12 december 2017

​De waarheid over de Israëlische “nederzettingen”; The Truth About Israeli “Settlements”

Door Frieda.R.F. Horwitz (friedarf@gmail.com)

Resolutie 2334 van de Veiligheidsraad heeft de Israëlische gemeenschappen die na 1967 in de betwiste gebieden werden gebouwd - door de VN aangeduid als 'de nederzettingsonderneming' - uitgekozen en noemt dat de belangrijkste hindernis voor de vrede in het Midden-Oosten. Niet het uiteenvallen van Tunesië en Libië, noch de onrust in Egypte en Irak, noch het voortdurende moorddadige opruien door de Palestijnse Autoriteit, niet de gewelddadige georganiseerde anti-Israël vooringenomenheid van Europees links of zelfs niet de jihad / genocide-activiteiten van de strijdkrachten van de Islamitische Staat.

Nee, het geweld en gebrek aan vrede in het Midden-Oosten is uitsluitend te wijten aan de wens van Joodse Israëli's om terug te keren naar hun historische thuisland in de betwiste gebieden. Blijkbaar heeft er zich internationaal geheugenverlies voorgedaan dus gebieden die in 1967 door Israël werden verworven en in VN-resolutie 242 worden aangeduid als "betwiste gebieden" worden nu "bezet" genoemd in VN-resolutie 2334. Volgens het internationale recht kunnen de betwiste gebieden die tussen 1948 en 1967 onder Jordaanse jurisdictie waren en sinds de ontbinding van het Ottomaanse rijk nooit een soeverein grondgebied van een staat waren, niet als "bezet" worden beschouwd. Die gebieden maakten nooit deel uit van een soevereine staat na 1918; Jordanië heeft deze gebieden na 1948 niet geannexeerd en evenmin werd er burgerschap verleend aan Arabieren die daarheen gevlucht waren na de gevechten in de oorlog van 1948.

Simpel gezegd, er is geen ander betwist gebied in de wereld dat nooit onafhankelijke soevereiniteit heeft gekend en internationaal bekend staat als "bezet *" - met uitzondering van het gebied dat momenteel onder de soevereiniteit van de staat Israël valt. Gershon Baskin verklaarde eerder dit jaar dat de moeilijkste kwestie tussen Israëli's en Palestijnen een verhaal is. Maar het verhaal heeft helaas niets meer te maken met feiten - alleen een persoonlijke vertelling volgens de theorie van Michel Foucault, die een revolutie teweegbracht in de geschiedenis toen hij verklaarde dat er geen feiten waren, maar alleen een persoonlijk verhaal.

Maar om slechts één afschuwelijk voorbeeld van een vals verhaal te geven, noemde de Palestijnse Autoriteit de 29-jarige Amerikaanse veteraan Taylor Force een Israëlische kolonist! Ondanks het feit dat de Amerikaanse burger die tijdens een terroristische aanslag in Jaffa in maart 2016 omkwam, werd geïdentificeerd als een Amerikaanse studenten toerist, werd hij een kolonist genoemd om zijn moord te rechtvaardigen! Dat wil zeggen, iedereen die wordt aangeduid als kolonist kan met recht worden vermoord op grond van de locatie van zijn woning. En er was geen ophef over in de Europese pers of door de regering-Obama - omdat het Palestijnse verhaal over kolonisten en bezetting wordt aanvaard als een feit, geen mening.

Een ander volledig vals verhaal was de basis voor de stemming van de Unesco-directie op 28 april 2016 en opnieuw in 2017. Die stem ontkent elke relatie van de Joden of Jodendom met betrekking tot de Tempelberg en gebruikt alleen de islamitische benaming "Haram al-Sharif". De resolutie ontkent de geldigheid van de teksten in de Bijbel, het Nieuwe Testament en de Koran. Inderdaad, de Koran zelf vermeldt expliciet de Joodse connectie met de Tempelberg en verleent rechten aan het Joodse volk in het Heilige Land.

