17 februari 2021

2021-02-17: Palestijnse Autoriteit wint de controle over Area C (Judea & Samaria) - The PA Is Winning in Area C (Judea & Samaria)

Bord met aankondiging van Palestijns nederzettingenproject in gebied C met steun van de EU en het VK, afbeelding via Twitter @RealJStreets

Nederlands - English

NEDERLANDS:

Het tien jaar durende plan van de Palestijnse Autoriteit om de controle over Area C op de Westelijke Jordaanoever over te nemen, wordt met succes uitgevoerd. Dit is een historische game-wisselaar in het 100 jaar oude conflict dat een onmiddellijke en massale Israëlische reactie vereist.

Bron: Het Begin-Sadat Centrum voor Strategische Studies (BESA) - Prof. Hillel Frisch

Al te vaak wordt de Palestijnse Autoriteit afgedaan als een mislukte entiteit. Dit is wensdenken. Integendeel: de PA wint een van de belangrijkste veldslagen die ze ooit tegen Israël heeft gevoerd. Het is dezelfde strijd die de zionistische beweging en later de staat Israël met succes voerden: die van strategische nederzetting. Dit betekent het creëren van landelijke en stedelijke infrastructuur om de controle over het grondgebied te consolideren dat nodig is om een staat te creëren.

Israëlische Homa v’Migdal (toren en palissade) beweging, de Onafhankelijkheidsoorlog, de heldenmoed en duurzaamheid van de kibboetsim aan het Syrische front vóór de Zesdaagse Oorlog, Kiryat Shmona en de kibboets in de Hula in de jaren tachtig, en Sderot en de kibboetsim rond Gaza in de afgelopen twee decennia zijn een levend getuigenis van het historische belang van ‘strategische nederzetting’, een term die voor het eerst werd bedacht door de zionistische beweging in 1942.

Helaas is deze zionistische strategie nu met succes aangenomen door de PA, vooral in de strijd om de controle over het grootste deel van het land op de Westelijke Jordaanoever, Area C genaamd. Volgens de Oslo-akkoorden zou Area C onder exclusieve Israëlische jurisdictie blijven tot de het bereiken van een definitieve afwikkeling.

Volgens een zeer gedetailleerd rapport van Regavim, een organisatie die illegale aantasting van staatsgrond (evenals privé-eigendom) documenteert, heeft de PA in het afgelopen decennium de strijd om controle over Area C gewonnen. De ruimte in Area C werd bevolkt door Joden (47.000 dunams vergeleken met 46.000 voor de Palestijnen).

Tegen 2019, na een niet-aflatende druk van 10 jaar op nederzettingen onder leiding van de PA, is het grootste deel van de bebouwde ruimte Palestijns (79.000 dunams vergeleken met 57.000 bewoond door Joden). Zo’n prestatie wedijvert zelfs met de meest succesvolle nederzettingsprojecten van het Joods Agentschap tijdens het mandaat. Inderdaad, het kan ze zelfs overtreffen.

Belangrijker dan het aantal woningen dat werd gebouwd, zijn de kwalitatieve afmetingen van de bebouwing. De clusters zijn gemaakt als onderdeel van een strategisch plan dat in 2009 was bedacht door de toenmalige premier Salam Fayyad, een voormalig senior econoom bij de Wereldbank, om de staat Palestina van de grond af op te bouwen in plaats van deze over te laten aan diplomatie.

Klinkt bekend? Het zou moeten. Dit was de repliek van David Ben-Gurion en zijn Mapai-trouw aan zowel Chaim Weizmann als Ze’ev Jabotinsky, die meer vertrouwen stelden in diplomatie om de Joodse Staat te creëren. De strategie van Labour werd in de volksmond “nog een dunam (een kwart van een hectare), nog een geit” genoemd. Gelukkig won die strategie de dag in 1936 en duurde ze tot en met de oprichting van de Joodse staat.

Achter de niet-aflatende Palestijnse strategische nederzettingen-drive gaat een groot aantal instellingen binnen de PA, die een budget van $ 4,7 miljard beheersen. Die instellingen omvatten het Ministerie van Binnenlandse Zaken, het Palestijnse Ministerie van Planning en Administratieve Ontwikkeling, het Ministerie van Landbouw, een commissie binnen het Ministerie van Binnenlandse Zaken die verantwoordelijk is voor de registratie van land- en waterrechten, het Ministerie van Lokaal Bestuur en de “Kolonisatie en Wall Resistance Commission”, die wordt geleid door een ambtenaar met ministeriële status. Deze ministeries coördineren uitvoerig op het gebied van planning en uitvoering.

Een in 2016 gepubliceerd rapport van 160 pagina’s illustreert de planningscapaciteit van de PA. Er zijn honderdtien lokale schetsplannen opgesteld voor 119 Palestijnse gemeenschappen – de meeste in Area C.

