. Because nobody really wants us. Since then, our state has done much to bring Jews home from anywhere. The reader is probably aware of the cases where a Jew, alone or with family, decides to emigrate to Israel. We call that Aliyah, ascending, because we are going to Mount Zion. But there are countries where Jews are not allowed much, and emigration from Israel is still prohibited in quite a few countries.

If you have heard that a family of 4 from Yemen has arrived in Israel, that is not a case that equates to a family emigrating from the Netherlands. In a country like Yemen, such a family has to flee. To the desert, which is not a day at the beach: they often have to walk for weeks. There is a meeting point where a helicopter appears out of nowhere, with Israeli commandos, taking this family and bringing them to a boat, which then slowly takes them to Israel.

And I'm not even talking about other countries that ban Jews from almost everything. The craziest and incredible stunts have been done to keep Jews home and that's another reason why I am a proud Israeli: there is no limit, no limit, what we do to save Jewish life, even when we take Jewish hostages thousands of miles from home. A 90-minute film does not describe what happened in and around Entebbe in 1976. It is a fact, however, that since then no Kaag-subsidized terrorist has dreamed of hijacking an Israeli plane.

I am already writing this to you because, thanks to the internet, I am currently attending the arrival of a few more hundred Ethiopian immigrants at Ben Gurion airport. The prime minister, ministers and many others are there in person and welcome our brothers and sisters home. Where in the world, in which country, can this happen? Only with us, only in Israel.

But the most incredible thing is the person who flew to Ethiopia to pick up these people in person: Pnina Tamano Shatta came to Israel as a little girl in the 1980s during “Operation Shlomo”, when we, crazy country that we are, in 1 brought home thousands of Ethiopians at night. These had walked in the wilderness for months, many succumbed, and many were robbed and raped by robbers and crooks. But Pnina made it and is now our immigration minister. For you a fact, but for us it is very emotional. This group of immigrants will also integrate quite quickly.

Not that life is without problems with us. We have a lot of problems, from corrupt politicians to domestic violence. But we do something about it. And for a democracy that is only 73 years old, we are not doing that badly.

So today I took a break from all activities and called my team to come to my office and watch the reception of these new immigrants so they know why we do what we do.

And as the world looks to cancel our kosher laws and perhaps ban our circumcision as well, we welcome our brothers and sisters with open arms.

Welcome home.


506 views