Echter, om de Amerikaanse senator Daniel Moynihan te citeren: "Iedereen heeft recht op zijn eigen mening, maar niet op zijn eigen feiten." Het huidige, verdraaide Palestijnse verhaal over bezetting is opinie, geen feit. Er was geen Palestijnse entiteit vóór 1948. Net zoals territoria van de Ottomaanse en Oostenrijks-Hongaarse rijken in Europa waren onderverdeeld in afzonderlijke staten, zo waren ook de Ottomaanse rijksgebieden verdeeld in het Midden-Oosten. Toen deze gebieden in 1918 onder controle kwamen van het Britse mandaat, werden ze vervolgens door de Verenigde Naties verdeeld in drie delen: 67% van het Palestijnse mandaatgebied ten oosten van de rivier de Jordaan werd het hasjemitische koninkrijk Jordanië, de zionistische staat Israël kreeg 18 % van het Britse Palestijnse mandaat, en de rest werd gereserveerd voor Arabische inwoners die vóór 1948 naar dit gebied waren gekomen.


Een stemming in de VN-Veiligheidsraad (illustratief). [Afbeeldingsbron: US State Department]

Maar resolutie 2334 van de Veiligheidsraad stelt categorisch dat de VN "geen wijzigingen in de lijnen van 4 juni 1967 zal erkennen, inclusief met betrekking tot bezet Jeruzalem, anders dan die welke door de partijen zijn overeengekomen door onderhandelingen." Aldus eist men van Israël om terug te keren naar de wapenstilstand lijnen van 1949 die nooit als een erkende grens werden beschouwd. De Europese Unie en de Amerikaanse regering Obama noemden alle Joodse gemeenschappen die na 1967 werden gebouwd "illegale nederzettingen in bezette gebieden", inclusief buurten in het Jeruzalem van na 1967 . Maar volgens de Turkse volkstelling van 1875 vormden de Joden toen al de meerderheid van de bevolking van Jeruzalem; tegen 1905 was tweederde van de inwoners Joods - een realiteit die tot 1949 bleef bestaan. Maar in deze VN-resolutie werd er geen onderscheid gemaakt voor de oude Joodse gemeenschap in de Oude Stad van Jeruzalem, die al eeuwenlang een overweldigende meerderheid van joodse inwoners heeft. Inderdaad, Joodse huizen in de Oude Stad werden in 1949 illegaal bezet door Arabische families uit Hebron die als krakers naar binnen trokken - die moslim-Arabische individuen zouden als "illegale kolonisten" moeten worden aangeduid volgens de zojuist aangehaalde internationale definitie - niet de Joodse gemeenschap die in 1967 werd gereconstrueerd en onder geen enkele voorwaarde "bezetters" kan worden genoemd.

Resolutie 2334 maakte geen onderscheid voor de Silwan-wijk die in 1885 door Jemenitische Joden werd gevestigd, genaamd Shiloach. Geweldadig verdreven door de Britten in de 30er jaren als gevolg van Arabisch geweld, worden hun huizen nu teruggegeven aan de Joden, evenals de oude synagoge die daar is gevestigd. Ook maakte de resolutie geen onderscheid betreffende de gebieden van de gemeenschap van N'vei Yaakov, leeg land dat werd gekocht door Amerikaanse Mizrachi-vrouwen in 1924.

Dov Yosef (photocredit Wikepedia)

Het maakt niet uit dat het lege land dat nu bekend staat als Gilo vóór de Eerste Wereldoorlog werd gekocht door een groep jonge joodse advocaten, waaronder Dov Yosef (later een van de adviseurs van David Ben Gurion). Toen het land in 1967 op de Jordaniërs werd heroverd, werd het teruggegeven aan de eigenaars. Plotseling wordt Gilo, bijna honderd jaar lang een integraal onderdeel van Jeruzalem, als een Joodse nederzetting beschouwd op bezet land. Deze resolutie is duidelijk gebaseerd op een vertekend eenzijdig verhaal - noch op feiten, noch op enige historische realiteit.

Als we ons tot de rest van het Palestijnse mandaat wenden, kunnen we de statistieken van de Encyclopedia Britannica uit 1910 gebruiken die de bevolking dat jaar op 60.000 inwoners taxeert, waarvan er 40.000 Joden waren. Joodse grondaankopen werden gedaan door afwezige eigenaren in de vallei van Jizreël, die in 1897 aan twee mensen behoorde, waarvan er één de Turkse sultan was.

