10 mei 2017

​De logica achter de aanwezigheid van Israël in Judea en Samaria

Vijftig jaar geleden werd Israël geconfronteerd met een dreigende aanval uit Egypte, Jordanië en Syrië.


A Israeli highway south of Jerusalem. Photo: Wikimedia Commons.

Maar op de ochtend van 5 juni 1967 voerde de Israëlische luchtmacht een preventieve aanval uit tegen deze vijanden en vernietigde ze het grootste deel van hun vliegtuigen binnen enkele uren. In de vijf dagen die volgen zijn de Sinai, de Gazastrook, Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever), de oude stad van Jeruzalem en de Golan Heights veroverd door de Israëlische grondtroepen.

Israël heeft zich teruggetrokken uit het schiereiland van Sinaï in ruil voor vrede met Egypte, waardoor haar regionale isolatie werd beëindigd. Het maakte ook vrede met Jordanië in het begin van de jaren negentig, en trok zich uit in 2005 uit de Gazastrook.

Daarentegen heeft Israël Oost-Jeruzalem en de Golan Heights geannexeerd in verband met de historische en religieuze waarde Jeruzalem en het strategische belang van de Golan hoogvlakte.

Geen gebied heeft Israël echter meer beïnvloed dan Judea en Samaria. Door het doorlopend beheer van grote delen van dit grondgebied wordt Israël geconfronteerd met ernstige internationale kritiek - en wordt vaak een ‘bezetter’ genoemd. Dus: is het handhaven van een aanwezigheid in Judea en Samaria de moeite wel waard?

De Oslo-akkoorden en het internationale recht

In de late jaren tachtig hebben directe gesprekken tussen de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) en Israël geleid tot de Oslo-akkoorden (1993-1995), die de Westelijke Jordaanoever in drie delen verdeelde: Gebied A, Gebied B en Gebied C.

Gebied A bestaat uit 18 procent van de “West Bank” van vandaag en is volledig onder controle van de Palestijnse Autoriteit (PA). Het bevat alle grote Palestijnse steden (Ramallah, Bethlehem, Nablus, enz.).

Gebied B (22 procent) is onder de civiele controle van de PA, maar Israël beveiligt daar. Gebied C (60 procent) is onder controle van Israël. 2,8 miljoen Arabieren wonen in gebieden A en B, en 350.000-400.000 Israëli’s wonen in Gebied C.

Israëls kritici zeggen dat de aanwezigheid in Judea en Samaria het internationale recht schendt. Israël beweert echter dat dit perspectief de historische achtergrond van de Westelijke Jordaanoever negeert.

Jordanië had dit gebied tijdens de Israëlische onafhankelijkheidsoorlog onwettig bezet en in 1950 illegaal geannexeerd. In 1988 heeft Jordanië zijn claims op de Westelijke Jordaanoever los gelaten. Om deze redenbeschouwt Israël de Westelijke Jordaanoever niet als bezet grondgebied, omdat het niet rechtmatig tot een andere staat behoorde voordat het onderdeel van Israël werd.

Strategisch imperatief

Maar waarom is Jeruzalem zo geïnteresseerd in Judea en Samaria? Het is duidelijk dat de religieuze betekenis van het gebied voor het Jodendom een rol speelt. De belangrijkste reden voor de langdurige aanwezigheid van Israël op de Westelijke Jordaanoever is echter haar behoefte aan verdedigbare grenzen.

Een korte blik op de geschiedenis van Israël is genoeg om te verklaren waarom dit zo is.

Slechts drie jaar na de Holocaust streed de nieuw opgerichte Joodse staat voor zijn bestaan tegen vijf Arabische legers. In de daaropvolgende jaren stond Israël in 1967 voor een oorlog op drie fronten en een verrassingsaanval op twee fronten in 1973. Sindsdien is Israël het doel van vele terroristische aanslagen in binnen-en buitenland geworden en is het in een uitzonderlijk vijandige omgeving .

Zo zijn verdedigbare grenzen van groot belang. Israël kan zich niet een groot leger veroorloven. Daarom heeft de IDF slechts een kleine kern van de voltijdse soldaten. Het grootste deel van het leger bestaat uit conscripten en reservisten. Deze laatste moeten in oorlogstijden worden gemobiliseerd - en in geval van een aanval moeten de professionele soldaten en conscraten de agressoren in de gaten houden totdat de reserves zijn opgeroepen. Door de controle op de Westelijke Jordaanoever te handhaven, zijn de grenzen van Israël gemakkelijker te verdedigen in geval van nood.

