09 oktober 2020

2020-10-09: Ernstige schade aan de laatste synagoge van Beiroet na de ontploffing in de haven - Beirut’s last synagogue at risk after severe damages following port blast

De gevel van Maghen Abraham, de laatste synagoge van Beiroet, in het centrum van Beiroet in 2018. (Bron: REUTERS)

Nederlands - English

NEDELANDS:

Het is meer dan een plaats van aanbidding, het is de laatste herinnering aan een ooit bloeiende gemeenschap, die op haar hoogtepunt in de jaren vijftig ongeveer 15.000 man sterk was.

Door: The Jerusalem Post - MELANIE SWAN    

De laatst overgebleven synagoge van Beiroet heeft dringend behoefte aan meer dan $ 500.000 aan financiering om de schade te herstellen die is toegebracht door de recente ontploffing in de haven, die verwoesting in de stad veroorzaakte .

Tijdens deze laatste gebeurtenis die de door oorlog verscheurde stad op 4 augustus verwoestte, stortte een groot deel van het ooit spectaculaire plafond van de synagoge in tijdens de explosie. Alle raam- en deurkozijnen waren verbrijzeld en de Davidster stortte ook naar beneden.  

Een dubbele tragedie een mijl verwijderd van de verwoeste haven. Het gebeurde slechts een paar jaar na de restauratie van de Maghen Abraham-synagoge. Na zwaar beschadigd te zijn geraakt tijdens de burgeroorlog, werd de heropening in 2014 met een groots welkom bijgewoond door hoogwaardigheidsbekleders uit de diverse religieuze stromingen van de stad. Er zijn sindsdien echter geen diensten meer gehouden.

Het is meer dan een plaats van aanbidding, het is de laatste herinnering aan een ooit bloeiende gemeenschap, die op haar hoogtepunt in de jaren vijftig ongeveer 15.000 man sterk was. Nu bidden de minder dan 30 Joden uit de stad thuis, van wie velen hun naam hebben veranderd en hun religieuze identiteit geheimhouden in een wereld die niet meer is wat ze ooit was.

Nagi Zeidan, een Frans-Libanese christelijke historicus en auteur van het onlangs gepubliceerde The Joden van Libanon heeft 25 jaar onderzoek gedaan voor dit boek, waardoor hij zich in het hart van de uitstervende gemeenschap bevond. "De gemeenschap heeft dringend ondersteuning nodig bij de reparatie", legde hij uit.

De synagoge is al decennia lang een cruciaal onderdeel van de gemeenschap voor zowel politiek als religie, een ontmoetingsplaats voor de Joden in Libanon sinds de inauguratie in augustus 1926. Het werd geschonken door Moshe Sasson, een Syrische Jood die op dat moment in India woonde. Het stond bekend als de mooiste synagoge van het land, ontworpen in een klassiek Arabische stijl - met zijn grote kroonluchters, marmeren interieurs, kleurrijke details en sierlijke instulpingen.

"Zelfs de Joden van Sidon die een eigen synagoge hadden, trouwden liever in Maghen Abraham", zei Zeidan. "Het is een plek vol mooie herinneringen die voor altijd in de hoofden van zowel Libanese Joden als niet-joden zullen blijven."

Het behoud ervan is cruciaal voor de geschiedenis van de Joden in de stad, wier aanwezigheid in Beiroet teruggaat tot 1800, toen de familie Levy zich vestigde vanuit Bagdad. Landelijk gaat de joodse geschiedenis echter meer dan 3000 jaar terug, een van de oudste Joodse gemeenschappen in de regio, die teruggaat tot de nederzetting in Sidon. "Deze synagoge is het enige gebouw dat de aanwezigheid aantoont van de oudste Joodse gemeenschap in Libanon tussen de 17 andere religieuze gemeenschappen", zei Zeidan.

Sinds 1985 is er geen rabbijn meer in de synagoge geweest, en de laatst overgebleven Joden van de stad bidden thuis. In de jaren vijftig en zestig waren er 18 synagogen in het hele land. Libanon was de enige Arabische natie na de oprichting van de staat Israël die zijn Joodse bevolking zag groeien. Pas na de Yom Kippoer-oorlog begonnen Joden te vertrekken, en snel.