Statistieken gepubliceerd in het Palestine Royal Commission Report (p.227) tonen een opmerkelijk fenomeen aan: Palestina, voorheen een gebied van Arabische emigratie, werd pas na de Eerste Wereldoorlog een focus van Arabische immigratie vanwege de Joodse ontwikkeling die aantrekkelijke nieuwe arbeidsmogelijkheden creëerde. Het rapport bevat geen exacte totalen over Arabische immigratiecijfers tussen de twee wereldoorlogen, maar schattingen variëren tussen 60.000 en 100.000. (Ik ben het Gatestone Institute veel dank verschuldigd voor deze informatie.)

Zelfs Gaza, nooit een primaire locatie voor een zionistische nederzetting, had eeuwenlang Joodse gemeenschappen en tenminste twee kleine joodse gemeenschappen, Gaza City en Kfar Darom, die gevestigd werden tijdens de Britse mandaatperiode (1917-1948) en die na 1967 opnieuw gevestigd werden. Zowel Joden als Arabieren, geëvacueerd uit Gaza door het Ottomaanse leger tijdens de Eerste Wereldoorlog, kwamen daarna terug. Joodse inwoners vertrokken pas in 1949 - maakt dat niet alle Arabische inwoners die zich vestigden op Kfar Darom land tot "illegale kolonisten?"

Al met al is het niet-Joodse element in de bevolking van Palestina (met uitzondering van bedoeïenen) tussen 1922 en 1929 met meer dan 75 procent toegenomen. Die Arabieren moeten als "illegale kolonisten" worden beschouwd, volgens dezelfde regels die worden toegepast op Joodse Israëli's. Zo hebben zeer weinig zogenaamde Palestijnse Arabieren een lange historische band met dit land, behalve in hun gepolitiseerde valse vertelling.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef de Arabische bevolking toenemen, zoals blijkt uit UNRWA Review Information Paper No. 6 (september 1962) waarin staat dat er, vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog, sprake is van een aanzienlijke verplaatsing van mensen. Terwijl de Arabische bevolking in overwegend Arabische steden slechts licht (of helemaal niet) steeg tussen de twee wereldoorlogen, schoot de Arabische bevolking in de Joodse steden in Palestina op dit moment omhoog, ver boven de snelheid van de natuurlijke aanwas: Jeruzalem rapporteerde een stijging van 97 procent; Jaffa had een toename van 134 procent; en de Arabische bevolkingsexplosie van Haifa steeg met 216 procent.

Dus hoe konden 20.000 Arabische inwoners in 1910 exploderen naar een denkbeeldige 600.000 Arabische vluchtelingen in 1948? Welke verwrongen statistieken worden gebruikt om deze onrealistische figuur te verklaren die zich heeft vermenigvuldigd tot derde en vierde generatie vluchtelingen om een enorm opgeblazen UNWRA-budget te rechtvaardigen? Geen enkele andere vluchteling ter wereld is ooit gehandhaafd in de derde en vierde generatie - zeker niet degenen die worden gesteund door de VN of een andere organisatie.

Inderdaad, in 1967 woonden er 200.000 Joden en 66.000 Arabieren in Jeruzalem. In 2016 had Jeruzalem 870.000 inwoners, van wie 37% Arabisch is. Hoeveel moslim-Arabieren in Jeruzalem zouden illegale kolonisten kunnen worden genoemd, als je gebruik maakt van de begrippen die men toepast op Joodse individuen, die na 1967 aankwamen? Is elke gemeenschap een nederzetting?

Doorgaans gedefinieerd als een plaats die tot nu toe niet bewoond was en waar een nieuwe gemeenschap is gevestigd, wordt deze soms gedefinieerd als een gemeenschap die gebouwd is op land waarop bewoners geen wettelijke claim hebben.

"Kolonist of bezet gebied" moet op iedereen worden toegepast, ongeacht ras of religie, of op niemand - omdat het alleen maar een vooringenomen racistische discriminerende term is geworden die de vooruitzichten op een vrede via onderhandelingen in het Midden-Oosten schaadt. Alleen gebruikt door Palestijnse Arabieren om de moorden op de families Schijveschürder, Hatuel en Fogel , of kinderen zoals Kobi Mandel en Yosef Ishran en Shalhevet Pass te rechtvaardigen, is het verworden tot een karikatuur en dient het te worden verwijderd uit de beschaafde dialoog.