De Westelijke Jordaanoever verbeter de strategische situatie van Israël enorm, omdat het strategische diepte biedt. Houd er rekening mee dat op het smalste punt van Israël vóór 1967 grenzen het land slechts 14 kilometer breed is.

Het bewaken van Judea en Samaria beschermt Israël tegen Palestijns geweld. Als de PA de controle over het gebied zou verkrijgen, zou het een tweede Gazastrook kunnen worden, waar raketten dagelijks opj burgers worden afgevuurd en terreuraanvallen worden bijna dagelijks gelanceerd.

Daarom moet Israël een zekere aanwezigheid in Judea en Samaria behouden, ongeacht de internationale kritiek.

The Logic Behind Israel’s Presence in Judea and Samaria

Fifty years ago, Israel faced a looming attack from Egypt, Jordan and Syria. But on the morning of June 5, 1967, Israel’s air force launched a pre-emptive strike against these enemies, and destroyed most of their aircraft in a matter of hours. During the next five days, Israel’s ground forces conquered the Sinai, the Gaza Strip, Judea and Samaria (the West Bank), the Old City of Jerusalem, and the Golan Heights.

Israel eventually pulled back from the Sinai Peninsula and made peace with Egypt, thereby ending its regional isolation. It also made peace with Jordan in the early 1990s, and withdrew from the Gaza Strip in 2005.

In contrast, Israel annexed East Jerusalem and the Golan Heights because of the historical and religious value of the former, and the strategic importance of the latter.

MAY 9, 2017 4:50 PM0

Palestinians Use Deception to Earn Greater Acceptance

The two main political groups that claim to represent Palestinians -- the Islamist terror group Hamas and the Palestinian Authority (PA)...

No area, however, has impacted Israel more than Judea and Samaria. Because of its ongoing administration of large parts of this territory, Israel faces serious international criticism — and is often called an “occupier.” So, is maintaining a presence in Judea and Samaria actually worth it?

The Oslo Accords and international law

During the late 1980s, direct talks between the Palestine Liberation Organization (PLO) and Israel led to the Oslo Accords (1993-95), which divided the West Bank into three parts: Area A, Area B and Area C.

Area A comprises 18 percent of today’s West Bank, and is under full control of the Palestinian Authority (PA). It contains all of the major Palestinian cities (Ramallah, Bethlehem, Nablus, etc.).

Area B (22 percent) is under the civil control of the PA, but Israel provides security there. Area C (60 percent) is administered by Israel. 2.8 million Arabs live in Areas A and B, and 350,000-400,000 Israelis live in Area C.

Israel’s critics say that its presence in Judea and Samaria violates international law. However, Israel claims that this perspective ignores the historical background of the West Bank.

Jordan had illegally occupied this territory during Israel’s War of Independence, and annexed it illegally in 1950. In 1988, Jordan abandoned its claims on the West Bank. On this basis, Israel does not regard the West Bank as occupied territory, because it did not rightfully belong to another state before it became part of Israel.

Strategic imperative

But why is Jerusalem so interested in Judea and Samaria? Clearly, the area’s religious significance to Judaism plays a role. However, the key reason for Israel’s prolonged presence in the West Bank is her need for defensible borders.

A brief look into Israel’s history is enough to explain why this is so.

Only three years after the Holocaust, the newly founded Jewish state fought for its existence against five Arab armies. In the following years, Israel faced a war on three fronts in 1967, and a surprise attack on two fronts in 1973. Since then, Israel has become the target of numerous terrorist attacks at home and abroad, and has existed in an exceptionally hostile environment.

Thus, defensible borders are of utter importance. Israel cannot afford a huge standing army. That is why the IDF has only a small core of full-time soldiers. Most of the army consists of conscripts and reservists. The latter have to be mobilized in times of war — and in case of an attack, the professional soldiers and conscripts must keep the aggressors at bay until the reserves are called up. By maintaining control of the West Bank, Israel’s borders are easier to defend in case of emergency.

Indeed, the West Bank improves Israel’s strategic situation tremendously, because it provides strategic depth. Keep in mind that at the narrowest point of Israel’s pre-1967 borders, the country is only 14 kilometers wide.

Controlling Judea and Samaria also protects Israel from Palestinian violence. If the PA took control of the area, it could become a second Gaza Strip, where rockets are fired at civilians and terror attacks are launched on a near-daily basis.

That is why Israel must retain a certain presence in Judea and Samaria, regardless of the international criticism.

Source: https://www.algemeiner.com/2017/05/09/the-logic-be...