30 mei 2018

Analyse: Israël splijt Europa

De diepe verdeeldheid binnen Europa biedt unieke mogelijkheden voor Washington en Jeruzalem.


(Shutterstock)


Door: Daniel Krygier, Wereld Israël Nieuws

Liberaal West-Europa is tegen de intuïtie in zacht tegenover Iran en Hamas en vijandig tegenover het democratische Israël, terwijl de landen van het voormalige sovjetblok de grootste aanhangers van Israël zijn geworden.

De verwachte reis van premier Benjamin Netanyahu naar Parijs en Berlijn zal opnieuw de ideologische breuklijn blootleggen die Europa steeds meer verdeelt, zowel in Europese kwesties als in het beleid ten aanzien van het Midden-Oosten. De verhuizing van de ambassade van de VS naar de Israëlische hoofdstad Jeruzalem, de spanningen aan de grens met Gaza en de nucleaire overeenkomst met Iran hebben het Europese continent in twee kampen verdeeld.

De leiders van Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittannië en de Europese Unie (EU) waren alle gekant tegen het besluit van president Tromp om de Amerikaanse ambassade te verplaatsen van Tel Aviv naar Jeruzalem. Parijs, Berlijn, Londen en Brussel zijn ook fervente verdedigers van het Iraanse nucleaire akkoord en harde critici van Israël dat zich verdedigt tegen de agressie van Hamas aan de grens met Gaza. De meeste West-Europese landen behoren tot dit Europese ideologische kamp.

Het andere Europa bestaat uit landen die meer sympathiek staan tegenover de VS en Israël. Deze groep omvat Oostenrijk en voormalige Oost-Europese landen zoals Polen, Hongarije, Tsjechië en Roemenië. In tegenstelling tot Frankrijk en Duitsland hebben deze landen zich niet verzet tegen de verhuizing van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem en een aantal van hen bevindt zich in verschillende fasen van een mogelijk vervolgproces door hun eigen ambassades naar de hoofdstad van Israël te verhuizen.

Deze landen hebben de boycot door de EU van de opening van de Amerikaanse ambassade in Jeruzalem getrotseerd door hun diplomaten naar het evenement te sturen. Dit heeft ertoe geleid dat het Abbas-regime zijn vertegenwoordigers uit een aantal van de genoemde landen terug heeft geroepen.

Landen als Tsjechië en Hongarije hebben veel meer begrip getoond voor de noodzaak van Israël om zijn soevereine grenzen te verdedigen tegen de agressie van Hamas.

De scherpe scheiding tussen de gevestigde democratieën van West-Europa en de nieuwe democratieën van Oost-Europa is ook duidelijk met betrekking tot de overeenkomst met Iran. Anders dan Parijs, Londen en Berlijn, die de Iraanse overeenkomst steunen, die grotendeels op commerciële belangen is gebaseerd, is Oost-Europa veel meer geïnteresseerd in het onderhouden van zijn cruciale handelsbetrekkingen met de VS.

De twee verschillende Europese kampen zijn het ook oneens over de toekomst van het Europese continent. Hoewel een groot deel van de politieke elite van West-Europa een postnationaal en postchristelijk ethos steunt, omarmen het grootste deel van Oost- en Midden-Europa nog steeds hun nationale identiteit en christelijk erfgoed. De aanhoudende moslimmigrantencrisis in Europa heeft deze scherpe ideologische verdeeldheid binnen Europa alleen maar verergerd.

In een ironische wending van de geschiedenis steunen de gevestigde West-Europese democratieën een gevaarlijk foutieve deal met een despotisch Iraans regime en zij aan zij met de terroristische organisaties Hamas en de PLO tegen de enige democratie in het Midden-Oosten over kwesties als Jeruzalem en het grensgeweld in Gaza.

Oost-Europese landen die nog niet zo lang geleden door een wreed totalitair regime werden geregeerd, zijn daarentegen degenen die het democratische Israël verdedigen.

Wat verklaart deze ideologische verschillen?

Misschien zullen de Polen, de Tsjechen, de Hongaren, de Roemenen en de Slowaken, van wie velen actief hebben gestreden om zich te ontworstelen aan de Sovjetheerschappij, hun pas verworven vrijheden veel meer waarderen dan hun West-Europese buren.

Ze zijn zich ook veel bewuster van hoe precair een vrije samenleving is en hoe gemakkelijk deze in despotisme kan vervallen.

Als bevolkingsgroepen met kennis uit de eerste hand van de dynamiek van de despotische mind-set, zijn Oost-Europeanen veel sceptischer in de omgang met bijvoorbeeld Iran of Hamas.