The Truth About Israeli “Settlements”

by Naomi Ragen on October 26th, 2017

I thank my good friend and colleague Frieda Horwitz for allowing me to send out exclusively to my readers her explosive research on the truth about Israeli settlements and the false narrative singling out the “settlement enterprise” as the main obstacle for peace in the Middle East. You will be much wiser after you read this!

The Truth About Israeli “Settlements”

by Frieda.R.F. Horwitz (friedarf@gmail.com)

Security Council Resolution 2334 has singled out Israeli communities built after 1967 in the disputed territories as “the settlement enterprise,” and referred to it as the central obstacle to peace in the Middle East. Not the disintegration of Tunisia and Libya nor the turmoil in Egypt and Iraq, nor continual murderous incitement of the Palestinian Authority, not the violent organized anti-Israel bias of the European Left or even the jihad/genocide activity of the Islamic State forces.

No, the violence and lack of peace in the Middle East is solely due to the desire of Jewish Israelis to return to their historic homeland in the disputed territories. Evidently international amnesia has occurred so lands acquired by Israel in 1967 and referred to as “disputed territories” in UN Resolution 242 are now termed “occupied” in UN Resolution 2334. Under international law, the disputed territories that were under Jordanian jurisdiction from 1948 until 1967, and were never sovereign territory of any state since the dissolution of the Ottoman Empire, cannot therefore be considered “occupied”. Those lands were never part of any sovereign state post 1918; Jordan did not annex those lands post 1948, nor was citizenship granted to Arabs who fled there after the fighting in the 1948 War.

Simply put, there is no other disputed territory in the world that has never known independent sovereignty that is known internationally as “occupied*” – except land currently under the sovereignty of the State of Israel. Gershon Baskin stated earlier this year that the most difficult issue
between Israelis and Palestinians is one of narrative. But narrative unfortunately no longer has anything to do with facts – only personal narrative as Michel Foucault theorized, revolutionizing history when he stated there were no facts, but only personal narrative.

But to cite just one horrific example of false narrative, the Palestinian Authority called 29 year old American veteran Taylor Force an Israeli settler! Despite the fact that the U.S. citizen killed in the March 2016 terrorist attack in Jaffa was identified as an American student tourist, he was called a settler to justify his murder! That is, anyone denoted a settler can be justifiably murdered by virtue of the location of his residence. And there was no uproar in the European press or by the Obama administration – because the Palestinian narrative about settlers and occupation is accepted as true fact, not opinion.

Another completely false narrative was the foundation for the UNESCO Executive Board vote on April 28 2016 and again in 2017. That vote denies any relationship with Jews or Judaism to the Temple Mount, calling it only by the Islamic term “Haram al-Sharif”. The resolution denies the validity of the texts in the Bible, New Testament and Koran. Indeed, the Koran itself explicitly notes the Jewish connection on the temple Mount and grants rights to the Jewish people in the Holy Land.

However, to cite US Senator Daniel Moynihan, “everyone is entitled to their own opinion, but not their own facts.” The current garbled Palestinian narrative about occupation is opinion, not fact. There was no Palestinian entity before 1948. Just as territories of the Ottoman and Austro-Hungarian Empires in Europe were subdivided into separate states, so too were Ottoman Empire territories divided in the Middle East region. Transferred to the control of the British Mandate in 1918, these lands were subsequently divided by the United Nations into three parts: 67% of Palestinian Mandate territory east of the Jordan River became the Hashemite Kingdom of Jordan, the Zionist State of Israel was given 18% of the British Palestinian Mandate, and rest reserved for Arab residents who had come to this area pre-1948.

But the UN Security Council Res. 2334 categorically states, that the UN “will not recognize any changes to the 4 June 1967 lines, including with regard to occupied Jerusalem, other than those agreed by the parties through negotiations.” Thus the demand is on Israel to return to the 1949 armistice lines which were never considered a recognized border.The European Union and the USA Obama administration called all Jewish communities built after 1967 “illegal settlements on occupied lands”, including neighborhoods in post-1967 Jerusalem. But according to the Turkish census of 1875, Jews already then constituted a majority of the population of Jerusalem; by 1905 they comprised two-thirds of its residents – a reality that remained true until 1949. But no distinction was made in this UN Resolution for the ancient Jewish community in Jerusalem’s Old City which has had an overwhelming majority of Jewish residents for centuries. Indeed, Jewish Old City homes were illegally occupied by Hebron Arab families in 1949 who moved in as squatters – those Moslem Arab individuals should be termed “illegal settlers” by the international definition just quoted – not the Jewish community reconstituted in 1967 that under no definition can be called “occupiers”.