Het interieur van Maghen Abraham, de oudste synagoge van Beiroet, tijdens renovaties uitgevoerd in 2010. (Bron: Reuters)

MOSHE ZAAFARANI groeide op in Beiroet. Voor de gemeenschap was de synagoge de kern. Van liefdadigheid tot onderwijs, van sport tot muziek, het was het kloppende hart van de gemeenschap. Hoewel hij de stad verliet toen hij nog maar 14 was, zei hij dat het zelfs nu een plek diep in zijn hart heeft. "Ik vind dat het bewaard moet blijven", zei Zaafarani, de Directeur Talen bij het ministerie van Onderwijs. "Ik weet dat sommige mensen zich afvragen waarom, als er toch geen diensten worden gehouden, maar ik hoop echt dat Joden daar ooit weer kunnen aanbidden."

Het is een symbool van het bruisende verleden van de stad en was de gastheer van alle belangrijke ceremonies. Als de grootste van de vele synagogen van de stad, en met een opkomende vrede in de regio sinds de recente Abraham-akkoorden, hoopt hij dat er nog steeds een plaats kan zijn voor de synagoge in het Joodse leven in de regio.

"Het was heel mooi en als je naar binnen stapte, voelde het speciaal", herinnert hij zich. "Zelfs degenen die naar andere synagogen gingen, kwamen hier voor grote evenementen zoals bruiloften en begrafenissen. Het was de enige plek waar we allemaal samenkwamen." Zelfs de president en de premier kwamen, naast andere hoofden van religies, de synagoge bezoeken en hun respect betuigen tijdens heilige feesten.

Nu hoopt Zaafarani dat Joden zowel in Libanon als in het buitenland samen kunnen komen om de herstelinspanningen te ondersteunen. "Als mensen meer willen weten, kunnen ze contact opnemen met de ILAI, de Joodse Libanese gemeenschap in Israël," zei hij.  

RABBI ELIE Abadie verliet Beiroet toen hij nog maar 10 was. Nu gevestigd in New York, groeide hij op in die synagoge-gemeenschap, de zoon van een van de Beth Din-rabbijnen van de gemeenschap, Rabbi Abraham Abadie. Hij leidt nog steeds op afstand lezingen voor de kleine gemeenschap, zoals tijdens de Belangrijke Heilige Dagen.

'De synagoge vertegenwoordigt geschiedenis. Het moet worden bewaard, ”zei hij. "Als je die synagoge niet zou redden, zou je meer dan 2000 jaar geschiedenis van de joden in Libanon uitwissen". Hij hoopt ook dat op een dag een gemeenschap kan terugkeren om daar weer diensten te houden, in de nasleep van de ontluikende vredesakkoorden in de regio.

De Joodse geschiedenis wordt in het land snel weggevaagd. In Sidon, in het zuiden van Libanon, wordt momenteel één synagoge bezet door een Palestijnse familie van Syrische afkomst, zei Zeidan, die persoonlijk elk oriëntatiepunt in het land heeft bezocht tijdens zijn uitgebreide onderzoek. Er is ook een synagoge in Bhamdoun, bijna verwoest, en hetzelfde geldt in de stad Aley, waar de synagoge vele jaren geleden werd verwoest.

"Er is nog steeds een synagoge in Tripoli in het noorden van Libanon, in gebruik van een fabriek voor het verven van stoffen", zei Zeidan, eraan toevoegend dat de Joodse begraafplaats van Tripoli is omgevormd tot een glasfabriek en benzinestation. Er zijn slechts twee Joodse begraafplaatsen over, een in Beiroet en de andere in Sidon. “Ongeveer 90% van de Joodse huizen in Sidon is binnengevallen en opgeëist door Libanezen", zei hij.

Abadie zegt dat degenen die verantwoordelijk zijn voor de explosie moeten betalen voor de schade die op die tragische dag is ontstaan. "Zij zouden de verantwoordelijkheid op zich moeten nemen voor het herstel van niet alleen de synagoge, maar van alle gebouwen die die dag beschadigd zijn.”

 

 

********************************
ENGLISH: 

The facade of Maghen Abraham, Beirut's last synagogue, in downtown Beirut in 2018. (photo credit: REUTERS)

More than a place of worship, it is the final memory of a once-thriving community, which at its peak during the 1950s was around 15,000 strong.

By: The Jerusalem Post - MELANIE SWAN     

Beirut’s last remaining synagogue is desperately in need of more than $500,000 in funding to help repair the damage inflicted by the recent blast at the port, which caused devastation across the city.

Amid the latest episode that devastated the war-torn city on August 4, much of the once-spectacular synagogue’s ceiling collapsed in the blast. All the window and door frames were shattered, and the Star of David also crashed to the ground.  

In a double tragedy, it happened just a few years after the restoration of the Maghen Abraham Synagogue, a mile away from the devastated port. Having been badly damaged during the civil war, its reopening in 2014 to a grand welcome was attended by dignitaries from across the city’s diverse religious population. However, it has not held services since then.

More than a place of worship, it is the final memory of a once-thriving community, which at its peak during the 1950s was around 15,000 strong. Now, the city’s fewer than 30 Jews pray at home, many of whom have changed their names and keep their religious identity secret in a world which is no longer what it once was.

Nagi Zeidan, a Franco-Lebanese Christian historian and author of the recently published The Jews of Lebanon, has been at the heart of the dying community, having researched his latest book for 25 years. “The community badly needs support with the repairs,” he explained.

The synagogue has been a pivotal part of the community for decades, a meeting point for the Jews of Lebanon since its inauguration in August 1926 for politics and religion alike. It was donated by Moshe Sasson, a Syrian Jew living in India at the time. It was renowned as the country’s most beautiful synagogue, designed in a classically Arab style – with its grand chandeliers, marble interiors, colorful details and ornate coves.

“Even the Jews of Sidon who had a synagogue of their own, preferred to marry at Maghen Abraham,” said Zeidan. “It is a place full of beautiful memories which will forever remain in the minds of Lebanese Jews and non-Jews alike.” 

Its preservation is critical to the history of Jews in the city, whose presence in Beirut dates back to 1800, when the Levy family settled from Baghdad. Nationally, however, Jewish history dates back more than 3,000 years, one of the region’s oldest Jewish communities, dating back to settlement in Sidon. “This synagogue is the only building that demonstrates the presence of the oldest Jewish community in Lebanon among the 17 other religious communities,” Zeidan said.

There has not been a rabbi at the synagogue since 1985, and the city’s last surviving Jews pray at home. During the 1950s and 1960s, there were 18 synagogues around the country. Lebanon was the only Arab nation after the creation of the State of Israel to see its Jewish population grow. It was only after the Yom Kippur War that Jews began to leave – and rapidly.

The interior of Maghen Abraham, Beirut’s oldest synagogue, during renovations done in 2010. (Credit: Reuters)

MOSHE ZAAFARANI grew up in Beirut, and to the community, the synagogue was the core. From charity to education, sports to music, it was the community’s beating heart. Although he left the city when he was just 14, he said that, even now, it holds a place deep in his heart. “I feel it needs to be preserved,” said Zaafarani, the director of languages at the Education Ministry. “I know some people wonder why, when nobody prays there, but I truly hope that one day, Jews can pray there again.”

A symbol of the city’s vibrant past, it played host to all major ceremonies. As the biggest of the city’s many synagogues, and with an emerging peace across the region since the recent Abraham Accords, he holds hope there could still be a place for the synagogue in the region’s Jewish life.

“It was very beautiful – and when you stepped inside, it felt special,” he recalled. “Even those who attended other synagogues came for these big events like weddings and funerals, so it was the one place we all gathered.” Even the likes of the president and prime minister, in addition to other heads of religions, would visit the synagogue and offer their respects during holy festivals.

Now, Zaafarani hopes that Jews both in Lebanon and abroad can rally together to support the restoration efforts. “If people want to know more, they can contact the ILAI, the Jewish Lebanese Community in Israel,” he said.  

RABBI ELIE Abadie left Beirut when he was only 10. Now based in New York, he grew up in the synagogue community, the son of one of the community’s Beth Din rabbis, Rabbi Abraham Abadie. He still leads lectures for the small community remotely, as he has been during the High Holy Days.

“It represents history. It has to be saved,” he said. “To not save that synagogue would be to erase over 2,000 years of history of Jews in Lebanon” – though he too hopes that, one day, a community can return to pray there once again, in the wake of the region’s burgeoning peace accords.

Jewish history is rapidly being wiped out in the country. In Sidon, in southern Lebanon, one synagogue is currently occupied by a Palestinian family of Syrian origin, said Zeidan, who has personally visited each landmark around the country in his extensive research. There is also a synagogue in Bhamdoun, all but destroyed, and the same is true in the town of Aley, where the synagogue was destroyed many years ago.

“There is still a synagogue in Tripoli in northern Lebanon, occupied by a fabric dyeing factory,” said Zeidan, adding that Tripoli’s Jewish cemetery has been transformed into a glass factory and gas station. Just two Jewish cemeteries remain – one in Beirut and the other in Sidon. Some “90% of the Jewish homes in Sidon have been requisitioned and invaded by Lebanese,” he said.

Abadie says that those responsible for the blast should pay for the damage caused on that tragic day. “Not just the synagogue, but all the buildings damaged that day should be the direct responsibility of those behind the blast.”