Mensen die in de westerse democratieën wonen, daarentegen, zijn geneigd vrijheid als vanzelfsprekend te beschouwen. Slechts weinigen hebben direct met totalitarisme te maken gehad en zijn minder op de hoogte van hun geluk. Ze zijn zich ook niet bewust van het feit dat de meeste mensen in de wereld hun westerse waarden niet delen en in feite werkelijk vijandig staan tegenover deze waarden.

Het is onwaarschijnlijk dat premier Benjamin Netanyahu erin zal slagen Parijs en Berlijn ervan te overtuigen hun steun aan de Iraanse overeenkomst op te geven. De diepe verdeeldheid binnen Europa biedt Washington en Jeruzalem echter unieke mogelijkheden om de bestaande banden te versterken en nieuwe betrekkingen aan te knopen met Europese bondgenoten.

Analysis: Israel is splitting Europe

The deep divisions within Europe present unique possibilities for Washington and Jerusalem.

By: Daniel Krygier, World Israel News

Counter-intuitively, liberal Western Europe is soft on Iran and Hamas and hostile toward democratic Israel, while the former Soviet bloc countries have become Israel’s biggest supporters.

Prime Minister Benjamin Netanyahu’s expected trip to Paris and Berlin will once again expose the ideological fault line that increasingly divides Europe on both European issues and policies concerning the Middle East. The move of the US embassy to Israel’s capital Jerusalem, the Gaza border tensions and the Iran nuclear deal have essentially divided the European continent into two camps.

France, Germany, Britain and the European Union (EU) leadership all opposed President Trump’s decision to relocate the American embassy from Tel Aviv to Jerusalem. Paris, Berlin, London and Brussels are also staunch defenders of the Iran nuclear deal and harsh critics of Israel defending itself against Hamas’ aggression on the Gaza border. Most Western European countries belong to this European ideological camp.

The other Europe consists of countries that are more sympathetic towards the US and Israel. This group includes Austria and former Eastern European states like Poland, Hungary, Czech Republic and Romania. Unlike France and Germany, these countries did not oppose the move of the American embassy to Jerusalem and several of them are in various stages of potentially following suit by moving their own embassies to Israel’s capital.

These countries defied the EU boycott of the US embassy opening in Jerusalem by sending their diplomats to the event. This led to the Abbas regime recalling its representatives from the several of the mentioned countries.

Countries such as the Czech Republic and Hungary have expressed far more understanding for Israel’s need to defend its sovereign borders against Hamas’s aggression.

The sharp division between the established democracies of Western Europe and the new democracies of Eastern Europe is also evident concerning the Iran deal. Unlike Paris, London and Berlin that support the Iran deal, to a large degree based on commercial interests, Eastern Europe is far more interested in maintaining its crucial commercial relations with the US.

The two different European camps also disagree on the future of the European continent. While much of Western Europe’s political elite supports a post-national and post-Christian ethos, most of eastern and central Europe still embrace their national identities and Christian heritage. The ongoing Muslim migrant crisis in Europe has only exacerbated these sharp ideological divisions within Europe.

In an ironic twist of history, established Western European democracies support a dangerously flawed deal with a despotic Iranian regime and side with the terrorist organizations Hamas and the PLO against the Middle East’s only democracy on issues such as Jerusalem and the Gaza border violence.

In contrast, Eastern European countries that not too long ago were ruled by a brutal totalitarian regime are the ones championing the democratic Israel.

What explains this ideological divergence?

Perhaps the Poles, the Czechs, the Hungarian, the Romanians and Slovaks, many of whom actively fought to extricate themselves from Soviet rule, are far more likely to value their newly-won freedoms than their Western European neighbors.

They are also far more aware of how precarious a free society is and how easy it is to fall into despotism.

As populations with first-hand knowledge of the dynamics of the despotic mind-set, East Europeans are far more skeptical when dealing with the likes of Iran or Hamas.

People who live in the Western democracies, in contrast, tend to take freedom for granted. Few have directly experienced totalitarianism, and they are less cognizant of their good fortune. They are also oblivious to the fact that most people in the world do not share their Western values and are, in fact, truly hostile toward these values.

It is unlikely that Prime Minister Benjamin Netanyahu will succeed in convincing Paris and Berlin to abandon their support of the Iran deal. However, the deep divisions within Europe present unique possibilities for Washington and Jerusalem to strengthen existing ties and establishing new relationships with European allies.

Source: https://worldisraelnews.com/an...


Comments