Resolution 2334 made no distinction for the Silwan neighborhood established by Yemenite Jews in 1885, called Shiloach. Violently expelledby the British in the 1930’s due to Arab violence, their homes are now being returned to Jews as well as the ancient synagogue located there. Nor did the Resolution distinguish between the lands of the N’vei Yaakov community, empty lands bought by American Mizrachi Women in 1924.

Never mind that the vacant land now known as Gilo was purchased before World War I by a group of young Jewish lawyers, including Dov Yosef (later one of David Ben Gurion’s advisors). When the land was taken back from the Jordanians in 1967, it was returned to its owners. Suddenly Gilo, an integral part of Jerusalem proper for almost one hundred years, is considered a Jewish settlement on occupied land. This resolution is clearly based on distorted short-sided narrative – neither based on fact nor any historical reality.

If we turn to the rest of the Palestinian Mandate, we can use the statistics of the Encyclopedia Britannica of 1910 that gives the population figure that year as 60,000, of whom 40,000 were Jews. Jewish land purchases were made from absentee owners in the Jezreel Valley, which in 1897 belonged to two people, one being the Turkish Sultan.

Statistics published in the Palestine Royal Commission Report (p. 279) indicate a remarkable phenomenon: Palestine, heretofore an area of Arab emigration, only became a focus of Arab immigration after World War I due to Jewish development that created attractive new work opportunities. The Report has no precise totals on Arab immigration figures between the two World Wars, but estimates vary between 60,000 and 100,000. (I am indebted to the Gatestone Institute for this information.)

Even Gaza, never a primary location for Zionist settlement, had Jewish communities for centuries, and at least two small longstanding Jewish communities, Gaza City and Kfar Darom, established during the British mandate (1917-1948) period and re-established after 1967. Both Jews and Arabs, evacuated from Gaza by the Ottoman army during WWI, returned afterwards. Jewish residents left only in 1949 – doesn’t that make all Arab residents who settled on Kfar Darom land “illegal settlers?”

Altogether, the non-Jewish element in Palestine’s population (not including Bedouin) expanded between 1922 and 1929 by more than 75 per cent. Those Arabs should be considered “illegal settlers” by virtue of the same rules being applied to Jewish Israelis. Thus, very few so-called Palestinian Arabs have a long historical tie to this land, except in their politicized false narrative.

During World War II, the Arab population continued to increase as attested by UNRWA Review Information Paper No. 6 (September 1962) which states that considerable movement of people is known to have occurred, particularly during the Second World War. While Arab population in predominantly Arab towns rose only slightly (if at all) between the two World Wars, the Arab population in Jewish cities in Palestine shot up at this time, far beyond the rate of natural increase: Jerusalem reported an increase of 97 per cent; Jaffa had an increase of 134 per cent; and Haifa’s Arab population explosion increased 216 per cent.

So how did 20,000 Arab residents in 1910 explode into supposed 600,000 Arab refugees in 1948? What distorted statistics are being used to explain this unrealistic figure that has multiplied into third and fourth generation refugees in order to justify a huge inflated UNWRA budget? No other refugees in the world have ever been maintained into the third and fourth generation – certainly not those supported by the UN nor any other organization.

Indeed, in 1967, 200,000 Jews and 66,000 Arabs lived in Jerusalem. In 2016, Jerusalem had 870,000 residents, of whom 37% are Arab. How many Moslem Arabs in Jerusalem could be called illegal settlers, using the terms applied to Jewish individuals, having arrived after 1967? Is every community a settlement?

Typically defined as a place hitherto un-inhabited where a new community is located, it is sometimes defined as a community constructed on land to which occupants have no legal claim.

“Settler or occupied land” needs to be applied to everyone regardless of race or religion, or to no one – as it has only become a biased racist discriminatory term harming the prospects of a Middle East negotiated peace. Only used by Palestinian Arabs to sanction murders of the Schijveschurrder, Hatuel and Fogel families, or children like Kobi Mandel and Yosef Ishran and Shalhevet Pass, it has become a travesty and needs to be wiped from civilized dialogue.

Source: https://www.naomiragen.com/israel/truth-israeli-se...


Comments