Achter de succesvolle strategische nederzetting van de PA staat een reeks EU- en VN-instellingen die zowel het project financieren als veel van de planningskennis leveren. Ze doen dit direct of indirect door programma’s en locaties voor capaciteitsopbouw aan te bieden.

Het Palestijnse doel om de controle over Area C te grijpen omvat ook georganiseerd protest en geweld, dat zowel vanaf de grond af als vanaf de hoogste regeringskringen wordt aangestuurd.

De “Colonization and Wall Resistance Commission” is verantwoordelijk voor het coördineren van deze inspanningen. Het wordt geleid door voormalig Fatah Tanzim-lid en voormalig veiligheidsgevangene Walid Assaf. De commissie richt en werkt samen met lokale ‘verzets’-comités, vaak onder leiding van Fatah-leden in samenwerking met de jeugdcomités van de verschillende PLO-facties (voornamelijk Fatah’s Shabiba-beweging) en Fatah-organisaties op districtsniveau.

Ze hebben de taak om de Palestijnse bevolking in omliggende dorpen te organiseren om IDF-troepen te confronteren, het Israëlische burgerbestuur te intimideren terwijl het het gebied probeert te controleren, buitenposten van kolonisten en begrazing door kolonisten lastig te vallen en heuveltoppen, bronnen en archeologische vindplaatsen over te nemen die Joden met elkaar verbinden. naar hun verleden. Het doel is daarom niet alleen om het gebied strategisch te vestigen, maar ook om de Joodse kolonisten te verdrijven.

De factor die het succes van de Palestijnen in deze onderneming het beste verklaart, is dat, hoewel de PA gemobiliseerd, consistent en gefocust is op het bereiken van het doel, de Israëlische regering, het burgerlijk bestuur en de rechterlijke macht de opbouw grotendeels een oogje dichtknijpen.

Er zijn veel redenen waarom Israël deze betreurenswaardige stand van zaken in Area C heeft bereikt. Bovenal heeft de bijna totale bevriezing van de Joodse nederzettingen in de afgelopen twee decennia een vacuüm gecreëerd dat de PA haastig moest opvullen. Noch het ministerie van Justitie, noch de Israëlische rechtbanken doen veel om de Palestijnse wetgeving tegen te gaan die hen in staat stelt om illegaal inbreuk te maken op en controle te krijgen over de staatsgebieden die het grootste deel van Area C vormen. Zelfs wanneer de rechtbanken een dergelijke inbreuk afwijzen, zoals In het geval van Khan al-Ahmar (een illegaal bedoeïenenkamp bij Maaleh Adumim), respecteren de autoriteiten de uitspraak niet.

Deze ontwikkelingen worden veelal bepaald door de politiek, en vooral door de leiding. Het gezegde dat aan Ben-Gurion wordt toegeschreven “dat het niet is wat de heidenen zeggen, maar wat de Joden doen,” klopt in deze context. De recente overwinning van Merav Michaeli in de Labour-partij weerspiegelt de mate waarin Israëlische politici gescheiden zijn van de geest van de oprichters van de partij, die opkwamen voor de Israëlische strategische nederzetting in het hele land van Israël.

Premier Netanyahu groeide niet op in een dergelijke omgeving, maar men hoopt dat zijn sterke strategische gevoel hem ertoe zal brengen te erkennen dat hoe belangrijk de vruchten van diplomatie ook zijn, zoals normalisatie met gematigde Arabische soennitische staten, hun belang verbleekt in vergelijking met de noodzaak om te winnen. gevechten zoals een strategische Palestijnse nederzetting in Area C.

Prof. Hillel Frisch is hoogleraar politieke wetenschappen en Midden-Oostenstudies aan de Bar-Ilan Universiteit en senior onderzoeksmedewerker aan het Begin-Sadat Centrum voor Strategische Studies.

Vertaling Brabosh



*******************************
ENGLISH:

Sign announcing Palestinian settlement project in Area C underwritten by the EU and the UK, image via Twitter @RealJStreets

The Palestinian Authority’s decade-long plan to take control of the West Bank’s Area C is being implemented successfully. This is a historic game-changer in the 100-year-old conflict that requires an immediate and massive Israeli response.

Source: The Begin-Sadat Center for Strategic Studies (BESA) - Prof. Hillel Frisch

All too often, the Palestinian Authority is dismissed as a failed entity. This is wishful thinking. To the contrary: the PA is winning one of the most important battles it has ever waged against Israel. It is the same battle the Zionist movement and later the State of Israel successfully waged: that of strategic settlement. This means the creation of rural and urban infrastructure to consolidate control over territory required to create a state.  

Israel’s Homa v’Migdal (tower and stockade) movement, the War of Independence, the heroism and durability of the kibbutzim on the Syrian front before the Six-Day War, Kiryat Shmona and the kibbutzim in the Hula in the 1980s, and Sderot and the kibbutzim around Gaza in the past two decades are a living testimony to the historic importance of “strategic settlement,” a term first coined by the Zionist movement in 1942.  

Alas, this Zionist strategy has now been successfully adopted by the PA, especially in the fight for control over the majority of land in the West Bank called Area C. According to the Oslo Accords, Area C was to remain under exclusive Israeli jurisdiction until the achievement of a final-status settlement.

According to a highly detailed report by Regavim, an organization that documents illegal encroachment on state land (as well as private property), the PA over the past decade has been winning the battle for control over Area C. In 2009, the majority of built-up space in Area C was populated by Jews (47,000 dunams compared to 46,000 for the Palestinians). By 2019, after an unrelenting 10-year settlement push directed by the PA, most of the built-up space is Palestinian (79,000 dunams compared to 57,000 inhabited by Jews). Such a feat rivals even the most successful settlement projects of the Jewish Agency during the Mandate. Indeed, it may even outshine them.

More important than the number of dwellings that were constructed are the qualitative dimensions of the building spree. The clusters were created as part of a strategic plan conceived in 2009 by then PA PM Salam Fayyad, a former senior economist at the World Bank, to create the State of Palestine from the ground up rather than leave it to diplomacy.

Sound familiar? It should. This was the rejoinder of David Ben-Gurion and his Mapai stalwarts to both Chaim Weizmann and Ze’ev Jabotinsky, who placed greater faith on diplomacy to create the Jewish State. Labor’s strategy was popularly called “one more dunam (a quarter of an acre), one more goat.” Thankfully, that strategy won the day in 1936 and lasted up to and beyond the creation of the Jewish State.

Behind the unrelenting Palestinian strategic settlement drive are a host of institutions within the PA, which commands a budget of $4.7 billion. Those institutions include the Ministry of the Interior, the Palestinian Ministry of Planning and Administrative Development, the Ministry of Agriculture, a commission within the Ministry of Interior responsible for the registration of land and water rights, the Ministry of Local Government, and the “Colonization and Wall Resistance Commission,” which is run by an official with ministerial status. These ministries coordinate extensively on planning and implementation.

A 160-page report published in 2016 illustrates the PA’s planning capacity. One hundred and ten local outline plans have been prepared for 119 Palestinian communities—most of them in Area C.

Behind the PA’s successful strategic settlement drive stands an array of EU and UN institutions that both finance the project and provide much of the planning know-how. They do this either directly or indirectly by offering capacity-building programs and venues.

The Palestinian goal of seizing control over Area C also involves organized protest and violence, which is directed both from the ground up and from the highest government echelons down.  

The “Colonization and Wall Resistance Commission” is responsible for coordinating those efforts. It is headed by former Fatah Tanzim member and former security prisoner Walid Assaf. The commission creates and works with local “resistance” committees, often headed by Fatah members in tandem with the youth committees of the various PLO factions (mostly Fatah’s Shabiba movement) and district-level Fatah organizations. They are tasked with organizing the Palestinian population in surrounding villages to confront IDF troops, intimidating the Israeli Civil Administration as it attempts to monitor the area, harassing settler outposts and settler grazing efforts, and taking over hilltops, springs, and archaeological sites that connect Jews to their past. The aim therefore is not only to strategically settle the area but to drive away the Jewish settlers.

The factor that best explains the Palestinians’ success in this venture is that while the PA is mobilized, consistent, and focused on achieving the goal, the Israeli government, civil administration, and judicial branch largely turn a blind eye to the build-up.

There are many reasons why Israel has reached this sorry state of affairs in Area C. Above all, the near-total freeze on Jewish settlement over the past two decades created a vacuum that the PA rushed to fill. Neither the Ministry of Justice nor the Israeli courts do much to counter the Palestinian lawfare that enables them to illegally encroach upon and take control over the state lands that form the bulk of Area C. Even when the courts rule against such encroachment, as in the case of Khan al-Ahmar (an illegal Bedouin encampment near Maaleh Adumim), the authorities do not honor the ruling.

These developments are mostly determined by politics, and especially by the leadership. The saying attributed to Ben-Gurion that it is not what the Gentiles say but what the Jews do rings true in this context. Merav Michaeli’s recent victory in the Labor Party reflects the extent to which Israeli politicians are divorced from the spirit of the party’s founders, who championed Israeli strategic settlement in all the Land of Israel.

PM Netanyahu did not grow up in such an environment, but one hopes his strong strategic sense will lead him to acknowledge that however important the fruits of diplomacy, such as normalization with moderate Arab Sunni states, their importance pales in comparison to the need to win battles like strategic Palestinian settlement in Area C.

Prof. Hillel Frisch is a professor of political studies and Middle East studies at Bar-Ilan University and a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies.